وَحَدَّثَنَا إِسْحَاقُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، وَعَبْدُ بْنُ حُمَيْدٍ، - وَتَقَارَبَا فِي اللَّفْظِ - قَالاَ أَخْبَرَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ، أَخْبَرَنَا مَعْمَرٌ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، عَنْ عَلِيِّ بْنِ حُسَيْنٍ، عَنْ صَفِيَّةَ بِنْتِ حُيَىٍّ، قَالَتْ كَانَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم مُعْتَكِفًا فَأَتَيْتُهُ أَزُورُهُ لَيْلاً فَحَدَّثْتُهُ ثُمَّ قُمْتُ لأَنْقَلِبَ فَقَامَ مَعِيَ لِيَقْلِبَنِي . وَكَانَ مَسْكَنُهَا فِي دَارِ أُسَامَةَ بْنِ زَيْدٍ فَمَرَّ رَجُلاَنِ مِنَ الأَنْصَارِ فَلَمَّا رَأَيَا النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم أَسْرَعَا فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " عَلَى رِسْلِكُمَا إِنَّهَا صَفِيَّةُ بِنْتُ حُيَىٍّ " . فَقَالاَ سُبْحَانَ اللَّهِ يَا رَسُولَ اللَّهِ . قَالَ " إِنَّ الشَّيْطَانَ يَجْرِي مِنَ الإِنْسَانِ مَجْرَى الدَّمِ وَإِنِّي خَشِيتُ أَنْ يَقْذِفَ فِي قُلُوبِكُمَا شَرًّا " . أَوْ قَالَ " شَيْئًا " .
Ва бизга Ишоқ ибн Иброҳим ва Абд ибн Ҳумайд ривоят қилди — лафзда бир-бирига яқин — улар: бизга Абдурраззоқ хабар берди: бизга Маъмар Зуҳрийдан, у Алий ибн Ҳусайндан, у Сафийя бинт Ҳуяйдан хабар берди, дедилар. У деди: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам иътикофда эди. Мен уни зиёрат қилиш учун кечаси келдим ва у билан суҳбатлашдим, сўнг қайтиб кетмоқчи бўлиб турдим. У мени кузатиб қўйиш учун мен билан турди. Унинг маскани Усома ибн Зайд уйида эди. Шунда ансорлардан икки киши ўтди. Улар Набий соллаллаҳу алайҳи васалламни кўришганда, шошиб ўтиб кетишди. Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Шошилманглар, бу Сафийя бинт Ҳуяйдир» деди. Улар: «Субҳоналлаҳ, эй Расулуллаҳ!» дедилар. У: «Албатта шайтон инсонда қоннинг оқишидек юради, мен икковингизнинг қалбига бирор ёмонлик солиб қўйишидан қўрқдим» деди. Ёки «бирор нарса» деди.