حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ صَالِحٍ، حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ وَهْبٍ، أَخْبَرَنِي يُونُسُ بْنُ يَزِيدَ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، حَدَّثَنِي عَبَّادُ بْنُ زِيَادٍ، أَنَّ عُرْوَةَ بْنَ الْمُغِيرَةِ بْنِ شُعْبَةَ، أَخْبَرَهُ أَنَّهُ، سَمِعَ أَبَاهُ الْمُغِيرَةَ، يَقُولُ عَدَلَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَأَنَا مَعَهُ فِي غَزْوَةِ تَبُوكَ قَبْلَ الْفَجْرِ فَعَدَلْتُ مَعَهُ فَأَنَاخَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم فَتَبَرَّزَ ثُمَّ جَاءَ فَسَكَبْتُ عَلَى يَدِهِ مِنَ الإِدَاوَةِ فَغَسَلَ كَفَّيْهِ ثُمَّ غَسَلَ وَجْهَهُ ثُمَّ حَسَرَ عَنْ ذِرَاعَيْهِ فَضَاقَ كُمَّا جُبَّتِهِ فَأَدْخَلَ يَدَيْهِ فَأَخْرَجَهُمَا مِنْ تَحْتِ الْجُبَّةِ فَغَسَلَهُمَا إِلَى الْمِرْفَقِ وَمَسَحَ بِرَأْسِهِ ثُمَّ تَوَضَّأَ عَلَى خُفَّيْهِ ثُمَّ رَكِبَ فَأَقْبَلْنَا نَسِيرُ حَتَّى نَجِدَ النَّاسَ فِي الصَّلاَةِ قَدْ قَدَّمُوا عَبْدَ الرَّحْمَنِ بْنَ عَوْفٍ فَصَلَّى بِهِمْ حِينَ كَانَ وَقْتُ الصَّلاَةِ وَوَجَدْنَا عَبْدَ الرَّحْمَنِ وَقَدْ رَكَعَ بِهِمْ رَكْعَةً مِنْ صَلاَةِ الْفَجْرِ فَقَامَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَصَفَّ مَعَ الْمُسْلِمِينَ فَصَلَّى وَرَاءَ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ عَوْفٍ الرَّكْعَةَ الثَّانِيَةَ ثُمَّ سَلَّمَ عَبْدُ الرَّحْمَنِ فَقَامَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِي صَلاَتِهِ . فَفَزِعَ الْمُسْلِمُونَ فَأَكْثَرُوا التَّسْبِيحَ لأَنَّهُمْ سَبَقُوا النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم بِالصَّلاَةِ فَلَمَّا سَلَّمَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ لَهُمْ " قَدْ أَصَبْتُمْ " . أَوْ " قَدْ أَحْسَنْتُمْ " .
Бизга Аҳмад ибн Солиҳ ривоят қилди, бизга Абдуллаҳ ибн Ваҳб ривоят қилди, менга Юнус ибн Язид хабар берди, у Ибн Шиҳобдан, менга Аббод ибн Зиёд ривоят қилдики, унга Урва ибн ал-Муғийра ибн Шуъба хабар бердики, у отаси ал-Муғийранинг шундай деганини эшитган: «Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам Табук ғазотида фажрдан олдин йўлдан четга бурилди, мен ҳам У зот билан бирга эдим, мен ҳам У билан четга бурилдим. Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам туясини чўктириб, ортини тозалади, сўнг келди. Мен идишдан У зотнинг қўлига сув қуйдим, У икки кафтини ювди, сўнг юзини ювди, сўнг икки билагини очмоқчи бўлди, лекин жуббасининг енги тор эди, шунинг учун қўлларини жуббанинг тагидан чиқариб, уларни тирсаккача ювди ва бошини масаҳ қилди, сўнг икки махсиси устига масаҳ қилди, сўнг миниб олди. Биз йўлга тушдик ва одамларни намозда топдик, улар Абдурраҳмон ибн Авфни имом қилиб олдиндан қўйган эдилар, у намоз вақти бўлганда уларга намоз ўқиган эди. Биз Абдурраҳмонни топганимизда, у улар билан бомдод намозининг бир ракатини ўқиган эди. Шунда Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам туриб, мусулмонлар билан сафга қўшилди ва Абдурраҳмон ибн Авфнинг орқасида иккинчи ракатни ўқиди. Сўнг Абдурраҳмон салом берди ва Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам намозини давом эттириб турди. Мусулмонлар чўчиб кетдилар ва кўп тасбеҳ айтдилар, чунки улар Набий соллаллаҳу алайҳи васалламдан олдин намозни бошлаган эдилар. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам салом берганда, уларга деди: ‹Тўғри қилдингиз› — ёки ‹Яхши қилдингиз› — деди.»