حَدَّثَنَا مُسَدَّدٌ، حَدَّثَنَا حَمَّادُ بْنُ زَيْدٍ، عَنْ عَبْدِ الْعَزِيزِ بْنِ صُهَيْبٍ، عَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ، وَيُونُسُ بْنُ عُبَيْدٍ، عَنْ ثَابِتٍ، عَنْ أَنَسٍ، قَالَ أَصَابَ أَهْلَ الْمَدِينَةِ قَحْطٌ عَلَى عَهْدِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَبَيْنَمَا هُوَ يَخْطُبُنَا يَوْمَ جُمُعَةٍ إِذْ قَامَ رَجُلٌ فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ هَلَكَ الْكُرَاعُ هَلَكَ الشَّاءُ فَادْعُ اللَّهَ أَنْ يَسْقِيَنَا فَمَدَّ يَدَيْهِ وَدَعَا قَالَ أَنَسٌ وَإِنَّ السَّمَاءَ لَمِثْلُ الزُّجَاجَةِ فَهَاجَتْ رِيحٌ ثُمَّ أَنْشَأَتْ سَحَابَةً ثُمَّ اجْتَمَعَتْ ثُمَّ أَرْسَلَتِ السَّمَاءُ عَزَالِيَهَا فَخَرَجْنَا نَخُوضُ الْمَاءَ حَتَّى أَتَيْنَا مَنَازِلَنَا فَلَمْ يَزَلِ الْمَطَرُ إِلَى الْجُمُعَةِ الأُخْرَى فَقَامَ إِلَيْهِ ذَلِكَ الرَّجُلُ أَوْ غَيْرُهُ فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ تَهَدَّمَتِ الْبُيُوتُ فَادْعُ اللَّهَ أَنْ يَحْبِسَهُ فَتَبَسَّمَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ثُمَّ قَالَ " حَوَالَيْنَا وَلاَ عَلَيْنَا " . فَنَظَرْتُ إِلَى السَّحَابِ يَتَصَدَّعُ حَوْلَ الْمَدِينَةِ كَأَنَّهُ إِكْلِيلٌ .
Бизга Мусаддад ривоят қилди, бизга Ҳаммод ибн Зайд ривоят қилди, у Абдулазиз ибн Суҳайбдан, у Анас ибн Моликдан, ҳамда Юнус ибн Убайд Собитдан, у Анасдан ривоят қилади: У: «Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам даврида Мадина аҳлига қурғоқчилик етди. У зот жума куни бизга хутба қилаётганларида бир киши туриб: ‹Ё Расулуллаҳ, от-улоқлар ҳалок бўлди, қўйлар ҳалок бўлди, Аллаҳга бизга ёмғир беришини сўраб дуо қилинг› деди. Шунда у зот қўлларини чўзиб дуо қилдилар» деди. Анас: «Ҳолбуки осмон ойнадек (тиниқ) эди. Сўнг шамол кўтарилди, кейин бир булут пайдо бўлди, сўнг тўпланди, сўнг осмон ўзининг сувларини ёғдирди. Биз сувни кечиб чиқдик, токи манзилларимизга етдик. Ёмғир кейинги жумагача тўхтамади. Шунда ўша киши ёки бошқаси туриб: ‹Ё Расулуллаҳ, уйлар бузилиб кетди, Аллаҳга уни тўхтатишини сўраб дуо қилинг› деди. Шунда Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам табассум қилдилар, сўнг: ‹Атрофимизга (ёғдиргил), устимизга эмас› дедилар. Мен Мадина атрофида булутнинг ёрилиб, гўё тож каби бўлганини кўрдим» деди.