حَدَّثَنَا الْحُمَيْدِيُّ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، حَدَّثَنَا هِشَامُ بْنُ عُرْوَةَ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ عَائِشَةَ ـ رضى الله عنها ـ قَالَتْ مَكَثَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم كَذَا وَكَذَا يُخَيَّلُ إِلَيْهِ أَنَّهُ يَأْتِي أَهْلَهُ وَلاَ يَأْتِي، قَالَتْ عَائِشَةُ فَقَالَ لِي ذَاتَ يَوْمٍ " يَا عَائِشَةُ إِنَّ اللَّهَ أَفْتَانِي فِي أَمْرٍ اسْتَفْتَيْتُهُ فِيهِ، أَتَانِي رَجُلاَنِ، فَجَلَسَ أَحَدُهُمَا عِنْدَ رِجْلَىَّ وَالآخَرُ عِنْدَ رَأْسِي، فَقَالَ الَّذِي عِنْدَ رِجْلَىَّ لِلَّذِي عِنْدَ رَأْسِي مَا بَالُ الرَّجُلِ قَالَ مَطْبُوبٌ. يَعْنِي مَسْحُورًا. قَالَ وَمَنْ طَبَّهُ قَالَ لَبِيدُ بْنُ أَعْصَمَ. قَالَ وَفِيمَ قَالَ فِي جُفِّ طَلْعَةٍ ذَكَرٍ فِي مُشْطٍ وَمُشَاقَةٍ، تَحْتَ رَعُوفَةٍ فِي بِئْرِ ذَرْوَانَ ". فَجَاءَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ " هَذِهِ الْبِئْرُ الَّتِي أُرِيتُهَا كَأَنَّ رُءُوسَ نَخْلِهَا رُءُوسُ الشَّيَاطِينِ، وَكَأَنَّ مَاءَهَا نُقَاعَةُ الْحِنَّاءِ ". فَأَمَرَ بِهِ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم فَأُخْرِجَ. قَالَتْ عَائِشَةُ فَقُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ فَهَلاَّ ـ تَعْنِي ـ تَنَشَّرْتَ فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " أَمَّا اللَّهُ فَقَدْ شَفَانِي، وَأَمَّا أَنَا فَأَكْرَهُ أَنْ أُثِيرَ عَلَى النَّاسِ شَرًّا ". قَالَتْ وَلَبِيدُ بْنُ أَعْصَمَ رَجُلٌ مِنْ بَنِي زُرَيْقٍ حَلِيفٌ لِيَهُودَ.
Ҳумайдий, Суфёндан: Бизга Ҳишом ибн Урва, у отасидан, у Оишадан (розияллаҳу анҳо) ривоят қилади: У: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам шунча-шунча (вақт) — у кишига гўё хотинларига яқинлашаётгандек, (аммо) яқинлашмаган ҳолда — хаёл қилинар ҳолда турдилар. Оиша: У киши бир куни менга: «Эй Оиша, Аллаҳдан сўраган нарсамда У менга жавоб (фатво) берди. Менга икки киши келди, бири оёғим томонда, бири бошим томонда ўтирди. Оёғим томондаги бошим томондагисига: Бу кишининг аҳволи нима? деди. У: У матбуб (сеҳрланган)дир, деди. У: Уни ким сеҳрлаган? деди. У: Лабид ибн Аъсам, деди. У: Нимада? деди. У: Эркак хурмо тупининг қобиғида, тароқ ва (тоза қилинган) зиғир толасида, қудуқнинг таг тоши остида, Зарвон қудуғида, деди» дедилар. Сўнг Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам (қудуққа) келиб: «Мана шу қудуқ менга кўрсатилди — гўё хурмоларининг бошлари шайтонларнинг бошидек, гўё унинг суви хино ивитмасидек эди» дедилар. Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам у ҳақида буюрдилар, у (сеҳр) чиқарилди. Оиша: Мен: Эй Расулуллаҳ, (уни) тарқатиб очсангиз (қолдингиз)? дедим. Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Аллаҳга келса, У менга шифо берди; менга келса, мен одамларга (қарши) ёмонлик қўзғашни ёқтирмайман» дедилар, деди. У: Лабид ибн Аъсам — Бану Зурайқдан бир киши, яҳудийларнинг ҳампаймони эди, деди.