وَحَدَّثَنَا زُهَيْرُ بْنُ حَرْبٍ، حَدَّثَنَا عُمَرُ بْنُ يُونُسَ الْحَنَفِيُّ، حَدَّثَنَا عِكْرِمَةُ بْنُ عَمَّارٍ، حَدَّثَنِي إِيَاسُ بْنُ سَلَمَةَ، حَدَّثَنِي أَبِي قَالَ، غَزَوْنَا مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم حُنَيْنًا فَلَمَّا وَاجَهْنَا الْعَدُوَّ تَقَدَّمْتُ فَأَعْلُو ثَنِيَّةً فَاسْتَقْبَلَنِي رَجُلٌ مِنَ الْعَدُوِّ فَأَرْمِيهِ بِسَهْمٍ فَتَوَارَى عَنِّي فَمَا دَرَيْتُ مَا صَنَعَ وَنَظَرْتُ إِلَى الْقَوْمِ فَإِذَا هُمْ قَدْ طَلَعُوا مِنْ ثَنِيَّةٍ أُخْرَى فَالْتَقَوْا هُمْ وَصَحَابَةُ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَوَلَّى صَحَابَةُ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم وَأَرْجِعُ مُنْهَزِمًا وَعَلَىَّ بُرْدَتَانِ مُتَّزِرًا بِإِحْدَاهُمَا مُرْتَدِيًا بِالأُخْرَى فَاسْتَطْلَقَ إِزَارِي فَجَمَعْتُهُمَا جَمِيعًا وَمَرَرْتُ عَلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مُنْهَزِمًا وَهُوَ عَلَى بَغْلَتِهِ الشَّهْبَاءِ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " لَقَدْ رَأَى ابْنُ الأَكْوَعِ فَزَعًا " . فَلَمَّا غَشُوا رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم نَزَلَ عَنِ الْبَغْلَةِ ثُمَّ قَبَضَ قَبْضَةً مِنْ تُرَابٍ مِنَ الأَرْضِ ثُمَّ اسْتَقْبَلَ بِهِ وُجُوهَهُمْ فَقَالَ " شَاهَتِ الْوُجُوهُ " . فَمَا خَلَقَ اللَّهُ مِنْهُمْ إِنْسَانًا إِلاَّ مَلأَ عَيْنَيْهِ تُرَابًا بِتِلْكَ الْقَبْضَةِ فَوَلَّوْا مُدْبِرِينَ فَهَزَمَهُمُ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ وَقَسَمَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم غَنَائِمَهُمْ بَيْنَ الْمُسْلِمِينَ .
Бизга Зуҳайр ибн Ҳарб ривоят қилди, бизга Умар ибн Юнус ал-Ҳанафий ривоят қилди, бизга Икрима ибн Аммор ривоят қилди, менга Иёс ибн Салама ривоят қилди, менга отам ривоят қилди, у деди: «Биз Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам билан бирга Ҳунайнга ғазот қилдик. Душманга рўбарў бўлганимизда, мен олдинга чиқдим ва бир тепаликка кўтарилдим. Душмандан бир киши менга рўбарў бўлди. Мен унга бир ўқ отдим, у мендан ғойиб бўлди, нима қилганини билмадим. Қавмга қарасам, улар бошқа бир тепаликдан кўриниб қолибдилар. Улар билан Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг саҳобалари тўқнашдилар, шунда Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг саҳобалари орқага қайтдилар. Мен ҳам мағлуб бўлиб қайтдим. Эгнимда иккита ёпинчиқ бор эди: бири билан белимни боғлаган, иккинчисини ёпиниб олган эдим. Белим ечилиб кетди, мен иккаласини бирга йиғиб олдим ва Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг ёнидан мағлуб бўлиб ўтдим, у эса ўзининг боз (кулранг-оқ) хачирида эди. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам: ‹Ибн ал-Акваъ бир қўрқувни кўрибди› деди. Улар Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламни ўраб олганларида, у хачиридан тушди, сўнг ердан бир ҳовуч тупроқ олиб, уни уларнинг юзларига қаратди ва: ‹Юзлар ёмонлашсин!› деди. Аллаҳ улардан яратган ҳар бир инсоннинг икки кўзини ўша ҳовуч (тупроқ) билан тўлдирди. Сўнг улар орқага қочдилар, Аллаҳ азза ва жалла уларни мағлуб этди ва Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам уларнинг ўлжаларини мусулмонлар орасида тақсимлади».