أَخْبَرَنَا عِيسَى بْنُ حَمَّادٍ، قَالَ حَدَّثَنَا اللَّيْثُ، عَنْ سَعِيدٍ، - وَهُوَ الْمَقْبُرِيُّ - عَنْ شَرِيكِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أَبِي نَمِرٍ، عَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ، أَنَّهُ سَمِعَهُ يَقُولُ بَيْنَا نَحْنُ فِي الْمَسْجِدِ يَوْمَ الْجُمُعَةِ وَرَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَخْطُبُ النَّاسَ فَقَامَ رَجُلٌ فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ تَقَطَّعَتِ السُّبُلُ وَهَلَكَتِ الأَمْوَالُ وَأَجْدَبَ الْبِلاَدُ فَادْعُ اللَّهَ أَنْ يَسْقِيَنَا . فَرَفَعَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَدَيْهِ حِذَاءَ وَجْهِهِ فَقَالَ " اللَّهُمَّ اسْقِنَا " . فَوَاللَّهِ مَا نَزَلَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَنِ الْمِنْبَرِ حَتَّى أُوسِعْنَا مَطَرًا وَأُمْطِرْنَا ذَلِكَ الْيَوْمَ إِلَى الْجُمُعَةِ الأُخْرَى فَقَامَ رَجُلٌ - لاَ أَدْرِي هُوَ الَّذِي قَالَ لِرَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم اسْتَسْقِ لَنَا أَمْ لاَ - فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ انْقَطَعَتِ السُّبُلُ وَهَلَكَتِ الأَمْوَالُ مِنْ كَثْرَةِ الْمَاءِ فَادْعُ اللَّهَ أَنْ يُمْسِكَ عَنَّا الْمَاءَ . فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " اللَّهُمَّ حَوَالَيْنَا وَلاَ عَلَيْنَا وَلَكِنْ عَلَى الْجِبَالِ وَمَنَابِتِ الشَّجَرِ " . قَالَ وَاللَّهِ مَا هُوَ إِلاَّ أَنْ تَكَلَّمَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم بِذَلِكَ تَمَزَّقَ السَّحَابُ حَتَّى مَا نَرَى مِنْهُ شَيْئًا .
Бизга Исо ибн Ҳаммод хабар берди, у деди: бизга ал-Лайс, Саиддан — у ал-Мақбурийдир — у Шарик ибн Абдуллаҳ ибн Абу Намрдан, у Анас ибн Моликдан (ривоят қилди), у Анаснинг шундай деяётганини эшитди: «Биз жума куни масжидда эдик, Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) одамларга хутба ўқиётган эдилар. Бир киши ўрнидан туриб: «Ё Расулуллаҳ, йўллар узилди, мол-мулк ҳалок бўлди, юрт қурғоқчиликка учради, бизга ёмғир беришини Аллаҳдан сўранг,» деди. Шунда Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) қўлларини юзларининг рўпарасига кўтариб: «Эй Аллаҳ, бизга ёмғир бергин,» дедилар. Аллаҳга қасамки, Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) минбардан тушмаслариданоқ бизга шунчалик ёмғир ёғдики, ўша кундан кейинги жумагача ёмғир ёғди. Кейин бир киши ўрнидан турди — у Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га «бизга ёмғир сўранг» деган кишими ёки йўқми, билмайман — ва: «Ё Расулуллаҳ, сувнинг кўплигидан йўллар узилди, мол-мулк ҳалок бўлди, биздан сувни тўхтатишини Аллаҳдан сўранг,» деди. Шунда Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Эй Аллаҳ, атрофимизга (ёғдир), устимизга эмас, балки тоғларга ва дарахтлар унадиган жойларга,» дедилар. (Анас) деди: Аллаҳга қасамки, Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) буни айтишлари биланоқ булутлар шундай тарқаб кетдики, биз ундан ҳеч нарсани кўрмай қолдик.»