حَدَّثَنَا عَبْدَانُ، عَنْ أَبِي حَمْزَةَ، عَنِ الأَعْمَشِ، عَنْ عَدِيِّ بْنِ ثَابِتٍ، عَنْ سُلَيْمَانَ بْنِ صُرَدٍ، قَالَ كُنْتُ جَالِسًا مَعَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم وَرَجُلاَنِ يَسْتَبَّانِ، فَأَحَدُهُمَا احْمَرَّ وَجْهُهُ وَانْتَفَخَتْ أَوْدَاجُهُ، فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " إِنِّي لأَعْلَمُ كَلِمَةً لَوْ قَالَهَا ذَهَبَ عَنْهُ مَا يَجِدُ، لَوْ قَالَ أَعُوذُ بِاللَّهِ مِنَ الشَّيْطَانِ. ذَهَبَ عَنْهُ مَا يَجِدُ ". فَقَالُوا لَهُ إِنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم قَالَ " تَعَوَّذْ بِاللَّهِ مِنَ الشَّيْطَانِ ". فَقَالَ وَهَلْ بِي جُنُونٌ
Абдон бизга айтди, Абу Ҳамзадан, Аъмашдан, Адий ибн Собитдан, Сулаймон ибн Сураддан, у деди: Мен Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам билан ўтирган эдим, икки киши бир-бирини сўкишар эди. Улардан бирининг юзи қизарди ва бўйин томирлари шишди. Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Мен бир калимани биламанки, агар у уни айтса, ундан ўзини босган (ғазаб) кетарди: агар у: ‹Аъузу биллаҳи минаш-шайтан (Шайтондан Аллаҳга паноҳ сўрайман)›, деса, ундан ўзини босган (ғазаб) кетарди», деди. Улар унга: «Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам ‹Шайтондан Аллаҳга паноҳ сўра› деди», дедилар. У: «Менда жиннилик борми?!», деди.