حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ مَحْبُوبٍ، حَدَّثَنَا أَبُو عَوَانَةَ، عَنْ قَتَادَةَ، عَنْ أَنَسٍ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ بَيْنَا النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم يَخْطُبُ يَوْمَ الْجُمُعَةِ فَقَامَ رَجُلٌ فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ ادْعُ اللَّهَ أَنْ يَسْقِيَنَا. فَتَغَيَّمَتِ السَّمَاءُ وَمُطِرْنَا، حَتَّى مَا كَادَ الرَّجُلُ يَصِلُ إِلَى مَنْزِلِهِ، فَلَمْ تَزَلْ تُمْطَرُ إِلَى الْجُمُعَةِ الْمُقْبِلَةِ، فَقَامَ ذَلِكَ الرَّجُلُ أَوْ غَيْرُهُ فَقَالَ ادْعُ اللَّهَ أَنْ يَصْرِفَهُ عَنَّا، فَقَدْ غَرِقْنَا. فَقَالَ " اللَّهُمَّ حَوَالَيْنَا وَلاَ عَلَيْنَا ". فَجَعَلَ السَّحَابُ يَتَقَطَّعُ حَوْلَ الْمَدِينَةِ، وَلاَ يُمْطِرُ أَهْلَ الْمَدِينَةِ.
Муҳаммад ибн Маҳбуб, Абу Авонадан, у Қатодадан, у Анасдан (розияллаҳу анҳу) ривоят қилади: У: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам Жума куни хутба қилаётган пайтда, бир киши туриб: Эй Расулуллаҳ, Аллаҳга дуо қилинг, бизга ёмғир берсин, деди. Осмон булутланди ва бизга ёмғир ёғди, ҳатто у киши (ҳалиги киши) манзилига (деярли) ета олмади. У (ёмғир) кейинги Жумагача тўхтамади. Ўша киши ёки бошқаси туриб: Аллаҳга дуо қилинг, уни биздан тўссин, биз ғарқ бўлдик, деди. У: «Аллаҳим, атрофимизга, устимизга эмас» дедилар. Булут Мадина атрофида бўлиниб (тарқала) бошлади, Мадина аҳлига ёғмас эди, деди.