حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ سُلَيْمَانَ، حَدَّثَنَا ابْنُ وَهْبٍ، أَخْبَرَنِي يُونُسُ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، قَالَ أَخْبَرَنِي أَنَسُ بْنُ مَالِكٍ، أَنَّهُ كَانَ ابْنَ عَشْرِ سِنِينَ مَقْدَمَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم الْمَدِينَةَ، فَخَدَمْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَشْرًا حَيَاتَهُ، وَكُنْتُ أَعْلَمَ النَّاسِ بِشَأْنِ الْحِجَابِ حِينَ أُنْزِلَ، وَقَدْ كَانَ أُبَىُّ بْنُ كَعْبٍ يَسْأَلُنِي عَنْهُ، وَكَانَ أَوَّلَ مَا نَزَلَ فِي مُبْتَنَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم بِزَيْنَبَ ابْنَةِ جَحْشٍ، أَصْبَحَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم بِهَا عَرُوسًا فَدَعَا الْقَوْمَ، فَأَصَابُوا مِنَ الطَّعَامِ ثُمَّ خَرَجُوا، وَبَقِيَ مِنْهُمْ رَهْطٌ عِنْدَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَأَطَالُوا الْمُكْثَ فَقَامَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَخَرَجَ وَخَرَجْتُ مَعَهُ كَىْ يَخْرُجُوا، فَمَشَى رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَمَشَيْتُ مَعَهُ حَتَّى جَاءَ عَتَبَةَ حُجْرَةِ عَائِشَةَ، ثُمَّ ظَنَّ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم أَنَّهُمْ خَرَجُوا فَرَجَعَ وَرَجَعْتُ مَعَهُ، حَتَّى دَخَلَ عَلَى زَيْنَبَ فَإِذَا هُمْ جُلُوسٌ لَمْ يَتَفَرَّقُوا، فَرَجَعَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَرَجَعْتُ مَعَهُ، حَتَّى بَلَغَ عَتَبَةَ حُجْرَةِ عَائِشَةَ، فَظَنَّ أَنْ قَدْ خَرَجُوا، فَرَجَعَ وَرَجَعْتُ مَعَهُ، فَإِذَا هُمْ قَدْ خَرَجُوا، فَأُنْزِلَ آيَةُ الْحِجَابِ، فَضَرَبَ بَيْنِي وَبَيْنَهُ سِتْرًا.
Яҳё ибн Сулаймон, Ибн Ваҳбдан: Менга Юнус, у Ибн Шиҳобдан хабар берди: Менга Анас ибн Молик хабар берди: У Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам Мадинага келганларида ўн ёшли бола эди, мен Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламга у кишининг ҳаётларида ўн (йил) хизмат қилдим. Мен одамлардан ҳижоб (ҳақида) — у нозил бўлган пайтда — энг билувчироқ эдим, Убай ибн Каъб мендан у ҳақда сўрар эди. (Ҳижоб ҳақида) дастлаб нозил бўлган нарса — Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг Зайнаб бинти Жаҳш билан қовушиши (тўйи)да эди: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам у билан келин (қилиб) тонгни қарши олдилар ва қавмни (таомга) чақирдилар. Улар таомдан (еб) бўлдилар, сўнг чиқиб кетдилар, улардан бир гуруҳ Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг ҳузурида қолди ва ўтиришни узайтирди. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам туриб чиқдилар, мен ҳам — улар чиқиб кетсин деб — у киши билан чиқдйм. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам юрдилар, мен ҳам у киши билан юрдйм, то Оишанинг ҳужраси остонасига келдилар. Сўнг Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам улар чиқиб кетди деб ўйлаб, қайтдилар, мен ҳам у киши билан қайтдйм, то Зайнабнинг олдига кирдилар, бирдан улар тарқалмаган ҳолда ўтирган эдилар. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам қайтдилар, мен ҳам у киши билан қайтдйм, то Оишанинг ҳужраси остонасига етдилар. У киши улар чиқиб кетди деб ўйлаб, қайтдилар, мен ҳам у киши билан қайтдйм, бирдан улар чиқиб кетган эдилар. Шунда ҳижоб ояти нозил бўлди, у киши мен билан ўз орасига бир парда тутдилар.
حَدَّثَنَا أَبُو النُّعْمَانِ، حَدَّثَنَا مُعْتَمِرٌ، قَالَ أَبِي حَدَّثَنَا أَبُو مِجْلَزٍ، عَنْ أَنَسٍ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ لَمَّا تَزَوَّجَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم زَيْنَبَ دَخَلَ الْقَوْمُ فَطَعِمُوا، ثُمَّ جَلَسُوا يَتَحَدَّثُونَ فَأَخَذَ كَأَنَّهُ يَتَهَيَّأُ لِلْقِيَامِ فَلَمْ يَقُومُوا، فَلَمَّا رَأَى ذَلِكَ قَامَ، فَلَمَّا قَامَ قَامَ مَنْ قَامَ مِنَ الْقَوْمِ وَقَعَدَ بَقِيَّةُ الْقَوْمِ، وَإِنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم جَاءَ لِيَدْخُلَ، فَإِذَا الْقَوْمُ جُلُوسٌ، ثُمَّ إِنَّهُمْ قَامُوا فَانْطَلَقُوا فَأَخْبَرْتُ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم فَجَاءَ حَتَّى دَخَلَ، فَذَهَبْتُ أَدْخُلُ فَأَلْقَى الْحِجَابَ بَيْنِي وَبَيْنَهُ، وَأَنْزَلَ اللَّهُ تَعَالَى {يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لاَ تَدْخُلُوا بُيُوتَ النَّبِيِّ} الآيَةَ. قَالَ أَبُو عَبْد اللَّهِ فِيهِ مِنْ الْفِقْهِ أَنَّهُ لَمْ يَسْتَأْذِنْهُمْ حِينَ قَامَ وَخَرَجَ وَفِيهِ أَنَّهُ تَهَيَّأَ لِلْقِيَامِ وَهُوَ يُرِيدُ أَنْ يَقُومُوا
Абун Нуъмон, Муътамирдан: Отам: Бизга Абу Мижлаз, у Анасдан (розияллаҳу анҳу) айтиб берди: У: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам Зайнабга уйланганларида, қавм кириб таом едилар, сўнг ўтириб суҳбатлаша бошладилар. У киши гўё туришга тайёргарлик қилгандек (ҳаракат) қилдилар, аммо улар турмадилар. У киши буни кўрганларида турдилар; у киши турганларида, қавмдан турадигани турди, қавмнинг қолгани ўтирди. Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам кирмоқчи бўлиб келдилар, бирдан қавм ўтирган (эди). Сўнг улар туриб кетдилар. Мен Набий соллаллаҳу алайҳи васалламга хабар бердйм, у киши келиб кирдилар. Мен ҳам кирмоқчи бўлдйм, у киши мен билан ўз орасига ҳижоб (парда) ташлдилар. Аллаҳ таоло: «Эй иймон келтирганлар, Набийнинг уйларига кирманглар...» (оятини) нозил қилди, деди. Абу Абдуллаҳ (Бухорий): Бунда (шу) фиқҳ (ҳукм) бор: у киши туриб чиқганларида улардан изн сўрамадилар; ва бунда: у киши туришга тайёргарлик қилдилар — улар туришини истаб (турдилар) (деган ҳам бор).
حَدَّثَنَا إِسْحَاقُ، أَخْبَرَنَا يَعْقُوبُ، حَدَّثَنَا أَبِي، عَنْ صَالِحٍ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، قَالَ أَخْبَرَنِي عُرْوَةُ بْنُ الزُّبَيْرِ، أَنَّ عَائِشَةَ ـ رضى الله عنها ـ زَوْجَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالَتْ كَانَ عُمَرُ بْنُ الْخَطَّابِ يَقُولُ لِرَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم احْجُبْ نِسَاءَكَ. قَالَتْ فَلَمْ يَفْعَلْ، وَكَانَ أَزْوَاجُ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم يَخْرُجْنَ لَيْلاً إِلَى لَيْلٍ قِبَلَ الْمَنَاصِعِ، خَرَجَتْ سَوْدَةُ بِنْتُ زَمْعَةَ، وَكَانَتِ امْرَأَةً طَوِيلَةً فَرَآهَا عُمَرُ بْنُ الْخَطَّابِ وَهْوَ فِي الْمَجْلِسِ فَقَالَ عَرَفْتُكِ يَا سَوْدَةُ. حِرْصًا عَلَى أَنْ يُنْزَلَ الْحِجَابُ. قَالَتْ فَأَنْزَلَ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ آيَةَ الْحِجَابِ.
Ишоқ, Яъқубдан: Бизга отам, у Солиҳдан, у Ибн Шиҳобдан: Менга Урва ибнуз Зубайр хабар берди: Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг хотини Оиша (розияллаҳу анҳо): Умар ибнул Хаттоб Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламга: Хотинларингизни ҳижоб (парда) қилинг, дер эди. У киши (аввал) қилмадилар. Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг хотинлари кечаси, қазои ҳожат учун, очиқ жойга (маносиъ) чиқар эдилар. (Бир кеча) Савда бинти Замъа чиқди — у узун бўйли аёл эди — Умар ибнул Хаттоб — у мажлисда эди — уни кўрди ва: Сени танидим, эй Савда, деди — ҳижоб нозил бўлишини истаб (шундай деди). Шунда Аллаҳ азза ва жалла ҳижоб оятини нозил қилди, деди.