Иблис ва унинг аскарлари сифати

حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ بُكَيْرٍ، حَدَّثَنَا اللَّيْثُ، عَنْ عُقَيْلٍ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، قَالَ أَخْبَرَنِي عُرْوَةُ، قَالَ أَبُو هُرَيْرَةَ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ‏ "‏ يَأْتِي الشَّيْطَانُ أَحَدَكُمْ فَيَقُولُ مَنْ خَلَقَ كَذَا مَنْ خَلَقَ كَذَا حَتَّى يَقُولَ مَنْ خَلَقَ رَبَّكَ فَإِذَا بَلَغَهُ فَلْيَسْتَعِذْ بِاللَّهِ، وَلْيَنْتَهِ ‏"‏‏.‏

Яҳё ибн Букайр бизга айтди, Лайс бизга айтди, Уқайлдан, Ибн Шиҳобдан, у деди: Урва менга хабар берди: Абу Ҳурайра розияллаҳу анҳу деди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам деди: «Шайтон сизлардан бирингизнинг олдига келиб: ‹Фалон нарсани ким яратди? Фалон нарсани ким яратди?›, дейди, токи: ‹Раббингни ким яратди?›, дегунча. Бас, (савол шунга) етса, Аллаҳдан паноҳ сўрасин ва (васвасадан) тўхтасин».

حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ بُكَيْرٍ، حَدَّثَنَا اللَّيْثُ، قَالَ حَدَّثَنِي عُقَيْلٌ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، قَالَ حَدَّثَنِي ابْنُ أَبِي أَنَسٍ، مَوْلَى التَّيْمِيِّينَ أَنَّ أَبَاهُ، حَدَّثَهُ أَنَّهُ، سَمِعَ أَبَا هُرَيْرَةَ ـ رضى الله عنه ـ يَقُولُ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ‏ "‏ إِذَا دَخَلَ رَمَضَانُ فُتِّحَتْ أَبْوَابُ الْجَنَّةِ، وَغُلِّقَتْ أَبْوَابُ جَهَنَّمَ، وَسُلْسِلَتِ الشَّيَاطِينُ ‏"‏‏.‏

Яҳё ибн Букайр бизга айтди, Лайс бизга айтди, у деди: Уқайл менга айтди, Ибн Шиҳобдан, у деди: Ибн Абу Анас — Таймийларнинг озод қилган қули — менга айтди, отаси унга айтдики, у Абу Ҳурайра розияллаҳу анҳуни шундай деганини эшитди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам деди: «Рамазон кирса, жаннат дарвозалари очилади, жаҳаннам дарвозалари ёпилади ва шайтонлар занжирланади».

حَدَّثَنَا الْحُمَيْدِيُّ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، حَدَّثَنَا عَمْرٌو، قَالَ أَخْبَرَنِي سَعِيدُ بْنُ جُبَيْرٍ، قَالَ قُلْتُ لاِبْنِ عَبَّاسٍ فَقَالَ حَدَّثَنَا أُبَىُّ بْنُ كَعْبٍ، أَنَّهُ سَمِعَ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَقُولُ ‏ "‏ إِنَّ مُوسَى قَالَ لِفَتَاهُ آتِنَا غَدَاءَنَا، قَالَ أَرَأَيْتَ إِذْ أَوَيْنَا إِلَى الصَّخْرَةِ، فَإِنِّي نَسِيتُ الْحُوتَ، وَمَا أَنْسَانِيهِ إِلاَّ الشَّيْطَانُ أَنْ أَذْكُرَهُ، وَلَمْ يَجِدْ مُوسَى النَّصَبَ حَتَّى جَاوَزَ الْمَكَانَ الَّذِي أَمَرَ اللَّهُ بِهِ ‏"‏‏.‏

Ҳумайдий бизга айтди, Суфён бизга айтди, Амр бизга айтди, у деди: Саъид ибн Жубайр менга хабар берди, у деди: Мен Ибн Аббосга (савол бердим), у деди: Бизга Убайй ибн Каъб айтдики, у Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг шундай деганини эшитди: «Албатта, Мусо ўз хизматчисига: ‹Тушлик (таоми)мизни келтир›, деди. У: ‹Айтингчи, биз қояга паноҳ олганимизда, мен балиқни унутдим; уни эсга олишни менга фақат шайтон унутдирди›, деди. Мусо (Аллаҳ) буюрган жойдан ўтиб кетгунича чарчоқ топмади (сезмади)».

حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مَسْلَمَةَ، عَنْ مَالِكٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ دِينَارٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُمَرَ ـ رضى الله عنهما ـ قَالَ رَأَيْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يُشِيرُ إِلَى الْمَشْرِقِ فَقَالَ ‏ "‏ هَا إِنَّ الْفِتْنَةَ هَا هُنَا إِنَّ الْفِتْنَةَ هَا هُنَا مِنْ حَيْثُ يَطْلُعُ قَرْنُ الشَّيْطَانِ ‏"‏‏.‏

Абдуллаҳ ибн Маслама бизга айтди, Моликдан, Абдуллаҳ ибн Динордан, Абдуллаҳ ибн Умар розияллаҳу анҳумодан, у деди: Мен Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламни шарққа ишора қилиб: «Мана, албатта фитна шу ерда; албатта фитна шу ерда — шайтон шохи чиқадиган томонда», деганини кўрдим.

حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ جَعْفَرٍ، حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ الأَنْصَارِيُّ، حَدَّثَنَا ابْنُ جُرَيْجٍ، قَالَ أَخْبَرَنِي عَطَاءٌ، عَنْ جَابِرٍ ـ رضى الله عنه ـ عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالَ ‏ "‏ إِذَا اسْتَجْنَحَ ‏{‏اللَّيْلُ‏}‏ ـ أَوْ كَانَ جُنْحُ اللَّيْلِ ـ فَكُفُّوا صِبْيَانَكُمْ، فَإِنَّ الشَّيَاطِينَ تَنْتَشِرُ حِينَئِذٍ، فَإِذَا ذَهَبَ سَاعَةٌ مِنَ الْعِشَاءِ فَحُلُّوهُمْ وَأَغْلِقْ بَابَكَ، وَاذْكُرِ اسْمَ اللَّهِ، وَأَطْفِئْ مِصْبَاحَكَ، وَاذْكُرِ اسْمَ اللَّهِ، وَأَوْكِ سِقَاءَكَ، وَاذْكُرِ اسْمَ اللَّهِ، وَخَمِّرْ إِنَاءَكَ، وَاذْكُرِ اسْمَ اللَّهِ، وَلَوْ تَعْرُضُ عَلَيْهِ شَيْئًا ‏"‏‏.‏

Яҳё ибн Жаъфар бизга айтди, Муҳаммад ибн Абдуллаҳ Ансорий бизга айтди, Ибн Журайж бизга айтди, у деди: Ато менга хабар берди, Жобир розияллаҳу анҳудан, Набий соллаллаҳу алайҳи васалламдан, у деди: «Тун қоронғуси кирса — ёки: тун қоронғуси бўлса — болаларингизни (ташқаридан) тийинглар, чунки шайтонлар ўша пайтда тарқаладилар. Хуфтон (вақти)дан бир соат ўтса, уларни (қўйиб) юборинглар. Эшигингни беркит ва Аллаҳнинг исмини зикр қил; чироғингни ўчир ва Аллаҳнинг исмини зикр қил; меш (сув идиши)нгни боғла ва Аллаҳнинг исмини зикр қил; идишингни ёп ва Аллаҳнинг исмини зикр қил — гарчи унинг устига бирор нарсани (кўндаланг) қўйсанг ҳам».

حَدَّثَنِي مَحْمُودُ بْنُ غَيْلاَنَ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ، أَخْبَرَنَا مَعْمَرٌ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، عَنْ عَلِيِّ بْنِ حُسَيْنٍ، عَنْ صَفِيَّةَ ابْنَةِ حُيَىٍّ، قَالَتْ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مُعْتَكِفًا، فَأَتَيْتُهُ أَزُورُهُ لَيْلاً فَحَدَّثْتُهُ ثُمَّ قُمْتُ، فَانْقَلَبْتُ فَقَامَ مَعِي لِيَقْلِبَنِي‏.‏ وَكَانَ مَسْكَنُهَا فِي دَارِ أُسَامَةَ بْنِ زَيْدٍ، فَمَرَّ رَجُلاَنِ مِنَ الأَنْصَارِ، فَلَمَّا رَأَيَا النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم أَسْرَعَا، فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم ‏"‏ عَلَى رِسْلِكُمَا إِنَّهَا صَفِيَّةُ بِنْتُ حُيَىٍّ ‏"‏‏.‏ فَقَالاَ سُبْحَانَ اللَّهِ يَا رَسُولَ اللَّهِ‏.‏ قَالَ ‏"‏ إِنَّ الشَّيْطَانَ يَجْرِي مِنَ الإِنْسَانِ مَجْرَى الدَّمِ، وَإِنِّي خَشِيتُ أَنْ يَقْذِفَ فِي قُلُوبِكُمَا سُوءًا ـ أَوْ قَالَ ـ شَيْئًا ‏"‏‏.‏

Маҳмуд ибн Ғайлон менга айтди, Абдураззоқ бизга айтди, Маъмар бизга хабар берди, Зуҳрийдан, Али ибн Ҳусайндан, Сафийя бинти Ҳуяйдан, у деди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам иътикофда эди. Мен уни кечаси зиёрат қилгани келдим, у билан гаплашдим, сўнг турдим (кетмоқчи бўлдим) ва қайтдим. У мени кузатиб қўйиш учун мен билан турди. Унинг (Сафийянинг) маскани Усома ибн Зайд ҳовлисида эди. Шу пайт ансорлардан икки киши ўтди; улар Набий соллаллаҳу алайҳи васалламни кўрганларида, шошилдилар. Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Секинроқ (тўхтанглар)! Бу Сафийя бинт Ҳуяй (хотиним)», деди. Улар: «Субҳаналлаҳ, эй Расулуллаҳ!», дедилар. У: «Албатта, шайтон инсонда қон (юрадиган) йўлда юради; мен унинг қалбларингизга бирор ёмонлик — ёки: бирор нарса — ташлашидан қўрқдим», деди.

حَدَّثَنَا عَبْدَانُ، عَنْ أَبِي حَمْزَةَ، عَنِ الأَعْمَشِ، عَنْ عَدِيِّ بْنِ ثَابِتٍ، عَنْ سُلَيْمَانَ بْنِ صُرَدٍ، قَالَ كُنْتُ جَالِسًا مَعَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم وَرَجُلاَنِ يَسْتَبَّانِ، فَأَحَدُهُمَا احْمَرَّ وَجْهُهُ وَانْتَفَخَتْ أَوْدَاجُهُ، فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم ‏"‏ إِنِّي لأَعْلَمُ كَلِمَةً لَوْ قَالَهَا ذَهَبَ عَنْهُ مَا يَجِدُ، لَوْ قَالَ أَعُوذُ بِاللَّهِ مِنَ الشَّيْطَانِ‏.‏ ذَهَبَ عَنْهُ مَا يَجِدُ ‏"‏‏.‏ فَقَالُوا لَهُ إِنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم قَالَ ‏"‏ تَعَوَّذْ بِاللَّهِ مِنَ الشَّيْطَانِ ‏"‏‏.‏ فَقَالَ وَهَلْ بِي جُنُونٌ

Абдон бизга айтди, Абу Ҳамзадан, Аъмашдан, Адий ибн Собитдан, Сулаймон ибн Сураддан, у деди: Мен Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам билан ўтирган эдим, икки киши бир-бирини сўкишар эди. Улардан бирининг юзи қизарди ва бўйин томирлари шишди. Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Мен бир калимани биламанки, агар у уни айтса, ундан ўзини босган (ғазаб) кетарди: агар у: ‹Аъузу биллаҳи минаш-шайтан (Шайтондан Аллаҳга паноҳ сўрайман)›, деса, ундан ўзини босган (ғазаб) кетарди», деди. Улар унга: «Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам ‹Шайтондан Аллаҳга паноҳ сўра› деди», дедилар. У: «Менда жиннилик борми?!», деди.

حَدَّثَنَا آدَمُ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، حَدَّثَنَا مَنْصُورٌ، عَنْ سَالِمِ بْنِ أَبِي الْجَعْدِ، عَنْ كُرَيْبٍ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ، قَالَ قَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم ‏ "‏ لَوْ أَنَّ أَحَدَكُمْ إِذَا أَتَى أَهْلَهُ قَالَ ‏{‏اللَّهُمَّ‏}‏ جَنِّبْنِي الشَّيْطَانَ، وَجَنِّبِ الشَّيْطَانَ مَا رَزَقْتَنِي‏.‏ فَإِنْ كَانَ بَيْنَهُمَا وَلَدٌ لَمْ يَضُرُّهُ الشَّيْطَانُ، وَلَمْ يُسَلَّطْ عَلَيْهِ ‏"‏‏.‏ قَالَ وَحَدَّثَنَا الأَعْمَشُ عَنْ سَالِمٍ عَنْ كُرَيْبٍ عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ مِثْلَهُ‏.‏

Одам бизга айтди, Шуъба бизга айтди, Мансур бизга айтди, Солим ибн Абул-Жаъддан, Курайбдан, Ибн Аббосдан, у деди: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам деди: «Агар сизлардан бирингиз аҳлига (хотинига) келганида: ‹Аллаҳим, мени шайтондан йироқ қил ва менга ризқ қилган (фарзандни) шайтондан йироқ қил›, деса-ю, улар иккиси орасида бир фарзанд бўлса, унга шайтон зарар етказа олмайди ва унга ҳукмронлик қила олмайди». (Рови) деди: Бизга Аъмаш ҳам Солимдан, Курайбдан, Ибн Аббосдан шунга ўхшаш айтди.

حَدَّثَنَا مَحْمُودٌ، حَدَّثَنَا شَبَابَةُ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ زِيَادٍ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ ـ رضى الله عنه ـ عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم أَنَّهُ صَلَّى صَلاَةً فَقَالَ ‏ "‏ إِنَّ الشَّيْطَانَ عَرَضَ لِي، فَشَدَّ عَلَىَّ يَقْطَعُ الصَّلاَةَ عَلَىَّ، فَأَمْكَنَنِي اللَّهُ مِنْهُ ‏"‏‏.‏ فَذَكَرَهُ‏.‏

Маҳмуд бизга айтди, Шабаба бизга айтди, Шуъба бизга айтди, Муҳаммад ибн Зиёддан, Абу Ҳурайра розияллаҳу анҳудан, Набий соллаллаҳу алайҳи васалламдан: У бир намоз ўқиди ва: «Албатта, шайтон менга рўбару бўлди ва менга намозни узиш (бузиш) учун қаттиқ ҳужум қилди; лекин Аллаҳ мени ундан (ғолиб) қилди (ушлашга имкон берди)», деди ва уни (ҳадисни) эслатди.

حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ يُوسُفَ، حَدَّثَنَا الأَوْزَاعِيُّ، عَنْ يَحْيَى بْنِ أَبِي كَثِيرٍ، عَنْ أَبِي سَلَمَةَ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ قَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم ‏ "‏ إِذَا نُودِيَ بِالصَّلاَةِ أَدْبَرَ الشَّيْطَانُ وَلَهُ ضُرَاطٌ، فَإِذَا قُضِيَ أَقْبَلَ، فَإِذَا ثُوِّبَ بِهَا أَدْبَرَ، فَإِذَا قُضِيَ أَقْبَلَ، حَتَّى يَخْطِرَ بَيْنَ الإِنْسَانِ وَقَلْبِهِ، فَيَقُولُ اذْكُرْ كَذَا وَكَذَا‏.‏ حَتَّى لاَ يَدْرِي أَثَلاَثًا صَلَّى أَمْ أَرْبَعًا فَإِذَا لَمْ يَدْرِ ثَلاَثًا صَلَّى أَوْ أَرْبَعًا سَجَدَ سَجْدَتَىِ السَّهْوِ ‏"‏‏.‏

Муҳаммад ибн Юсуф бизга айтди, Авзўий бизга айтди, Яҳё ибн Абу Касирдан, Абу Саламадан, Абу Ҳурайра розияллаҳу анҳудан, у деди: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам деди: «Намозга азон айтилса, шайтон овоз чиқариб (ел чиқариб) орқага қочади; азон тугаса, қайтиб келади; намозга иқомат айтилса, орқага қочади; (иқомат) тугаса, қайтиб келади, токи инсон билан унинг қалби орасига кириб васваса қилади ва: ‹Фалон-фалон (нарсани) эсла›, дейди — токи у уч (ракат) ёки тўрт (ракат) ўқиганини билмай қолади. Агар уч ёки тўрт (ракат) ўқиганини билмай қолса, саҳв (унутиш) икки саждасини қилсин».

حَدَّثَنَا أَبُو الْيَمَانِ، أَخْبَرَنَا شُعَيْبٌ، عَنْ أَبِي الزِّنَادِ، عَنِ الأَعْرَجِ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ قَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم ‏ "‏ كُلُّ بَنِي آدَمَ يَطْعُنُ الشَّيْطَانُ فِي جَنْبَيْهِ بِإِصْبَعِهِ حِينَ يُولَدُ، غَيْرَ عِيسَى بْنِ مَرْيَمَ، ذَهَبَ يَطْعُنُ فَطَعَنَ فِي الْحِجَابِ ‏"‏‏.‏

Абул-Ямон бизга айтди, Шуъайб бизга хабар берди, Абуз-Зиноддан, Аъраждан, Абу Ҳурайра розияллаҳу анҳудан, у деди: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам деди: «Одам болаларининг ҳар бири туғилганида шайтон унинг икки биқинига бармоғи билан санчади — Исо ибн Марямдан бошқа. У (Исо)ни санчмоқчи бўлди-ю, пардага санчди (етолмади)».

حَدَّثَنَا مَالِكُ بْنُ إِسْمَاعِيلَ، حَدَّثَنَا إِسْرَائِيلُ، عَنِ الْمُغِيرَةِ، عَنْ إِبْرَاهِيمَ، عَنْ عَلْقَمَةَ، قَالَ قَدِمْتُ الشَّأْمَ ‏{‏فَقُلْتُ مَنْ هَا هُنَا‏}‏ قَالُوا أَبُو الدَّرْدَاءِ قَالَ أَفِيكُمُ الَّذِي أَجَارَهُ اللَّهُ مِنَ الشَّيْطَانِ عَلَى لِسَانِ نَبِيِّهِ صلى الله عليه وسلم حَدَّثَنَا سُلَيْمَانُ بْنُ حَرْبٍ حَدَّثَنَا شُعْبَةُ عَنْ مُغِيرَةَ وَقَالَ الَّذِي أَجَارَهُ اللَّهُ عَلَى لِسَانِ نَبِيِّهِ صلى الله عليه وسلم يَعْنِي عَمَّارًا‏.‏

Молик ибн Исмоил бизга айтди, Исроил бизга айтди, Муғирадан, Иброҳимдан, Алқамадан, у деди: Мен Шомга келдим ва: «Ким бу ерда (машҳур олим)?», дедим. Улар: «Абу Дарда», дедилар. У (Абу Дарда): «Сизлар ичида Аллаҳ ўз Набийси соллаллаҳу алайҳи васалламнинг тили (сўзи) билан шайтондан паноҳ берган киши борми?», деди. Сулаймон ибн Ҳарб бизга айтди, Шуъба бизга айтди, Муғирадан, ва: «Аллаҳ ўз Набийси соллаллаҳу алайҳи васалламнинг тили билан паноҳ берган киши» деди — яъни Амморни.

قَالَ وَقَالَ اللَّيْثُ حَدَّثَنِي خَالِدُ بْنُ يَزِيدَ، عَنْ سَعِيدِ بْنِ أَبِي هِلاَلٍ، أَنَّ أَبَا الأَسْوَدِ، أَخْبَرَهُ عُرْوَةُ، عَنْ عَائِشَةَ ـ رضى الله عنها ـ عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالَ ‏ "‏ الْمَلاَئِكَةُ تَتَحَدَّثُ فِي الْعَنَانِ ـ وَالْعَنَانُ الْغَمَامُ ـ بِالأَمْرِ يَكُونُ فِي الأَرْضِ، فَتَسْمَعُ الشَّيَاطِينُ الْكَلِمَةَ، فَتَقُرُّهَا فِي أُذُنِ الْكَاهِنِ، كَمَا تُقَرُّ الْقَارُورَةُ، فَيَزِيدُونَ مَعَهَا مِائَةَ كَذِبَةٍ ‏"‏‏.‏

(Бухорий) деди: Лайс деди: Холид ибн Язид менга айтди, Саъид ибн Абу Ҳилолдан, Абул-Асвад унга хабар берди, Урвадан, Оиша розияллаҳу анҳодан, Набий соллаллаҳу алайҳи васалламдан, у деди: «Малоикалар анан (булут)да — анан булутдир — ерда бўладиган иш ҳақида гаплашадилар; шайтонлар ўша калимани эшитиб, уни коҳиннинг қулоғига қуядилар — шишани (овоз билан) қуйгандек; улар эса у билан бирга юзта ёлғон қўшадилар».

حَدَّثَنَا عَاصِمُ بْنُ عَلِيٍّ، حَدَّثَنَا ابْنُ أَبِي ذِئْبٍ، عَنْ سَعِيدٍ الْمَقْبُرِيِّ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ ـ رضى الله عنه ـ عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالَ ‏ "‏ التَّثَاؤُبُ مِنَ الشَّيْطَانِ، فَإِذَا تَثَاءَبَ أَحَدُكُمْ فَلْيَرُدَّهُ مَا اسْتَطَاعَ، فَإِنَّ أَحَدَكُمْ إِذَا قَالَ هَا‏.‏ ضَحِكَ الشَّيْطَانُ ‏"‏‏.‏

Осим ибн Али бизга айтди, Ибн Абу Зиъб бизга айтди, Саъид Мақбурийдан, отасидан, Абу Ҳурайра розияллаҳу анҳудан, Набий соллаллаҳу алайҳи васалламдан, у деди: «Эснаш шайтондандир. Бас, сизлардан бировингиз эснаса, қўлидан келганича уни қайтарсин (тўссин), чунки сизлардан бировингиз ‹Ҳа› деса, шайтон кулади».

حَدَّثَنَا زَكَرِيَّاءُ بْنُ يَحْيَى، حَدَّثَنَا أَبُو أُسَامَةَ، قَالَ هِشَامٌ أَخْبَرَنَا عَنْ أَبِيهِ، عَنْ عَائِشَةَ، رضى الله عنها قَالَتْ لَمَّا كَانَ يَوْمَ أُحُدٍ هُزِمَ الْمُشْرِكُونَ فَصَاحَ إِبْلِيسُ أَىْ عِبَادَ اللَّهِ أُخْرَاكُمْ‏.‏ فَرَجَعَتْ أُولاَهُمْ فَاجْتَلَدَتْ هِيَ وَأُخْرَاهُمْ، فَنَظَرَ حُذَيْفَةُ فَإِذَا هُوَ بِأَبِيهِ الْيَمَانِ فَقَالَ أَىْ عِبَادَ اللَّهِ أَبِي أَبِي‏.‏ فَوَاللَّهِ مَا احْتَجَزُوا حَتَّى قَتَلُوهُ، فَقَالَ حُذَيْفَةُ غَفَرَ اللَّهُ لَكُمْ‏.‏ قَالَ عُرْوَةُ فَمَا زَالَتْ فِي حُذَيْفَةَ مِنْهُ بَقِيَّةُ خَيْرٍ حَتَّى لَحِقَ بِاللَّهِ‏.‏

Закариё ибн Яҳё бизга айтди, Абу Усома бизга айтди, Ҳишом бизга хабар берди отасидан, Оиша розияллаҳу анҳодан, у деди: Уҳуд куни бўлганида, мушриклар мағлуб бўлди. Шунда Иблис: ‹Эй Аллаҳнинг бандалари, ортингиздагилар (душман)!›, деб қичқирди. Шунда уларнинг олдингилари қайтди ва ўзлари билан ортдагилари бир-бирини қира бошлади. Ҳузайфа қараса, бирдан ўз отаси Яманни (кўрди) ва: ‹Эй Аллаҳнинг бандалари, отам, отам!›, деди. Аллаҳга қасамки, улар (уришдан) тўхтамадилар, токи уни ўлдирдилар. Ҳузайфа: ‹Аллаҳ сизларни кечирсин›, деди. Урва деди: Ҳузайфада ундан (шу сабабли) бир яхшилик қолдиғи (савоби) бор эдики, токи Аллаҳга қовушди (вафот этди).

حَدَّثَنَا الْحَسَنُ بْنُ الرَّبِيعِ، حَدَّثَنَا أَبُو الأَحْوَصِ، عَنْ أَشْعَثَ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ مَسْرُوقٍ، قَالَ قَالَتْ عَائِشَةُ ـ رضى الله عنها ـ سَأَلْتُ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم عَنِ الْتِفَاتِ الرَّجُلِ فِي الصَّلاَةِ‏.‏ فَقَالَ ‏ "‏ هُوَ اخْتِلاَسٌ يَخْتَلِسُ الشَّيْطَانُ مِنْ صَلاَةِ أَحَدِكُمْ ‏"‏‏.‏

Ҳасан ибнур-Робеъ бизга айтди, Абул-Аҳвас бизга айтди, Ашъасдан, отасидан, Масруқдан, у деди: Оиша розияллаҳу анҳо деди: Мен Набий соллаллаҳу алайҳи васалламдан кишининг намозда (ён-атрофга) ўгрилиши ҳақида сўрадим. У: «У — шайтон сизлардан бировингизнинг намозидан ўғирлаб олган ўғриликдир», деди.

حَدَّثَنَا أَبُو الْمُغِيرَةِ، حَدَّثَنَا الأَوْزَاعِيُّ، قَالَ حَدَّثَنِي يَحْيَى، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أَبِي قَتَادَةَ، عَنْ أَبِيهِ، عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم‏.‏ حَدَّثَنِي سُلَيْمَانُ بْنُ عَبْدِ الرَّحْمَنِ، حَدَّثَنَا الْوَلِيدُ، حَدَّثَنَا الأَوْزَاعِيُّ، قَالَ حَدَّثَنِي يَحْيَى بْنُ أَبِي كَثِيرٍ، قَالَ حَدَّثَنِي عَبْدُ اللَّهِ بْنُ أَبِي قَتَادَةَ، عَنْ أَبِيهِ، قَالَ قَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم ‏ "‏ الرُّؤْيَا الصَّالِحَةُ مِنَ اللَّهِ، وَالْحُلُمُ مِنَ الشَّيْطَانِ فَإِذَا حَلَمَ أَحَدُكُمْ حُلُمًا يَخَافُهُ فَلْيَبْصُقْ عَنْ يَسَارِهِ، وَلْيَتَعَوَّذْ بِاللَّهِ مِنْ شَرِّهَا، فَإِنَّهَا لاَ تَضُرُّهُ ‏"‏‏.‏

Абул-Муғира бизга айтди, Авзўий бизга айтди, у деди: Яҳё менга айтди, Абдуллаҳ ибн Абу Қатодадан, отасидан, Набий соллаллаҳу алайҳи васалламдан; (яна) Сулаймон ибн Абдураҳмон менга айтди, Валид бизга айтди, Авзўий бизга айтди, у деди: Яҳё ибн Абу Касир менга айтди, у деди: Абдуллаҳ ибн Абу Қатода менга айтди, отасидан, у деди: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам деди: «Солиҳ туш Аллаҳдандир, ёмон туш (ҳулм) шайтондандир. Бас, сизлардан бирови ўзи қўрқадиган бир туш кўрса, чап томонига тупурсин ва унинг ёмонликдан Аллаҳга паноҳ сўрасин — шунда у унга зарар етказа олмайди».

حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ يُوسُفَ، أَخْبَرَنَا مَالِكٌ، عَنْ سُمَىٍّ، مَوْلَى أَبِي بَكْرٍ عَنْ أَبِي صَالِحٍ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ ـ رضى الله عنه ـ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ ‏ "‏ مَنْ قَالَ لاَ إِلَهَ إِلاَّ اللَّهُ وَحْدَهُ لاَ شَرِيكَ لَهُ، لَهُ الْمُلْكُ، وَلَهُ الْحَمْدُ، وَهُوَ عَلَى كُلِّ شَىْءٍ قَدِيرٌ‏.‏ فِي يَوْمٍ مِائَةَ مَرَّةٍ، كَانَتْ لَهُ عَدْلَ عَشْرِ رِقَابٍ، وَكُتِبَتْ لَهُ مِائَةُ حَسَنَةٍ، وَمُحِيَتْ عَنْهُ مِائَةُ سَيِّئَةٍ، وَكَانَتْ لَهُ حِرْزًا مِنَ الشَّيْطَانِ يَوْمَهُ ذَلِكَ حَتَّى يُمْسِيَ، وَلَمْ يَأْتِ أَحَدٌ بِأَفْضَلَ مِمَّا جَاءَ بِهِ، إِلاَّ أَحَدٌ عَمِلَ أَكْثَرَ مِنْ ذَلِكَ ‏"‏‏.‏

Абдуллаҳ ибн Юсуф бизга айтди, Молик бизга хабар берди, Сумаййдан — Абу Бакрнинг озод қилган қули — Абу Солиҳдан, Абу Ҳурайра розияллаҳу анҳудан: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам деди: «Ким бир кунда юз марта: ‹Ло илаҳа иллаллаҳ, ваҳдаҳу ло шарика лаҳ, лаҳул-мулку ва лаҳул-ҳамду ва ҳува алаа кулли шайъин қодийр (Аллаҳдан ўзга илоҳ йўқ, ёлғиз Ўзи, шериги йўқ, мулк Уники, ҳамд Уники, У ҳар нарсага қодир)›, деса, унга ўн қул (озод қилган) миқдорида (савоб) бўлади, унга юз ҳасанат ёзилади, ундан юз гуноҳ ўчирилади ва ўша куни кечгача унга шайтондан ҳимоя бўлади; ҳеч ким ундан афзалроқ (амал) билан келмайди — фақат ундан кўпроқ амал қилган киши бундан мустасно».

حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ، حَدَّثَنَا يَعْقُوبُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، حَدَّثَنَا أَبِي، عَنْ صَالِحٍ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، قَالَ أَخْبَرَنِي عَبْدُ الْحَمِيدِ بْنُ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ زَيْدٍ، أَنَّ مُحَمَّدَ بْنَ سَعْدِ بْنِ أَبِي وَقَّاصٍ، أَخْبَرَهُ أَنَّ أَبَاهُ سَعْدَ بْنَ أَبِي وَقَّاصٍ قَالَ اسْتَأْذَنَ عُمَرُ عَلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم، وَعِنْدَهُ نِسَاءٌ مِنْ قُرَيْشٍ يُكَلِّمْنَهُ وَيَسْتَكْثِرْنَهُ، عَالِيَةً أَصْوَاتُهُنَّ، فَلَمَّا اسْتَأْذَنَ عُمَرُ، قُمْنَ يَبْتَدِرْنَ الْحِجَابَ، فَأَذِنَ لَهُ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم، وَرَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَضْحَكُ، فَقَالَ عُمَرُ أَضْحَكَ اللَّهُ سِنَّكَ يَا رَسُولَ اللَّهِ‏.‏ قَالَ ‏"‏ عَجِبْتُ مِنْ هَؤُلاَءِ اللاَّتِي كُنَّ عِنْدِي، فَلَمَّا سَمِعْنَ صَوْتَكَ ابْتَدَرْنَ الْحِجَابَ ‏"‏‏.‏ قَالَ عُمَرُ فَأَنْتَ يَا رَسُولَ اللَّهِ كُنْتَ أَحَقَّ أَنْ يَهَبْنَ‏.‏ ثُمَّ قَالَ أَىْ عَدُوَّاتِ أَنْفُسِهِنَّ، أَتَهَبْنَنِي وَلاَ تَهَبْنَ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قُلْنَ نَعَمْ، أَنْتَ أَفَظُّ وَأَغْلَظُ مِنْ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم‏.‏ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ‏"‏ وَالَّذِي نَفْسِي بِيَدِهِ مَا لَقِيَكَ الشَّيْطَانُ قَطُّ سَالِكًا فَجًّا إِلاَّ سَلَكَ فَجًّا غَيْرَ فَجِّكَ ‏"‏‏.‏

Али ибн Абдуллаҳ бизга айтди, Яъқуб ибн Иброҳим бизга айтди, отам бизга айтди, Солиҳдан, Ибн Шиҳобдан, у деди: Абдулҳамид ибн Абдураҳмон ибн Зайд менга хабар берди, Муҳаммад ибн Саъд ибн Абу Ваққос унга хабар берди, отаси Саъд ибн Абу Ваққос деди: Умар Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламдан (киришга) изн сўради, унинг ёнида Қурайшдан аёллар бўлиб, у билан гаплашар, ундан кўпроқ (нафақа) сўрар, овозлари баланд эди. Умар изн сўраганида, улар шошилиб ҳижобга (парда ортига) ўтдилар. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам унга изн берди, Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам кулар эди. Умар: «Аллаҳ тишингни кулдирсин (хурсанд қилсин), эй Расулуллаҳ», деди. У: «Менинг олдимда бўлган бу аёллардан таажжубландим: сеннинг овозингни эшитганларида, шошилиб ҳижобга ўтдилар», деди. Умар: «Сен, эй Расулуллаҳ, улар қўрқишига ҳақлироқ эдинг», деди. Сўнг: «Эй ўз нафсларининг душманлари, мендан қўрқасизлар-у, Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламдан қўрқмайсизларми?!», деди. Улар: «Ҳа, сен Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламдан қаттиқроқ ва қўполроқсан», дедилар. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Жоним қўлида бўлган Зотга қасамки, шайтон сени бирор довонда юрган ҳолда учратса, албатта сенинг довонингдан бошқа довонга бурилади», деди.

حَدَّثَنِي إِبْرَاهِيمُ بْنُ حَمْزَةَ، قَالَ حَدَّثَنِي ابْنُ أَبِي حَازِمٍ، عَنْ يَزِيدَ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ إِبْرَاهِيمَ، عَنْ عِيسَى بْنِ طَلْحَةَ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ ـ رضى الله عنه ـ عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالَ ‏ "‏ إِذَا اسْتَيْقَظَ ـ أُرَاهُ ـ أَحَدُكُمْ مِنْ مَنَامِهِ فَتَوَضَّأَ فَلْيَسْتَنْثِرْ ثَلاَثًا، فَإِنَّ الشَّيْطَانَ يَبِيتُ عَلَى خَيْشُومِهِ ‏"‏‏.‏

Иброҳим ибн Ҳамза менга айтди, Ибн Абу Ҳозим менга айтди, Язиддан, Муҳаммад ибн Иброҳимдан, Исо ибн Талҳадан, Абу Ҳурайра розияллаҳу анҳудан, Набий соллаллаҳу алайҳи васалламдан, у деди: «Сизлардан бировингиз уйқусидан уйғониб таҳорат олса, уч марта бурун қоқсин, чунки шайтон унинг бурни (хайшум)ида тунайди».