حَدَّثَنَا يُوسُفُ بْنُ مُوسَى، حَدَّثَنَا جَرِيرُ بْنُ عَبْدِ الْحَمِيدِ، عَنْ عَبْدِ الْمَلِكِ بْنِ عُمَيْرٍ، عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ أَبِي لَيْلَى، عَنْ مُعَاذِ بْنِ جَبَلٍ، قَالَ اسْتَبَّ رَجُلاَنِ عِنْدَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَغَضِبَ أَحَدُهُمَا غَضَبًا شَدِيدًا حَتَّى خُيِّلَ إِلَىَّ أَنَّ أَنْفَهُ يَتَمَزَّعُ مِنْ شِدَّةِ غَضَبِهِ فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " إِنِّي لأَعْلَمُ كَلِمَةً لَوْ قَالَهَا لَذَهَبَ عَنْهُ مَا يَجِدُهُ مِنَ الْغَضَبِ " . فَقَالَ مَا هِيَ يَا رَسُولَ اللَّهِ قَالَ " يَقُولُ اللَّهُمَّ إِنِّي أَعُوذُ بِكَ مِنَ الشَّيْطَانِ الرَّجِيمِ " . قَالَ فَجَعَلَ مُعَاذٌ يَأْمُرُهُ فَأَبَى وَمَحِكَ وَجَعَلَ يَزْدَادُ غَضَبًا .
Бизга Юсуф ибн Мусо ривоят қилди, бизга Жарир ибн Абдулҳамид, Абдулмалик ибн Умайрдан, у Абдурраҳмон ибн Абу Лайладан, у Муоз ибн Жабалдан ривоят қилди, у деди: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам ҳузурида икки киши бир-бирини сўкишди. Улардан бири шундай қаттиқ ғазабландики, ҳатто менга унинг бурни ғазабининг қаттиқлигидан тилка-тилка бўлаётгандек туюлди. Шунда Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам деди: «Мен шундай бир сўзни биламанки, агар уни айтса, ундаги ғазаб кетади». (Бир киши): «У нима, эй Расулуллаҳ?» деди. У: «‹Аллаҳумма, мен Сендан қувилган шайтондан паноҳ сўрайман› (Аъузу биллаҳи минаш-шайтонир-рожийм)ни айтади» деди. (Ровий) деди: Бас, Муоз унга (шуни айтишни) буюра бошлади, лекин у бош тортиб, қайсарлик қилди ва ғазаби орта бошлади.