حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ يَحْيَى، قَالَ قَرَأْتُ عَلَى مَالِكٍ عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ الْقَاسِمِ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ عَائِشَةَ، أَنَّهَا قَالَتْ خَرَجْنَا مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِي بَعْضِ أَسْفَارِهِ حَتَّى إِذَا كُنَّا بِالْبَيْدَاءِ - أَوْ بِذَاتِ الْجَيْشِ - انْقَطَعَ عِقْدٌ لِي فَأَقَامَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَلَى الْتِمَاسِهِ وَأَقَامَ النَّاسُ مَعَهُ وَلَيْسُوا عَلَى مَاءٍ وَلَيْسَ مَعَهُمْ مَاءٌ فَأَتَى النَّاسُ إِلَى أَبِي بَكْرٍ فَقَالُوا أَلاَ تَرَى إِلَى مَا صَنَعَتْ عَائِشَةُ أَقَامَتْ بِرَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَبِالنَّاسِ مَعَهُ وَلَيْسُوا عَلَى مَاءٍ وَلَيْسَ مَعَهُمْ مَاءٌ . فَجَاءَ أَبُو بَكْرٍ وَرَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَاضِعٌ رَأْسَهُ عَلَى فَخِذِي قَدْ نَامَ فَقَالَ حَبَسْتِ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَالنَّاسَ وَلَيْسُوا عَلَى مَاءٍ وَلَيْسَ مَعَهُمْ مَاءٌ . قَالَتْ فَعَاتَبَنِي أَبُو بَكْرٍ وَقَالَ مَا شَاءَ اللَّهُ أَنْ يَقُولَ وَجَعَلَ يَطْعُنُ بِيَدِهِ فِي خَاصِرَتِي فَلاَ يَمْنَعُنِي مِنَ التَّحَرُّكِ إِلاَّ مَكَانُ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَلَى فَخِذِي فَنَامَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم حَتَّى أَصْبَحَ عَلَى غَيْرِ مَاءٍ فَأَنْزَلَ اللَّهُ آيَةَ التَّيَمُّمِ فَتَيَمَّمُوا . فَقَالَ أُسَيْدُ بْنُ الْحُضَيْرِ - وَهُوَ أَحَدُ النُّقَبَاءِ - مَا هِيَ بِأَوَّلِ بَرَكَتِكُمْ يَا آلَ أَبِي بَكْرٍ . فَقَالَتْ عَائِشَةُ فَبَعَثْنَا الْبَعِيرَ الَّذِي كُنْتُ عَلَيْهِ فَوَجَدْنَا الْعِقْدَ تَحْتَهُ .
Оиша айтди: Биз Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) билан унинг баъзи сафарларида чиқдик; то Байдода — ёки Зотул-Жайшда — бўлганимизда, менинг бир маржоним (гарданбоғим) узилиб (тушиб) кетди. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) уни қидиришга (тўхтаб) турди; одамлар ҳам у билан турди — улар сув (боши)да эмас ва улар билан сув (ҳам) йўқ эди. Одамлар Абу Бакрнинг олдига келиб: "Оиша қилган ишни кўрмайсанми? У Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)ни ва у билан бирга одамларни — улар сув (боши)да эмас ва улар билан сув йўқ (ҳолда) — тўхтатиб қўйди" дедилар. Бас Абу Бакр келди — Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) бошини менинг сонимга қўйган, (аллақачон) ухлаб қолган эди. У: "Сен Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)ни ва одамларни — улар сув (боши)да эмас ва улар билан сув йўқ (ҳолда) — тўсиб қўйдинг" деди. (Оиша:) Абу Бакр мени койди ва Аллаҳ хоҳлаганча (сўзларни) айтди; ва қўли билан менинг биқинимга (нуқиб) турса бошлади; мени қимирлашдан фақат Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг сонимда (бошини қўйган) жойи тўсар эди. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) — то сувсиз (ҳолда) тонгни очгунча — ухлади. Бас Аллаҳ таяммум оятини нозил қилди; улар таяммум қилдилар. Усайд ибн ал-Ҳузайр — у нуқаболардан (Ақаба нуқибларидан) бири эди — : "Бу сизнинг биринчи баракатингиз эмас (кўп баракатингиздан бири), эй Абу Бакр оиласи!" деди. Оиша: "Кейин мен миниб турган туяни турғаздик ва маржонни унинг остидан топдик" деди.