حَدَّثَنَا سَعِيدُ بْنُ الرَّبِيعِ، حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ الْمُبَارَكِ، عَنْ يَحْيَى، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أَبِي قَتَادَةَ، أَنَّ أَبَاهُ، حَدَّثَهُ قَالَ انْطَلَقْنَا مَعَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم عَامَ الْحُدَيْبِيَةِ فَأَحْرَمَ أَصْحَابُهُ، وَلَمْ أُحْرِمْ، فَأُنْبِئْنَا بِعَدُوٍّ بِغَيْقَةَ فَتَوَجَّهْنَا نَحْوَهُمْ، فَبَصُرَ أَصْحَابِي بِحِمَارِ وَحْشٍ، فَجَعَلَ بَعْضُهُمْ يَضْحَكُ إِلَى بَعْضٍ، فَنَظَرْتُ فَرَأَيْتُهُ فَحَمَلْتُ عَلَيْهِ الْفَرَسَ، فَطَعَنْتُهُ، فَأَثْبَتُّهُ، فَاسْتَعَنْتُهُمْ، فَأَبَوْا أَنْ يُعِينُونِي، فَأَكَلْنَا مِنْهُ، ثُمَّ لَحِقْتُ بِرَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَخَشِينَا أَنْ نُقْتَطَعَ، أَرْفَعُ فَرَسِي شَأْوًا، وَأَسِيرُ عَلَيْهِ شَأْوًا، فَلَقِيتُ رَجُلاً مِنْ بَنِي غِفَارٍ فِي جَوْفِ اللَّيْلِ فَقُلْتُ أَيْنَ تَرَكْتَ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ تَرَكْتُهُ بِتَعْهِنَ وَهُوَ قَائِلٌ السُّقْيَا. فَلَحِقْتُ بِرَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم حَتَّى أَتَيْتُهُ فَقُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ، إِنَّ أَصْحَابَكَ أَرْسَلُوا يَقْرَءُونَ عَلَيْكَ السَّلاَمَ وَرَحْمَةَ اللَّهِ وَبَرَكَاتِهِ، وَإِنَّهُمْ قَدْ خَشُوا أَنْ يَقْتَطِعَهُمُ الْعُدُوُّ دُونَكَ، فَانْظُرْهُمْ، فَفَعَلَ فَقُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ، إِنَّا اصَّدْنَا حِمَارَ وَحْشٍ، وَإِنَّ عِنْدَنَا فَاضِلَةً. فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم لأَصْحَابِهِ " كُلُوا ". وَهُمْ مُحْرِمُونَ.
Саъид ибн Робиъ бизга айтди: Али ибнул-Муборак бизга айтди, Яҳёдан, у Абдуллаҳ ибн Абу Қатададан: Абдуллаҳ ибн Абу Қатада отасидан айтди: У деди: Биз Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам билан Ҳудайбия йили (йўлга) чиқдик. Ашоблари иҳромга кирди, мен иҳромга кирмадим. Бизга Ғайқада душмон (бор)лиги ҳақида хабар берилди, биз улар томонга йўналдик. Ашобларим бир ёввойи (ваҳший) эшакни кўрди, улар бир-бирига (ишора қилиб) кула бошлади. Мен қарадим, уни кўрдим, отни унга ҳайдади, уни санчди ва уни қотирдим (йиқитди). Мен улардан ёрдам сўради, улар менга ёрдам беришдан бош тортди. Биз ундан едик. Сўнг мен Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламга етишиб олди — биз (душмондан) ажраб (кесилиб) қолишдан қўрқар эдик. Мен отимни гоҳ чоптирар, гоҳ (оддий) юрар эдим. Тун ярмида Бану Ғифор(қабиласи)дан бир кишига йўлиқдим ва: ‹Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламни қаерда қолдирдинг?› дедим. У: ‹Уни Таъҳинда қолдирдим, у Суқёда қайлула (пешин уйқуси) қилмоқчи (эди)› деди. Мен Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламга етишиб бордим ва: ‹Ё Расулуллаҳ, сизнинг ашобларингиз салом йўллаб: ‹Сенга Аллаҳнинг саломи, раҳмати ва баракоти (бўлсин)› деди, улар душмон уларни сендан ажраб (кесиб) олишидан қўрқди, уларни кут› дедим. У зот шундай қилди. Мен: ‹Ё Расулуллаҳ, биз бир ёввойи эшак овлади, бизда ундан ортиғи (қолдиқ) бор› дедим. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам ашобларига: «Енглар» дедилар — ҳолбуки улар муҳрим (иҳромда) эди.