حَدَّثَنَا إِبْرَاهِيمُ بْنُ مُوسَى، أَخْبَرَنَا عِيسَى، عَنْ هِشَامٍ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ عَائِشَةَ ـ رضى الله عنها ـ قَالَتْ سُحِرَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم. وَقَالَ اللَّيْثُ كَتَبَ إِلَىَّ هِشَامٌ أَنَّهُ سَمِعَهُ وَوَعَاهُ عَنْ أَبِيهِ عَنْ عَائِشَةَ قَالَتْ سُحِرَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم حَتَّى كَانَ يُخَيَّلُ إِلَيْهِ أَنَّهُ يَفْعَلُ الشَّىْءَ وَمَا يَفْعَلُهُ، حَتَّى كَانَ ذَاتَ يَوْمٍ دَعَا وَدَعَا، ثُمَّ قَالَ " أَشَعَرْتِ أَنَّ اللَّهَ أَفْتَانِي فِيمَا فِيهِ شِفَائِي أَتَانِي رَجُلاَنِ، فَقَعَدَ أَحَدُهُمَا عِنْدَ رَأْسِي وَالآخَرُ عِنْدَ رِجْلَىَّ، فَقَالَ أَحَدُهُمَا لِلآخَرِ مَا وَجَعُ الرَّجُلِ قَالَ مَطْبُوبٌ. قَالَ وَمَنْ طَبَّهُ قَالَ لَبِيدُ بْنُ الأَعْصَمِ. قَالَ فِي مَاذَا قَالَ فِي مُشُطٍ وَمُشَاقَةٍ وَجُفِّ طَلْعَةٍ ذَكَرٍ. قَالَ فَأَيْنَ هُوَ قَالَ فِي بِئْرِ ذَرْوَانَ ". فَخَرَجَ إِلَيْهَا النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم ثُمَّ رَجَعَ فَقَالَ لِعَائِشَةَ حِينَ رَجَعَ " نَخْلُهَا كَأَنَّهَا رُءُوسُ الشَّيَاطِينِ ". فَقُلْتُ اسْتَخْرَجْتَهُ فَقَالَ " لاَ أَمَّا أَنَا فَقَدْ شَفَانِي اللَّهُ، وَخَشِيتُ أَنْ يُثِيرَ ذَلِكَ عَلَى النَّاسِ شَرًّا، ثُمَّ دُفِنَتِ الْبِئْرُ ".
Иброҳим ибн Мусо бизга айтди, Исо бизга хабар берди, Ҳишомдан, отасидан, Оиша розияллаҳу анҳодан, у деди: Набий соллаллаҳу алайҳи васалламга сеҳр қилинди. Лайс деди: Ҳишом менга (хат) ёздики, у уни эшитди ва англаб олди — отасидан, Оишадан, у деди: Набий соллаллаҳу алайҳи васалламга сеҳр қилинди, ҳатто унга бир нарсани қилаётгандек хаёл қилинар, ҳолбуки у уни қилмаган бўлар эди. Токи бир куни у (Аллаҳ)га дуо қилди, дуо қилди, сўнг деди: «Билдингми, Аллаҳ менга шифом бўлган нарсада фатво (йўл) берди. Менга икки киши келди: бири бошим, иккинчиси оёғим томонда ўтирди. Бири иккинчисига: ‹Бу кишининг оғриги нима?›, деди. У: ‹Сеҳрланган›, деди. У: ‹Ким уни сеҳрлаган?›, деди. У: ‹Лабид ибнул-Аъсам›, деди. У: ‹Нимада (сеҳрлаган)?›, деди. У: ‹Бир тароқ, таралган жун (тола) ва эркак хурмо гули қобигида›, деди. У: ‹У қаерда?›, деди. У: ‹Зарвон қудугида›, деди». Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам унга (қудуқга) чиқди, сўнг қайтди ва қайтганида Оишага деди: «Унинг хурмоси гўё шайтонларнинг бошларидек (ёмон кўринди)». Мен: «Уни (сеҳрни) чиқардингми?», дедим. У: «Йўқ. Аммо мени Аллаҳ шифо берди; ва мен буни одамларга ёмонлик қўзғатишидан қўрқдим». Сўнг қудуқ кўмилди.