حَدَّثَنَا عُثْمَانُ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، حَدَّثَنَا جَرِيرٌ، عَنِ الأَعْمَشِ، عَنْ عَدِيِّ بْنِ ثَابِتٍ، حَدَّثَنَا سُلَيْمَانُ بْنُ صُرَدٍ، قَالَ اسْتَبَّ رَجُلاَنِ عِنْدَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم وَنَحْنُ عِنْدَهُ جُلُوسٌ، وَأَحَدُهُمَا يَسُبُّ صَاحِبَهُ مُغْضَبًا قَدِ احْمَرَّ وَجْهُهُ فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " إِنِّي لأَعْلَمُ كَلِمَةً لَوْ قَالَهَا لَذَهَبَ عَنْهُ مَا يَجِدُ لَوْ قَالَ أَعُوذُ بِاللَّهِ مِنَ الشَّيْطَانِ الرَّجِيمِ ". فَقَالُوا لِلرَّجُلِ أَلاَ تَسْمَعُ مَا يَقُولُ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم قَالَ إِنِّي لَسْتُ بِمَجْنُونٍ.
Усмон ибн Абу Шайба, Жарирдан, у Аъмашдан, у Адий ибн Собитдан: Бизга Сулаймон ибн Сурад айтиб берди: У: Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг олдида икки киши бир-бирини сўкди — биз у кишининг олдида ўтирган эдик — улардан бири ғазабли ҳолда дўстини сўкар, юзи қизарган эди. Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Мен бир калимани биламанки, агар уни айтса, ундаги (ғазаб) кетар эди: Агар у: Аузу биллаҳи минаш шайтонир рожим, деса» дедилар. Улар ўша кишига: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам айтаётган нарсани эшитмадингми? дедилар. У: Мен жинни эмасман, деди.