حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ، قَالَ حَدَّثَنَا حَاتِمُ بْنُ إِسْمَاعِيلَ، عَنْ بُكَيْرِ بْنِ مِسْمَارٍ، عَنْ عَامِرِ بْنِ سَعْدِ بْنِ أَبِي وَقَّاصٍ، عَنْ أَبِيهِ، قَالَ أَمَّرَ مُعَاوِيَةُ بْنُ أَبِي سُفْيَانَ سَعْدًا فَقَالَ مَا يَمْنَعُكَ أَنْ تَسُبَّ أَبَا تُرَابٍ قَالَ أَمَّا مَا ذَكَرْتُ ثَلاَثًا قَالَهُنَّ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَلَنْ أَسُبَّهُ لأَنْ تَكُونَ لِي وَاحِدَةٌ مِنْهُنَّ أَحَبُّ إِلَىَّ مِنْ حُمْرِ النَّعَمِ سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَقُولُ لِعَلِيٍّ وَخَلَفَهُ فِي بَعْضِ مَغَازِيهِ فَقَالَ لَهُ عَلِيٌّ يَا رَسُولَ اللَّهِ تُخَلِّفُنِي مَعَ النِّسَاءِ وَالصِّبْيَانِ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " أَمَا تَرْضَى أَنْ تَكُونَ مِنِّي بِمَنْزِلَةِ هَارُونَ مِنْ مُوسَى إِلاَّ أَنَّهُ لاَ نُبُوَّةَ بَعْدِي " . وَسَمِعْتُهُ يَقُولُ يَوْمَ خَيْبَرَ " لأُعْطِيَنَّ الرَّايَةَ رَجُلاً يُحِبُّ اللَّهَ وَرَسُولَهُ وَيُحِبُّهُ اللَّهُ وَرَسُولُهُ " . قَالَ فَتَطَاوَلْنَا لَهَا فَقَالَ " ادْعُ لِي عَلِيًّا " . فَأَتَاهُ وَبِهِ رَمَدٌ فَبَصَقَ فِي عَيْنِهِ فَدَفَعَ الرَّايَةَ إِلَيْهِ فَفَتَحَ اللَّهُ عَلَيْهِ . وَأُنْزِلَتْ هَذِهِ الآيَةُ : ( فَقلْ تَعَالَوْا نَدْعُ أَبْنَاءَنَا وَأَبْنَاءَكُمْ ) الآيَةَ دَعَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَلِيًّا وَفَاطِمَةَ وَحَسَنًا وَحُسَيْنًا فَقَالَ " اللَّهُمَّ هَؤُلاَءِ أَهْلِي " . قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ غَرِيبٌ مِنْ هَذَا الْوَجْهِ .
Бизга Қутайба ривоят қилди, у деди: бизга Ҳотим ибн Исмоил ривоят қилди, у Букайр ибн Мисмордан, у Омир ибн Саъд ибн Аби Ваққосдан, у отасидан (ривоят қилдики), у деди: Муовия ибн Абу Суфён Саъдни (бир ишга) амир қилди, сўнг: «Абу Туробни (Алини) сўкишингга нима тўсқинлик қилади?» деди. (Саъд) деди: «Мен Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) (Али ҳақида) айтган учта (сўз)ни эслайман, шунинг учун уни ҳеч қачон сўкмайман. Улардан бирортаси мен учун қизил туялардан ҳам суюклидир. Мен Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг Алига айтганларини эшитганман — У Алини ғазотларидан бирида (Мадинада) ўринбосар қилиб қолдирган эдилар. Шунда Али Унга: «Эй Расулуллаҳ, мени аёллар ва болалар билан қолдирмоқдамисиз?» деди. Бас, Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Сен менга Ҳорун Мусога (қандай) бўлган бўлса, шундай мартабада бўлишингга рози эмасмисан? Фақат мендан кейин нубувват (пайғамбарлик) йўқ,» дедилар. Яна мен Унинг Хайбар куни: «Мен байроқни Аллаҳни ва Унинг Расулини севадиган, Аллаҳ ва Унинг Расули ҳам уни севадиган бир кишига бераман,» деганларини эшитганман.» (Саъд) деди: «Бас, биз унга (умид билан) бўйин чўздик. Шунда У: «Менга Алини чақиринглар,» дедилар. Бас, у кўзлари оғриб турган ҳолда келди. (Набий) унинг кўзига тупурдилар ва байроқни унга топширдилар, сўнг Аллаҳ унга (Хайбар) фатҳини насиб этди. Яна «(Айт: келинглар, бизнинг ўғилларимизни ва сизнинг ўғилларингизни... чақирайлик) (Оли Имрон сураси, 61)» деган оят нозил бўлганида, Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) Али, Фотима, Ҳасан ва Ҳусайнни чақирдилар, сўнг: «Аллаҳим, булар менинг аҳли (оилам)дир,» дедилар.» Абу Исо (Термизий) деди: бу ҳадис шу йўлдан ҳасан саҳиҳ ғарибдир.