حَدَّثَنَا وَهْبُ بْنُ بَقِيَّةَ، أَخْبَرَنَا خَالِدٌ، عَنْ سُهَيْلٍ، - يَعْنِي ابْنَ أَبِي صَالِحٍ - عَنْ سَعِيدِ بْنِ يَسَارٍ الأَنْصَارِيِّ، عَنْ زَيْدِ بْنِ خَالِدٍ الْجُهَنِيِّ، عَنْ أَبِي طَلْحَةَ الأَنْصَارِيِّ، قَالَ سَمِعْتُ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم يَقُولُ " لاَ تَدْخُلُ الْمَلاَئِكَةُ بَيْتًا فِيهِ كَلْبٌ وَلاَ تِمْثَالٌ " . وَقَالَ انْطَلِقْ بِنَا إِلَى أُمِّ الْمُؤْمِنِينَ عَائِشَةَ نَسْأَلُهَا عَنْ ذَلِكَ . فَانْطَلَقْنَا فَقُلْنَا يَا أُمَّ الْمُؤْمِنِينَ إِنَّ أَبَا طَلْحَةَ حَدَّثَنَا عَنْ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم بِكَذَا وَكَذَا فَهَلْ سَمِعْتِ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم يَذْكُرُ ذَلِكَ قَالَتْ لاَ وَلَكِنْ سَأُحَدِّثُكُمْ بِمَا رَأَيْتُهُ فَعَلَ خَرَجَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِي بَعْضِ مَغَازِيهِ وَكُنْتُ أَتَحَيَّنُ قُفُولَهُ فَأَخَذْتُ نَمَطًا كَانَ لَنَا فَسَتَرْتُهُ عَلَى الْعَرَضِ فَلَمَّا جَاءَ اسْتَقْبَلْتُهُ فَقُلْتُ السَّلاَمُ عَلَيْكَ يَا رَسُولَ اللَّهِ وَرَحْمَةُ اللَّهِ وَبَرَكَاتُهُ الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي أَعَزَّكَ وَأَكْرَمَكَ فَنَظَرَ إِلَى الْبَيْتِ فَرَأَى النَّمَطَ فَلَمْ يَرُدَّ عَلَىَّ شَيْئًا وَرَأَيْتُ الْكَرَاهِيَةَ فِي وَجْهِهِ فَأَتَى النَّمَطَ حَتَّى هَتَكَهُ ثُمَّ قَالَ " إِنَّ اللَّهَ لَمْ يَأْمُرْنَا فِيمَا رَزَقَنَا أَنْ نَكْسُوَ الْحِجَارَةَ وَاللَّبِنَ " . قَالَتْ فَقَطَعْتُهُ وَجَعَلْتُهُ وِسَادَتَيْنِ وَحَشَوْتُهُمَا لِيفًا فَلَمْ يُنْكِرْ ذَلِكَ عَلَىَّ .
Бизга Ваҳб ибн Бақия, бизга Холид Суҳайлдан — яъни ибн Абу Солиҳ — у Саид ибн Ясор ал-Ансорийдан, у Зайд ибн Холид ал-Жуҳанийдан, у Абу Талҳа ал-Ансорийдан ривоят қилиб, деди: Мен Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг: «Ичида ит ва сурат бўлган уйга малоикалар кирмайди» деганларини эшитдим. Сўнг (Абу Талҳа): «Юринглар, мўминлар онаси Оишанинг олдига бориб, ундан бу ҳақда сўраймиз» деди. Биз бордик ва: «Эй мўминлар онаси, Абу Талҳа бизга Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламдан шундай-шундай ривоят қилди. Сиз Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг буни зикр қилганларини эшитганмисиз?» дедик. У: «Йўқ, лекин мен сизларга У Зотнинг қилган ишларидан кўрган нарсамни ривоят қиламан. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам ўзларининг баъзи ғазотларига чиқдилар, мен эса қайтиб келишларини пойлаб турардим. Мен бизда бўлган бир нақшли матони олиб, уни дарвоза устига (парда қилиб) тортдим. У келганларида, мен У Зотни кутиб олдим ва: ‹Ассалому алайка ё Расулуллаҳ ва раҳматуллаҳи ва барокатуҳ, сени азиз ва карам этган Аллаҳга ҳамд бўлсин› дедим. У уйга қараб, нақшли матони кўрдилар ва менга ҳеч жавоб бермадилар. Мен юзларида ёқмаслик (норозилик)ни кўрдим. Сўнг У нақшли матонинг олдига бориб, уни юлиб ташладилар ва: ‹Албатта, Аллаҳ бизга ризқ берган нарсадан тошлар ва ғиштларга либос кийдиришимизни буюрмаган› дедилар» деди. У: «Мен уни кесиб, икки ёстиқ қилдим ва ичини хурмо толаси билан тўлдирдим. У Зот буни менга инкор қилмадилар» деди.