حَدَّثَنَا أَبُو النُّعْمَانِ، حَدَّثَنَا مُعْتَمِرٌ، قَالَ أَبِي حَدَّثَنَا أَبُو مِجْلَزٍ، عَنْ أَنَسٍ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ لَمَّا تَزَوَّجَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم زَيْنَبَ دَخَلَ الْقَوْمُ فَطَعِمُوا، ثُمَّ جَلَسُوا يَتَحَدَّثُونَ فَأَخَذَ كَأَنَّهُ يَتَهَيَّأُ لِلْقِيَامِ فَلَمْ يَقُومُوا، فَلَمَّا رَأَى ذَلِكَ قَامَ، فَلَمَّا قَامَ قَامَ مَنْ قَامَ مِنَ الْقَوْمِ وَقَعَدَ بَقِيَّةُ الْقَوْمِ، وَإِنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم جَاءَ لِيَدْخُلَ، فَإِذَا الْقَوْمُ جُلُوسٌ، ثُمَّ إِنَّهُمْ قَامُوا فَانْطَلَقُوا فَأَخْبَرْتُ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم فَجَاءَ حَتَّى دَخَلَ، فَذَهَبْتُ أَدْخُلُ فَأَلْقَى الْحِجَابَ بَيْنِي وَبَيْنَهُ، وَأَنْزَلَ اللَّهُ تَعَالَى {يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لاَ تَدْخُلُوا بُيُوتَ النَّبِيِّ} الآيَةَ. قَالَ أَبُو عَبْد اللَّهِ فِيهِ مِنْ الْفِقْهِ أَنَّهُ لَمْ يَسْتَأْذِنْهُمْ حِينَ قَامَ وَخَرَجَ وَفِيهِ أَنَّهُ تَهَيَّأَ لِلْقِيَامِ وَهُوَ يُرِيدُ أَنْ يَقُومُوا
Абун Нуъмон, Муътамирдан: Отам: Бизга Абу Мижлаз, у Анасдан (розияллаҳу анҳу) айтиб берди: У: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам Зайнабга уйланганларида, қавм кириб таом едилар, сўнг ўтириб суҳбатлаша бошладилар. У киши гўё туришга тайёргарлик қилгандек (ҳаракат) қилдилар, аммо улар турмадилар. У киши буни кўрганларида турдилар; у киши турганларида, қавмдан турадигани турди, қавмнинг қолгани ўтирди. Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам кирмоқчи бўлиб келдилар, бирдан қавм ўтирган (эди). Сўнг улар туриб кетдилар. Мен Набий соллаллаҳу алайҳи васалламга хабар бердйм, у киши келиб кирдилар. Мен ҳам кирмоқчи бўлдйм, у киши мен билан ўз орасига ҳижоб (парда) ташлдилар. Аллаҳ таоло: «Эй иймон келтирганлар, Набийнинг уйларига кирманглар...» (оятини) нозил қилди, деди. Абу Абдуллаҳ (Бухорий): Бунда (шу) фиқҳ (ҳукм) бор: у киши туриб чиқганларида улардан изн сўрамадилар; ва бунда: у киши туришга тайёргарлик қилдилар — улар туришини истаб (турдилар) (деган ҳам бор).