حَدَّثَنِي عُبَيْدُ اللَّهِ بْنُ سَعِيدٍ، حَدَّثَنَا عَفَّانُ بْنُ مُسْلِمٍ، حَدَّثَنَا صَخْرُ بْنُ جُوَيْرِيَةَ، حَدَّثَنَا نَافِعٌ، أَنَّ ابْنَ عُمَرَ، قَالَ إِنَّ رِجَالاً مِنْ أَصْحَابِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم كَانُوا يَرَوْنَ الرُّؤْيَا عَلَى عَهْدِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَيَقُصُّونَهَا عَلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَيَقُولُ فِيهَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مَا شَاءَ اللَّهُ، وَأَنَا غُلاَمٌ حَدِيثُ السِّنِّ وَبَيْتِي الْمَسْجِدُ قَبْلَ أَنْ أَنْكِحَ، فَقُلْتُ فِي نَفْسِي لَوْ كَانَ فِيكَ خَيْرٌ لَرَأَيْتَ مِثْلَ مَا يَرَى هَؤُلاَءِ. فَلَمَّا اضْطَجَعْتُ لَيْلَةً قُلْتُ اللَّهُمَّ إِنْ كُنْتَ تَعْلَمُ فِيَّ خَيْرًا فَأَرِنِي رُؤْيَا. فَبَيْنَمَا أَنَا كَذَلِكَ إِذْ جَاءَنِي مَلَكَانِ فِي يَدِ كُلِّ وَاحِدٍ مِنْهُمَا مَقْمَعَةٌ مِنْ حَدِيدٍ، يُقْبِلاَ بِي إِلَى جَهَنَّمَ، وَأَنَا بَيْنَهُمَا أَدْعُو اللَّهَ اللَّهُمَّ أَعُوذُ بِكَ مِنْ جَهَنَّمَ. ثُمَّ أُرَانِي لَقِيَنِي مَلَكٌ فِي يَدِهِ مِقْمَعَةٌ مِنْ حَدِيدٍ فَقَالَ لَنْ تُرَاعَ، نِعْمَ الرَّجُلُ أَنْتَ لَوْ تُكْثِرُ الصَّلاَةَ. فَانْطَلَقُوا بِي حَتَّى وَقَفُوا بِي عَلَى شَفِيرِ جَهَنَّمَ فَإِذَا هِيَ مَطْوِيَّةٌ كَطَىِّ الْبِئْرِ، لَهُ قُرُونٌ كَقَرْنِ الْبِئْرِ، بَيْنَ كُلِّ قَرْنَيْنِ مَلَكٌ بِيَدِهِ مِقْمَعَةٌ مِنْ حَدِيدٍ، وَأَرَى فِيهَا رِجَالاً مُعَلَّقِينَ بِالسَّلاَسِلِ، رُءُوسُهُمْ أَسْفَلَهُمْ، عَرَفْتُ فِيهَا رِجَالاً مِنْ قُرَيْشٍ، فَانْصَرَفُوا بِي عَنْ ذَاتِ الْيَمِينِ. فَقَصَصْتُهَا عَلَى حَفْصَةَ فَقَصَّتْهَا حَفْصَةُ عَلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " إِنَّ عَبْدَ اللَّهِ رَجُلٌ صَالِحٌ ". فَقَالَ نَافِعٌ لَمْ يَزَلْ بَعْدَ ذَلِكَ يُكْثِرُ الصَّلاَةَ.
Ибн Умар айтди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг ашобларидан баъзи кишилар Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) замонида рўё кўрар ва уни Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га айтар эдилар, Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) улар ҳақида Аллаҳ хоҳлаганини дер эди. Мен — ёш бола эдим, уйланишимдан олдин уйим масжид эди — ўзимга: "Агар сенда хайр бўлганида, сен ҳам булар кўргани кабини кўрар эдинг" дедим. Бир кеча ётганимда: "Аллаҳумма, агар менда хайр борлигини билсанг, менга рўё кўрсат" дедим. Шу ҳолда эдим, бирдан менга икки малоика келди, ҳар бирининг қўлида темирдан бир гурзи, мени жаҳаннамга (олиб) бормоқда эди. Мен улар орасида Аллаҳга: "Аллаҳумма, жаҳаннамдан Сенга паноҳ сўрайман" деб дуо қилардим. Кейин менга бир малоика йўлиқди, қўлида темирдан бир гурзи, ва: "Қўрқма! Сен — яхши кишисан, агар намозни кўпайтирсанг" деди. Мени олиб бордилар, то жаҳаннам лабида тўхтатдилар. Бирдан у — қудуқ ўралгандек ўралган, унга қудуқ шохларидек шохлар (бор), ҳар икки шох орасида бир малоика, қўлида темирдан гурзи. Унда занжирларга осилган кишиларни кўрдим — бошлари пастда; унда Қурайшдан кишиларни танидим. Мени ўнг томондан қайтардилар. Буни Ҳафсага айтдим. Ҳафса уни Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га айтди. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): "Албатта Абдуллаҳ — солиҳ кишидир" деди. Нофиъ: "Шундан кейин у доим намозни кўпайтирар эди" деди.