حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مَسْلَمَةَ بْنِ قَعْنَبٍ، حَدَّثَنَا حَمَّادُ بْنُ سَلَمَةَ، عَنْ ثَابِتٍ الْبُنَانِيِّ، عَنْ أَنَسٍ، أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم كَانَ مَعَ إِحْدَى نِسَائِهِ فَمَرَّ بِهِ رَجُلٌ فَدَعَاهُ فَجَاءَ فَقَالَ " يَا فُلاَنُ هَذِهِ زَوْجَتِي فُلاَنَةُ " . فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ مَنْ كُنْتُ أَظُنُّ بِهِ فَلَمْ أَكُنْ أَظُنُّ بِكَ . فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " إِنَّ الشَّيْطَانَ يَجْرِي مِنَ الإِنْسَانِ مَجْرَى الدَّمِ " .
Бизга Абдуллаҳ ибн Маслама ибн Қаънаб ривоят қилди: бизга Ҳаммод ибн Салама Собит ал-Бунонийдан, у Анасдан ривоят қилди: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам аёлларидан бири билан бирга эди. Унинг ёнидан бир киши ўтди, у уни чақирди, у келди. У: «Эй фалон, бу менинг аёлим фалона» деди. У: «Эй Расулуллаҳ, мен ҳар ким ҳақида (ёмон) гумон қилсам ҳам, сиз ҳақингизда гумон қилмас эдим» деди. Шунда Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Албатта шайтон инсонда қоннинг оқишидек (яъни қон томирлари бўйлаб) юради» деди.