حَدَّثَنَا عُمَرُ بْنُ حَفْصٍ، حَدَّثَنَا أَبِي، حَدَّثَنَا الأَعْمَشُ، قَالَ حَدَّثَنِي عَدِيُّ بْنُ ثَابِتٍ، قَالَ سَمِعْتُ سُلَيْمَانَ بْنَ صُرَدٍ، رَجُلاً مِنْ أَصْحَابِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالَ اسْتَبَّ رَجُلاَنِ عِنْدَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَغَضِبَ أَحَدُهُمَا، فَاشْتَدَّ غَضَبُهُ حَتَّى انْتَفَخَ وَجْهُهُ وَتَغَيَّرَ، فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " إِنِّي لأَعْلَمُ كَلِمَةً لَوْ قَالَهَا لَذَهَبَ عَنْهُ الَّذِي يَجِدُ ". فَانْطَلَقَ إِلَيْهِ الرَّجُلُ فَأَخْبَرَهُ بِقَوْلِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم وَقَالَ تَعَوَّذْ بِاللَّهِ مِنَ الشَّيْطَانِ. فَقَالَ أَتُرَى بِي بَأْسٌ أَمَجْنُونٌ أَنَا اذْهَبْ.
Умар ибн Ҳафс, отасидан: Бизга Аъмаш: Менга Адий ибн Собит айтиб берди: Сулаймон ибн Сурад — Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг саҳобаларидан бир кишини — эшитдим: У: Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг олдида икки киши бир-бирини сўкди. Улардан бири ғазабланди, унинг ғазаби қаттиқлашди, ҳатто юзи шишиб, ўзгарди. Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Мен бир калимани биламанки, агар уни айтса, у (киши)даги (ғазаб) кетар эди: Аузу биллаҳи минаш шайтон (Шайтондан Аллаҳга паноҳ тилайман)» дедилар. Бир киши унга борди ва унга Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг сўзини хабар берди ва: Шайтондан Аллаҳга паноҳ тила, деди. У: Сен менда (жиннилик) айб кўряпсанми? Мен жинниманми? Кет! деди, деди.