حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ الرَّقَاشِيُّ، حَدَّثَنَا مُعْتَمِرُ بْنُ سُلَيْمَانَ، قَالَ سَمِعْتُ أَبِي يَقُولُ، حَدَّثَنَا أَبُو مِجْلَزٍ، عَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ لَمَّا تَزَوَّجَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم زَيْنَبَ ابْنَةَ جَحْشٍ دَعَا الْقَوْمَ، فَطَعِمُوا ثُمَّ جَلَسُوا يَتَحَدَّثُونَ وَإِذَا هُوَ كَأَنَّهُ يَتَهَيَّأُ لِلْقِيَامِ فَلَمْ يَقُومُوا، فَلَمَّا رَأَى ذَلِكَ قَامَ، فَلَمَّا قَامَ قَامَ مَنْ قَامَ، وَقَعَدَ ثَلاَثَةُ نَفَرٍ فَجَاءَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم لِيَدْخُلَ فَإِذَا الْقَوْمُ جُلُوسٌ ثُمَّ إِنَّهُمْ قَامُوا، فَانْطَلَقْتُ فَجِئْتُ فَأَخْبَرْتُ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم أَنَّهُمْ قَدِ انْطَلَقُوا، فَجَاءَ حَتَّى دَخَلَ، فَذَهَبْتُ أَدْخُلُ فَأَلْقَى الْحِجَابَ بَيْنِي وَبَيْنَهُ فَأَنْزَلَ اللَّهُ {يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لاَ تَدْخُلُوا بُيُوتَ النَّبِيِّ} الآيَةَ
Муҳаммад ибн Абдуллаҳ Рақоший, Муътамир ибн Сулаймондан: Отам айтганини эшитдим: Бизга Абу Мижлаз Анас ибн Моликдан (розияллаҳу анҳу) айтиб берди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам Зайнаб бинти Жаҳшга уйланганларида қавмни (таомга) чақирдилар. Улар таом едилар, сўнг ўтириб суҳбатлашавердилар. У киши гўё туришга шайлангандек бўлдилар, аммо улар турмадилар. Буни кўриб у турдилар, у турганда ким турган бўлса турди, уч киши эса ўтириб қолди. Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам кирмоқчи бўлиб келдилар, аммо қавм ўтирган эди. Сўнг улар ҳам туришди. Мен бориб Набий соллаллаҳу алайҳи васалламга улар кетди деб хабар бердим. У келиб кирдилар. Мен ҳам кирмоқчи бўлдим, шунда у киши мен билан ўзлари орасига ҳижобни ташладилар. Шунда Аллаҳ «Эй иймон келтирганлар, Набийнинг уйларига кирманглар...» оятини нозил қилди.