وَحَدَّثَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، حَدَّثَنَا يَزِيدُ بْنُ هَارُونَ، عَنْ حَمَّادِ بْنِ سَلَمَةَ، عَنْ ثَابِتٍ، عَنْ أَنَسٍ، أَنَّ امْرَأَةً، كَانَ فِي عَقْلِهَا شَىْءٌ فَقَالَتْ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنَّ لِي إِلَيْكَ حَاجَةً فَقَالَ " يَا أُمَّ فُلاَنٍ انْظُرِي أَىَّ السِّكَكِ شِئْتِ حَتَّى أَقْضِيَ لَكِ حَاجَتَكِ " . فَخَلاَ مَعَهَا فِي بَعْضِ الطُّرُقِ حَتَّى فَرَغَتْ مِنْ حَاجَتِهَا .
Яна бизга Абу Бакр ибн Абу Шайба ривоят қилди, бизга Язид ибн Ҳорун ривоят қилди, у Ҳаммод ибн Саламадан, у Собитдан, у Анасдан ривоят қилишича, ақлида бироз нуқсони бор бир аёл: «Эй Расулуллаҳ, менинг сизга бир ҳожатим бор» деди. Шунда у киши дедилар: «Эй фалончининг онаси, қайси кўчани хоҳласанг қараб ол, мен у ерда сенга ҳожатингни бажарай». У киши у билан айрим йўлларда хилватлашдилар, токи аёл ҳожатидан фориғ бўлди.