حَدَّثَنَا حَفْصُ بْنُ عُمَرَ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ عَلِيِّ بْنِ مُدْرِكٍ، عَنْ أَبِي زُرْعَةَ بْنِ عَمْرِو بْنِ جَرِيرٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ نُجَىٍّ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ عَلِيٍّ، رضى الله عنه عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالَ " لاَ تَدْخُلُ الْمَلاَئِكَةُ بَيْتًا فِيهِ صُورَةٌ وَلاَ كَلْبٌ وَلاَ جُنُبٌ " .
Бизга Ҳафс ибн Умар, бизга Шуъба Алий ибн Мудрикдан, у Абу Зуръа ибн Амр ибн Жарийрдан, у Абдуллаҳ ибн Нужайдан, у отасидан, у Алий розияллаҳу анҳудан, у Набий соллаллаҳу алайҳи васалламдан ривоят қилиб, У дедилар: «Ичида сурат (тасвир), ит ёки жунуб бўлган уйга малоикалар кирмайди».
حَدَّثَنَا وَهْبُ بْنُ بَقِيَّةَ، أَخْبَرَنَا خَالِدٌ، عَنْ سُهَيْلٍ، - يَعْنِي ابْنَ أَبِي صَالِحٍ - عَنْ سَعِيدِ بْنِ يَسَارٍ الأَنْصَارِيِّ، عَنْ زَيْدِ بْنِ خَالِدٍ الْجُهَنِيِّ، عَنْ أَبِي طَلْحَةَ الأَنْصَارِيِّ، قَالَ سَمِعْتُ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم يَقُولُ " لاَ تَدْخُلُ الْمَلاَئِكَةُ بَيْتًا فِيهِ كَلْبٌ وَلاَ تِمْثَالٌ " . وَقَالَ انْطَلِقْ بِنَا إِلَى أُمِّ الْمُؤْمِنِينَ عَائِشَةَ نَسْأَلُهَا عَنْ ذَلِكَ . فَانْطَلَقْنَا فَقُلْنَا يَا أُمَّ الْمُؤْمِنِينَ إِنَّ أَبَا طَلْحَةَ حَدَّثَنَا عَنْ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم بِكَذَا وَكَذَا فَهَلْ سَمِعْتِ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم يَذْكُرُ ذَلِكَ قَالَتْ لاَ وَلَكِنْ سَأُحَدِّثُكُمْ بِمَا رَأَيْتُهُ فَعَلَ خَرَجَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِي بَعْضِ مَغَازِيهِ وَكُنْتُ أَتَحَيَّنُ قُفُولَهُ فَأَخَذْتُ نَمَطًا كَانَ لَنَا فَسَتَرْتُهُ عَلَى الْعَرَضِ فَلَمَّا جَاءَ اسْتَقْبَلْتُهُ فَقُلْتُ السَّلاَمُ عَلَيْكَ يَا رَسُولَ اللَّهِ وَرَحْمَةُ اللَّهِ وَبَرَكَاتُهُ الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي أَعَزَّكَ وَأَكْرَمَكَ فَنَظَرَ إِلَى الْبَيْتِ فَرَأَى النَّمَطَ فَلَمْ يَرُدَّ عَلَىَّ شَيْئًا وَرَأَيْتُ الْكَرَاهِيَةَ فِي وَجْهِهِ فَأَتَى النَّمَطَ حَتَّى هَتَكَهُ ثُمَّ قَالَ " إِنَّ اللَّهَ لَمْ يَأْمُرْنَا فِيمَا رَزَقَنَا أَنْ نَكْسُوَ الْحِجَارَةَ وَاللَّبِنَ " . قَالَتْ فَقَطَعْتُهُ وَجَعَلْتُهُ وِسَادَتَيْنِ وَحَشَوْتُهُمَا لِيفًا فَلَمْ يُنْكِرْ ذَلِكَ عَلَىَّ .
Бизга Ваҳб ибн Бақия, бизга Холид Суҳайлдан — яъни ибн Абу Солиҳ — у Саид ибн Ясор ал-Ансорийдан, у Зайд ибн Холид ал-Жуҳанийдан, у Абу Талҳа ал-Ансорийдан ривоят қилиб, деди: Мен Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг: «Ичида ит ва сурат бўлган уйга малоикалар кирмайди» деганларини эшитдим. Сўнг (Абу Талҳа): «Юринглар, мўминлар онаси Оишанинг олдига бориб, ундан бу ҳақда сўраймиз» деди. Биз бордик ва: «Эй мўминлар онаси, Абу Талҳа бизга Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламдан шундай-шундай ривоят қилди. Сиз Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг буни зикр қилганларини эшитганмисиз?» дедик. У: «Йўқ, лекин мен сизларга У Зотнинг қилган ишларидан кўрган нарсамни ривоят қиламан. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам ўзларининг баъзи ғазотларига чиқдилар, мен эса қайтиб келишларини пойлаб турардим. Мен бизда бўлган бир нақшли матони олиб, уни дарвоза устига (парда қилиб) тортдим. У келганларида, мен У Зотни кутиб олдим ва: ‹Ассалому алайка ё Расулуллаҳ ва раҳматуллаҳи ва барокатуҳ, сени азиз ва карам этган Аллаҳга ҳамд бўлсин› дедим. У уйга қараб, нақшли матони кўрдилар ва менга ҳеч жавоб бермадилар. Мен юзларида ёқмаслик (норозилик)ни кўрдим. Сўнг У нақшли матонинг олдига бориб, уни юлиб ташладилар ва: ‹Албатта, Аллаҳ бизга ризқ берган нарсадан тошлар ва ғиштларга либос кийдиришимизни буюрмаган› дедилар» деди. У: «Мен уни кесиб, икки ёстиқ қилдим ва ичини хурмо толаси билан тўлдирдим. У Зот буни менга инкор қилмадилар» деди.
حَدَّثَنَا عُثْمَانُ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، حَدَّثَنَا جَرِيرٌ، عَنْ سُهَيْلٍ، بِإِسْنَادِهِ مِثْلَهُ قَالَ فَقُلْتُ يَا أُمَّهْ إِنَّ هَذَا حَدَّثَنِي أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم قَالَ وَقَالَ فِيهِ سَعِيدُ بْنُ يَسَارٍ مَوْلَى بَنِي النَّجَّارِ .
Бизга Усмон ибн Абу Шайба, бизга Жарийр Суҳайлдан ўз исноди билан шунга ўхшаш ривоят қилиб, деди: Мен: «Эй она, бу киши менга Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам айтдилар деб ривоят қилди» дедим. Ва унда (ривоятда) «Саид ибн Ясор, Бани Нажжорнинг мавлоси» деди.
حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ بْنُ سَعِيدٍ، حَدَّثَنَا اللَّيْثُ، عَنْ بُكَيْرٍ، عَنْ بُسْرِ بْنِ سَعِيدٍ، عَنْ زَيْدِ بْنِ خَالِدٍ، عَنْ أَبِي طَلْحَةَ، أَنَّهُ قَالَ إِنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ " إِنَّ الْمَلاَئِكَةَ لاَ تَدْخُلُ بَيْتًا فِيهِ صُورَةٌ " . قَالَ بُسْرٌ ثُمَّ اشْتَكَى زَيْدٌ فَعُدْنَاهُ فَإِذَا عَلَى بَابِهِ سِتْرٌ فِيهِ صُورَةٌ فَقُلْتُ لِعُبَيْدِ اللَّهِ الْخَوْلاَنِيِّ رَبِيبِ مَيْمُونَةَ زَوْجِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم أَلَمْ يُخْبِرْنَا زَيْدٌ عَنِ الصُّوَرِ يَوْمَ الأَوَّلِ فَقَالَ عُبَيْدُ اللَّهِ أَلَمْ تَسْمَعْهُ حِينَ قَالَ إِلاَّ رَقْمًا فِي ثَوْبٍ .
Бизга Қутайба ибн Саид, бизга Лайс Букайрдан, у Буср ибн Саиддан, у Зайд ибн Холиддан, у Абу Талҳадан ривоят қилдики, у деди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Албатта, ичида сурат бўлган уйга малоикалар кирмайди» дедилар. Буср деди: Сўнг Зайд касал бўлиб қолди, биз уни бориб кўрдик. Мана, унинг эшигида ичида сурат бўлган бир парда бор эди. Мен Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг завжалари Маймунанинг ўгай ўғли Убайдуллаҳ ал-Хавлонийга: «Зайд бизга аввалги кун суратлар ҳақида ривоят қилмаганмиди?» дедим. Убайдуллаҳ: «Сен уни ‹магар матодаги нақш бундан мустасно› деганини эшитмадингми?» деди.
حَدَّثَنَا الْحَسَنُ بْنُ الصَّبَّاحِ، أَنَّ إِسْمَاعِيلَ بْنَ عَبْدِ الْكَرِيمِ، حَدَّثَهُمْ قَالَ حَدَّثَنِي إِبْرَاهِيمُ، - يَعْنِي ابْنَ عَقِيلٍ - عَنْ أَبِيهِ، عَنْ وَهْبِ بْنِ مُنَبِّهٍ، عَنْ جَابِرٍ، أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم أَمَرَ عُمَرَ بْنَ الْخَطَّابِ - رضى الله عنه - زَمَنَ الْفَتْحِ وَهُوَ بِالْبَطْحَاءِ أَنْ يَأْتِيَ الْكَعْبَةَ فَيَمْحُوَ كُلَّ صُورَةٍ فِيهَا فَلَمْ يَدْخُلْهَا النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم حَتَّى مُحِيَتْ كُلُّ صُورَةٍ فِيهَا .
Бизга Ҳасан ибн Саббоҳ ривоят қилиб, Исмоил ибн Абдулкарим уларга ривоят қилиб, деди: Менга Иброҳим — яъни ибн Ақийл — отасидан, у Ваҳб ибн Мунаббиҳдан, у Жобирдан ривоят қилдики, Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам Фатҳ (Макка фатҳ бўлган) замонида, У Батъҳода турганларида, Умар ибн Хаттоб розияллаҳу анҳуга Каъбага бориб, ундаги ҳар бир суратни ўчиришни буюрдилар. Ундаги ҳар бир сурат ўчирилмагунча Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам унга кирмадилар.
حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ صَالِحٍ، حَدَّثَنَا ابْنُ وَهْبٍ، أَخْبَرَنِي يُونُسُ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، عَنِ ابْنِ السَّبَّاقِ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ، قَالَ حَدَّثَتْنِي مَيْمُونَةُ، زَوْجُ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم قَالَ " إِنَّ جِبْرِيلَ عَلَيْهِ السَّلاَمُ كَانَ وَعَدَنِي أَنْ يَلْقَانِيَ اللَّيْلَةَ فَلَمْ يَلْقَنِي " . ثُمَّ وَقَعَ فِي نَفْسِهِ جَرْوُ كَلْبٍ تَحْتَ بِسَاطٍ لَنَا فَأَمَرَ بِهِ فَأُخْرِجَ ثُمَّ أَخَذَ بِيَدِهِ مَاءً فَنَضَحَ بِهِ مَكَانَهُ فَلَمَّا لَقِيَهُ جِبْرِيلُ عَلَيْهِ السَّلاَمُ قَالَ إِنَّا لاَ نَدْخُلُ بَيْتًا فِيهِ كَلْبٌ وَلاَ صُورَةٌ فَأَصْبَحَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم فَأَمَرَ بِقَتْلِ الْكِلاَبِ حَتَّى إِنَّهُ لَيَأْمُرُ بِقَتْلِ كَلْبِ الْحَائِطِ الصَّغِيرِ وَيَتْرُكُ كَلْبَ الْحَائِطِ الْكَبِيرِ .
Бизга Аҳмад ибн Солиҳ, бизга Ибн Ваҳб ривоят қилиб, менга Юнус Ибн Шиҳобдан, у Ибн Саббоқдан, у Ибн Аббосдан хабар берди. У деди: Менга Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг завжалари Маймуна ривоят қилдики, Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Албатта, Жибрил алайҳиссалом менга бу кеча менга йўлиқишни ваъда қилган эди, аммо менга йўлиқмади» дедилар. Сўнг У Зотнинг хаёлларига бизнинг бир тўшагимиз остидаги ит боласи келди. У Зот уни (чиқаришга) буюрдилар, у чиқарилди. Сўнг У қўлларига сув олиб, унинг жойига сепдилар. Жибрил алайҳиссалом У Зотга йўлиққанларида: «Биз ичида ит ва сурат бўлган уйга кирмаймиз» деди. Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам тонгга чиқдилар ва итларни ўлдиришга буюрдилар, ҳатто У кичик боғнинг итини ўлдиришга буюрар, катта боғнинг итини эса қолдирардилар.
حَدَّثَنَا أَبُو صَالِحٍ، مَحْبُوبُ بْنُ مُوسَى حَدَّثَنَا أَبُو إِسْحَاقَ الْفَزَارِيُّ، عَنْ يُونُسَ بْنِ أَبِي إِسْحَاقَ، عَنْ مُجَاهِدٍ، قَالَ حَدَّثَنَا أَبُو هُرَيْرَةَ، قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " أَتَانِي جِبْرِيلُ عَلَيْهِ السَّلاَمُ فَقَالَ لِي أَتَيْتُكَ الْبَارِحَةَ فَلَمْ يَمْنَعْنِي أَنْ أَكُونَ دَخَلْتُ إِلاَّ أَنَّهُ كَانَ عَلَى الْبَابِ تَمَاثِيلُ وَكَانَ فِي الْبَيْتِ قِرَامُ سِتْرٍ فِيهِ تَمَاثِيلُ وَكَانَ فِي الْبَيْتِ كَلْبٌ فَمُرْ بِرَأْسِ التِّمْثَالِ الَّذِي فِي الْبَيْتِ يُقْطَعُ فَيَصِيرُ كَهَيْئَةِ الشَّجَرَةِ وَمُرْ بِالسِّتْرِ فَلْيُقْطَعْ فَلْيُجْعَلْ مِنْهُ وِسَادَتَيْنِ مَنْبُوذَتَيْنِ تُوطَآنِ وَمُرْ بِالْكَلْبِ فَلْيُخْرَجْ " . فَفَعَلَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَإِذَا الْكَلْبُ لِحَسَنٍ أَوْ حُسَيْنٍ كَانَ تَحْتَ نَضَدٍ لَهُمْ فَأَمَرَ بِهِ فَأُخْرِجَ . قَالَ أَبُو دَاوُدَ وَالنَّضَدُ شَىْءٌ تُوضَعُ عَلَيْهِ الثِّيَابُ شِبْهُ السَّرِيرِ .
Бизга Абу Солиҳ Маҳбуб ибн Мусо, бизга Абу Ишоқ ал-Фазорий Юнус ибн Абу Ишоқдан, у Мужоҳиддан ривоят қилиб, деди: Бизга Абу Ҳурайра ривоят қилиб, деди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Менга Жибрил алайҳиссалом келиб, менга: ‹Мен сенга кеча келган эдим, киришимга ундан бошқа нарса тўсқинлик қилмадики, эшик устида тасвирлар (ҳайкалчалар) бор эди, уйда ичида тасвирлар бўлган нақшли парда бор эди ва уйда ит бор эди. Энди уйдаги тасвирнинг бошини буюр, кесилсин ва дарахт шаклидек бўлиб қолсин. Пардани буюр, кесилсин ва ундан иккита ташлаб қўйиладиган, оёқ ости қилинадиган ёстиқ қилинсин. Итни буюр, чиқарилсин› деди» дедилар. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам шундай қилдилар. Мана, ит Ҳасан ёки Ҳусайннинг ити бўлиб, уларнинг бир назади (мато қўйиладиган тахти) остида эди. У Зот уни (чиқаришга) буюрдилар, у чиқарилди. Абу Довуд деди: «Назад» — бу устига кийимлар қўйиладиган нарса бўлиб, каравотга ўхшайди.