حَدَّثَنَا مَحْمُودٌ، حَدَّثَنَا أَبُو أُسَامَةَ، حَدَّثَنَا هِشَامٌ، قَالَ أَخْبَرَنِي أَبِي، عَنْ أَسْمَاءَ بِنْتِ أَبِي بَكْرٍ ـ رضى الله عنهما ـ قَالَتْ تَزَوَّجَنِي الزُّبَيْرُ، وَمَا لَهُ فِي الأَرْضِ مِنْ مَالٍ، وَلاَ مَمْلُوكٍ، وَلاَ شَىْءٍ غَيْرَ نَاضِحٍ، وَغَيْرَ فَرَسِهِ، فَكُنْتُ أَعْلِفُ فَرَسَهُ، وَأَسْتَقِي الْمَاءَ، وَأَخْرِزُ غَرْبَهُ وَأَعْجِنُ، وَلَمْ أَكُنْ أُحْسِنُ أَخْبِزُ، وَكَانَ يَخْبِزُ جَارَاتٌ لِي مِنَ الأَنْصَارِ وَكُنَّ نِسْوَةَ صِدْقٍ، وَكُنْتُ أَنْقُلُ النَّوَى مِنْ أَرْضِ الزُّبَيْرِ الَّتِي أَقْطَعَهُ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَلَى رَأْسِي، وَهْىَ مِنِّي عَلَى ثُلُثَىْ فَرْسَخٍ، فَجِئْتُ يَوْمًا وَالنَّوَى عَلَى رَأْسِي فَلَقِيتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَمَعَهُ نَفَرٌ مِنَ الأَنْصَارِ فَدَعَانِي ثُمَّ قَالَ " إِخْ إِخْ ". لِيَحْمِلَنِي خَلْفَهُ، فَاسْتَحْيَيْتُ أَنْ أَسِيرَ مَعَ الرِّجَالِ، وَذَكَرْتُ الزُّبَيْرَ وَغَيْرَتَهُ، وَكَانَ أَغْيَرَ النَّاسِ، فَعَرَفَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم أَنِّي قَدِ اسْتَحْيَيْتُ فَمَضَى، فَجِئْتُ الزُّبَيْرَ فَقُلْتُ لَقِيَنِي رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَعَلَى رَأْسِي النَّوَى، وَمَعَهُ نَفَرٌ مِنْ أَصْحَابِهِ، فَأَنَاخَ لأَرْكَبَ، فَاسْتَحْيَيْتُ مِنْهُ وَعَرَفْتُ غَيْرَتَكَ. فَقَالَ وَاللَّهِ لَحَمْلُكِ النَّوَى كَانَ أَشَدَّ عَلَىَّ مِنْ رُكُوبِكِ مَعَهُ. قَالَتْ حَتَّى أَرْسَلَ إِلَىَّ أَبُو بَكْرٍ بَعْدَ ذَلِكَ بِخَادِمٍ يَكْفِينِي سِيَاسَةَ الْفَرَسِ، فَكَأَنَّمَا أَعْتَقَنِي.
Маҳмуд, Абу Усомадан, у Ҳишомдан: Менга отам, у Асмо бинти Абу Бакрдан (розияллаҳу анҳумо) хабар берди: У: Зубайр менга уйланди, унинг ер юзида на мол, на қул, на сувга келадиган туя ва отидан бошқа ҳеч нарсаси йўқ эди. Мен унинг отини боқар, сув ташир, (сув) мешини тикар ва хамир қорардим — нон ёпишни яхши билмас эдим. Ансордан бўлган қўшиларим — улар ростгўй аёллар эди — нон ёпиб берардилар. Мен Зубайрнинг еридан — Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам унга қитъа қилиб берган ердан — данак (хурмо чўп)ларини бошимда ташир эдим, у мендан учдан икки фарсах (узоқликда) эди. Бир куни бошимда данак билан келдим ва Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламни учратдим, у киши билан Ансордан бир гуруҳ бор эди. У мени чақирди, сўнг туяни чўктирмоқчи бўлиб: «Их, их» дедилар — мени орқаларида (туяга) миндирмоқчи бўлдилар. Мен эркаклар билан бирга юришдан уялдим ва Зубайрни, унинг рашкини эсладим — у одамларнинг энг рашкчиси эди. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам менинг уялганимни билиб, кетдилар. Мен Зубайрнинг олдига келиб: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам мени учратди, бошимда данак бор эди, у киши билан саҳобаларидан бир гуруҳ бор эди, у (туяни) чўктирди, мен минар эдим, аммо ундан уялдим ва сенинг рашкингни эсладим, дедим. У: Аллаҳга қасам, сенинг данак ташишинг менга у билан минишингдан оғирроқ эди, деди. (Асмо) айтди: То Абу Бакр (отам) бундан кейин менга отни боқиш (хизмати)дан кифоя қиладиган бир хизматчи юборди — гўё у мени озод қилгандек бўлди.