حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ صَالِحٍ، حَدَّثَنَا ابْنُ وَهْبٍ، أَخْبَرَنِي يُونُسُ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، عَنِ ابْنِ السَّبَّاقِ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ، قَالَ حَدَّثَتْنِي مَيْمُونَةُ، زَوْجُ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم قَالَ " إِنَّ جِبْرِيلَ عَلَيْهِ السَّلاَمُ كَانَ وَعَدَنِي أَنْ يَلْقَانِيَ اللَّيْلَةَ فَلَمْ يَلْقَنِي " . ثُمَّ وَقَعَ فِي نَفْسِهِ جَرْوُ كَلْبٍ تَحْتَ بِسَاطٍ لَنَا فَأَمَرَ بِهِ فَأُخْرِجَ ثُمَّ أَخَذَ بِيَدِهِ مَاءً فَنَضَحَ بِهِ مَكَانَهُ فَلَمَّا لَقِيَهُ جِبْرِيلُ عَلَيْهِ السَّلاَمُ قَالَ إِنَّا لاَ نَدْخُلُ بَيْتًا فِيهِ كَلْبٌ وَلاَ صُورَةٌ فَأَصْبَحَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم فَأَمَرَ بِقَتْلِ الْكِلاَبِ حَتَّى إِنَّهُ لَيَأْمُرُ بِقَتْلِ كَلْبِ الْحَائِطِ الصَّغِيرِ وَيَتْرُكُ كَلْبَ الْحَائِطِ الْكَبِيرِ .
Бизга Аҳмад ибн Солиҳ, бизга Ибн Ваҳб ривоят қилиб, менга Юнус Ибн Шиҳобдан, у Ибн Саббоқдан, у Ибн Аббосдан хабар берди. У деди: Менга Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг завжалари Маймуна ривоят қилдики, Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Албатта, Жибрил алайҳиссалом менга бу кеча менга йўлиқишни ваъда қилган эди, аммо менга йўлиқмади» дедилар. Сўнг У Зотнинг хаёлларига бизнинг бир тўшагимиз остидаги ит боласи келди. У Зот уни (чиқаришга) буюрдилар, у чиқарилди. Сўнг У қўлларига сув олиб, унинг жойига сепдилар. Жибрил алайҳиссалом У Зотга йўлиққанларида: «Биз ичида ит ва сурат бўлган уйга кирмаймиз» деди. Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам тонгга чиқдилар ва итларни ўлдиришга буюрдилар, ҳатто У кичик боғнинг итини ўлдиришга буюрар, катта боғнинг итини эса қолдирардилар.