حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ مُحَمَّدِ بْنِ شَبُّويَةَ الْمَرْوَزِيُّ، حَدَّثَنِي عَبْدُ الرَّزَّاقِ، أَخْبَرَنَا مَعْمَرٌ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، عَنْ عَلِيِّ بْنِ حُسَيْنٍ، عَنْ صَفِيَّةَ، قَالَتْ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مُعْتَكِفًا فَأَتَيْتُهُ أَزُورُهُ لَيْلاً فَحَدَّثْتُهُ ثُمَّ قُمْتُ فَانْقَلَبْتُ فَقَامَ مَعِي لِيَقْلِبَنِي - وَكَانَ مَسْكَنُهَا فِي دَارِ أُسَامَةَ بْنِ زَيْدٍ - فَمَرَّ رَجُلاَنِ مِنَ الأَنْصَارِ فَلَمَّا رَأَيَا النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم أَسْرَعَا فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " عَلَى رِسْلِكُمَا إِنَّهَا صَفِيَّةُ بِنْتُ حُيَىٍّ " . قَالاَ سُبْحَانَ اللَّهِ يَا رَسُولَ اللَّهِ . قَالَ " إِنَّ الشَّيْطَانَ يَجْرِي مِنَ الإِنْسَانِ مَجْرَى الدَّمِ فَخَشِيتُ أَنْ يَقْذِفَ فِي قُلُوبِكُمَا شَيْئًا " . أَوْ قَالَ " شَرًّا " .
Бизга Аҳмад ибн Муҳаммад ибн Шаббуя ал-Марвазий ривоят қилди, менга Абдурраззоқ ривоят қилди, бизга Маъмар хабар берди, у аз-Зуҳрийдан, у Алий ибн Ҳусайндан, у Сафийядан ривоят қилиб айтди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам эътикофда эди. Мен кечаси уни зиёрат қилгани келдим, унга (бир нарса) сўзладим, сўнг туриб қайтдим. У мени (уйга) кузатиб қўйиш учун мен билан турди — унинг (Сафийянинг) маскани Усома ибн Зайднинг уйида эди. Шунда ансорлардан икки киши ўтиб қолди. Улар Пайғамбар соллаллаҳу алайҳи васалламни кўрганларида шошилдилар. Пайғамбар соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Секинрак (шошилманг), бу Сафийя бинт Ҳуяйдир», деди. Улар: «Субҳаналлаҳ, эй Расулуллаҳ!», дедилар. У: «Шубҳасиз, шайтон инсон (танаси)да қон каби (ер-ерни) кезади. Мен унинг сизларнинг қалбингизга бирор нарса», ёки «ёмонлик ташлашидан қўрқдим», деди.