حَدَّثَنِي مَحْمُودُ بْنُ غَيْلاَنَ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ، أَخْبَرَنَا مَعْمَرٌ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، عَنْ عَلِيِّ بْنِ حُسَيْنٍ، عَنْ صَفِيَّةَ ابْنَةِ حُيَىٍّ، قَالَتْ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مُعْتَكِفًا، فَأَتَيْتُهُ أَزُورُهُ لَيْلاً فَحَدَّثْتُهُ ثُمَّ قُمْتُ، فَانْقَلَبْتُ فَقَامَ مَعِي لِيَقْلِبَنِي. وَكَانَ مَسْكَنُهَا فِي دَارِ أُسَامَةَ بْنِ زَيْدٍ، فَمَرَّ رَجُلاَنِ مِنَ الأَنْصَارِ، فَلَمَّا رَأَيَا النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم أَسْرَعَا، فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " عَلَى رِسْلِكُمَا إِنَّهَا صَفِيَّةُ بِنْتُ حُيَىٍّ ". فَقَالاَ سُبْحَانَ اللَّهِ يَا رَسُولَ اللَّهِ. قَالَ " إِنَّ الشَّيْطَانَ يَجْرِي مِنَ الإِنْسَانِ مَجْرَى الدَّمِ، وَإِنِّي خَشِيتُ أَنْ يَقْذِفَ فِي قُلُوبِكُمَا سُوءًا ـ أَوْ قَالَ ـ شَيْئًا ".
Маҳмуд ибн Ғайлон менга айтди, Абдураззоқ бизга айтди, Маъмар бизга хабар берди, Зуҳрийдан, Али ибн Ҳусайндан, Сафийя бинти Ҳуяйдан, у деди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам иътикофда эди. Мен уни кечаси зиёрат қилгани келдим, у билан гаплашдим, сўнг турдим (кетмоқчи бўлдим) ва қайтдим. У мени кузатиб қўйиш учун мен билан турди. Унинг (Сафийянинг) маскани Усома ибн Зайд ҳовлисида эди. Шу пайт ансорлардан икки киши ўтди; улар Набий соллаллаҳу алайҳи васалламни кўрганларида, шошилдилар. Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Секинроқ (тўхтанглар)! Бу Сафийя бинт Ҳуяй (хотиним)», деди. Улар: «Субҳаналлаҳ, эй Расулуллаҳ!», дедилар. У: «Албатта, шайтон инсонда қон (юрадиган) йўлда юради; мен унинг қалбларингизга бирор ёмонлик — ёки: бирор нарса — ташлашидан қўрқдим», деди.