حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ بْنُ سَعِيدٍ، حَدَّثَنَا يَعْقُوبُ، - وَهُوَ ابْنُ عَبْدِ الرَّحْمَنِ الْقَارِيُّ - حَىٌّ مِنَ الْعَرَبِ - عَنْ أَبِي حَازِمٍ، عَنْ سَهْلِ بْنِ سَعْدٍ السَّاعِدِيِّ، أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم الْتَقَى هُوَ وَالْمُشْرِكُونَ فَاقْتَتَلُوا . فَلَمَّا مَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم إِلَى عَسْكَرِهِ وَمَالَ الآخَرُونَ إِلَى عَسْكَرِهِمْ وَفِي أَصْحَابِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم رَجُلٌ لاَ يَدَعُ لَهُمْ شَاذَّةً إِلاَّ اتَّبَعَهَا يَضْرِبُهَا بِسَيْفِهِ فَقَالُوا مَا أَجْزَأَ مِنَّا الْيَوْمَ أَحَدٌ كَمَا أَجْزَأَ فُلاَنٌ . فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " أَمَا إِنَّهُ مِنْ أَهْلِ النَّارِ " . فَقَالَ رَجُلٌ مِنَ الْقَوْمِ أَنَا صَاحِبُهُ أَبَدًا . قَالَ فَخَرَجَ مَعَهُ كُلَّمَا وَقَفَ وَقَفَ مَعَهُ وَإِذَا أَسْرَعَ أَسْرَعَ مَعَهُ - قَالَ - فَجُرِحَ الرَّجُلُ جُرْحًا شَدِيدًا فَاسْتَعْجَلَ الْمَوْتَ فَوَضَعَ نَصْلَ سَيْفِهِ بِالأَرْضِ وَذُبَابَهُ بَيْنَ ثَدْيَيْهِ ثُمَّ تَحَامَلَ عَلَى سَيْفِهِ فَقَتَلَ نَفْسَهُ فَخَرَجَ الرَّجُلُ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ أَشْهَدُ أَنَّكَ رَسُولُ اللَّهِ . قَالَ " وَمَا ذَاكَ " . قَالَ الرَّجُلُ الَّذِي ذَكَرْتَ آنِفًا أَنَّهُ مِنْ أَهْلِ النَّارِ فَأَعْظَمَ النَّاسُ ذَلِكَ فَقُلْتُ أَنَا لَكُمْ بِهِ فَخَرَجْتُ فِي طَلَبِهِ حَتَّى جُرِحَ جُرْحًا شَدِيدًا فَاسْتَعْجَلَ الْمَوْتَ فَوَضَعَ نَصْلَ سَيْفِهِ بِالأَرْضِ وَذُبَابَهُ بَيْنَ ثَدْيَيْهِ ثُمَّ تَحَامَلَ عَلَيْهِ فَقَتَلَ نَفْسَهُ . فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عِنْدَ ذَلِكَ " إِنَّ الرَّجُلَ لَيَعْمَلُ عَمَلَ أَهْلِ الْجَنَّةِ فِيمَا يَبْدُو لِلنَّاسِ وَهُوَ مِنْ أَهْلِ النَّارِ وَإِنَّ الرَّجُلَ لَيَعْمَلُ عَمَلَ أَهْلِ النَّارِ فِيمَا يَبْدُو لِلنَّاسِ وَهُوَ مِنْ أَهْلِ الْجَنَّةِ " .
Саҳл ибн Саъд ал-Соидий (ривоят қилди): Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) ва мушриклар учрашди ва жанг қилдилар. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) ўз лашкарига, бошқалар ўз лашкарларига қайтганида, Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг ашоблари ичида бир киши (бор эди)ки, уларнинг (душмандан) ажраб қолган ҳеч бирини қолдирмас, уни таъқиб қилиб қиличи билан урар эди. Улар: "Бугун биздан ҳеч ким фалон (киши) (жанг)ни кифоя қилгандек кифоя қилмади" дедилар. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): "Огоҳ бўлинглар, у — дўзах аҳлидан" деди. Қавмдан бир киши: "Мен унга абадий ҳамроҳ (кузатувчи)ман" деди. У у билан чиқди; (у киши) қачон тўхтаса, у ҳам тўхтар, тезласа, у ҳам тезлар эди. У киши қаттиқ жароҳат олди ва ўлимни шошилтирди: қиличининг дамини ерга, учини кўкрагининг икки ўртасига қўйди, кейин қиличи устига (ўзини) ташлаб, ўзини ўлдирди. У киши (кузатувчи) Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг олдига чиқиб: "Гувоҳлик бераманки, сен Аллаҳнинг Расулисан" деди. У: "У нима (гап)?" деди. У: "Сен ҳозиргина ‹у дўзах аҳлидан› деган киши — одамлар буни катта (ғаройиб) санади, мен: ‹Мен сизларга у ҳақида (хабар олиб келаман)ман› дедим ва уни излаб чиқдим, то у қаттиқ жароҳат олиб, ўлимни шошилтиргунча: қиличининг дамини ерга, учини кўкрагининг икки ўртасига қўйди, кейин унинг устига (ўзини) ташлаб, ўзини ўлдирди" деди. Шунда Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): "Албатта киши — одамлар кўзига кўринишда жаннат аҳли амалини қилади, ҳолбуки у дўзах аҳлидан; ва албатта киши — одамлар кўзига кўринишда дўзах аҳли амалини қилади, ҳолбуки у жаннат аҳлидан" деди.