أَخْبَرَنَا قُتَيْبَةُ، عَنْ مَالِكٍ، عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ الْقَاسِمِ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ عَائِشَةَ، قَالَتْ خَرَجْنَا مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِي بَعْضِ أَسْفَارِهِ حَتَّى إِذَا كُنَّا بِالْبَيْدَاءِ أَوْ ذَاتِ الْجَيْشِ انْقَطَعَ عِقْدٌ لِي فَأَقَامَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَلَى الْتِمَاسِهِ وَأَقَامَ النَّاسُ مَعَهُ وَلَيْسُوا عَلَى مَاءٍ وَلَيْسَ مَعَهُمْ مَاءٌ فَأَتَى النَّاسُ أَبَا بَكْرٍ - رضى الله عنه - فَقَالُوا أَلاَ تَرَى مَا صَنَعَتْ عَائِشَةُ أَقَامَتْ بِرَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَبِالنَّاسِ وَلَيْسُوا عَلَى مَاءٍ وَلَيْسَ مَعَهُمْ مَاءٌ . فَجَاءَ أَبُو بَكْرٍ - رضى الله عنه - وَرَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَاضِعٌ رَأْسَهُ عَلَى فَخِذِي قَدْ نَامَ فَقَالَ حَبَسْتِ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَالنَّاسَ وَلَيْسُوا عَلَى مَاءٍ وَلَيْسَ مَعَهُمْ مَاءٌ . قَالَتْ عَائِشَةُ فَعَاتَبَنِي أَبُو بَكْرٍ وَقَالَ مَا شَاءَ اللَّهُ أَنْ يَقُولَ وَجَعَلَ يَطْعُنُ بِيَدِهِ فِي خَاصِرَتِي فَمَا مَنَعَنِي مِنَ التَّحَرُّكِ إِلاَّ مَكَانُ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَلَى فَخِذِي فَنَامَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم حَتَّى أَصْبَحَ عَلَى غَيْرِ مَاءٍ فَأَنْزَلَ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ آيَةَ التَّيَمُّمِ . فَقَالَ أُسَيْدُ بْنُ حُضَيْرٍ مَا هِيَ بِأَوَّلِ بَرَكَتِكُمْ يَا آلَ أَبِي بَكْرٍ . قَالَتْ فَبَعَثْنَا الْبَعِيرَ الَّذِي كُنْتُ عَلَيْهِ فَوَجَدْنَا الْعِقْدَ تَحْتَهُ .
Бизга Қутайба, Моликдан хабар берди, у Абдурраҳмон ибн ал-Қосимдан, у отасидан, у Оиша (розияллаҳу анҳо)дан (ривоят қилди), у деди: «Биз Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) билан бирга баъзи сафарларида чиқдик. Байдо ёки Зотул-Жайш деган жойга етганимизда, менинг мунчоғим узилиб тушди. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) уни қидириш учун тўхтадилар, одамлар ҳам у билан бирга тўхтадилар. Ҳолбуки улар сув ёнида ҳам эмас эдилар, ўзлари билан ҳам сув йўқ эди. Одамлар Абу Бакр (розияллаҳу анҳу)нинг олдига келиб: «Оиша нима қилганини кўрмаяпсизми? Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)ни ва одамларни тўхтатиб қўйди, ҳолбуки улар сув ёнида ҳам эмас, ўзлари билан ҳам сув йўқ,» дедилар. Шунда Абу Бакр (розияллаҳу анҳу) келди, Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) эса бошларини менинг сонимга қўйиб ухлаб қолган эдилар. У: «Сен Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)ни ва одамларни ушлаб қолдинг, ҳолбуки улар сув ёнида ҳам эмас, ўзлари билан ҳам сув йўқ,» деди.» Оиша деди: «Абу Бакр мени койиди ва Аллаҳ хоҳлаганча (гапларни) айтди, қўли билан биқинимга туртарди. Мени қимирлашдан тўсган нарса фақат Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг сонимда турганликлари эди. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) сувсиз ҳолда тонгга қадар ухладилар. Сўнг Аллаҳ азза ва жалла таяммум оятини нозил қилди. Усайд ибн Ҳузайр: «Эй Абу Бакр хонадони, бу сизларнинг биринчи баракангиз эмас,» деди.» (Оиша) деди: «Сўнг мен миниб турган туяни турғиздик, мунчоқни унинг остидан топдик.»