حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ، حَدَّثَنَا يَعْقُوبُ بْنُ عَبْدِ الرَّحْمَنِ، عَنْ أَبِي حَازِمٍ، عَنْ سَهْلِ بْنِ سَعْدٍ السَّاعِدِيِّ ـ رضى الله عنه أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم الْتَقَى هُوَ وَالْمُشْرِكُونَ فَاقْتَتَلُوا، فَلَمَّا مَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم إِلَى عَسْكَرِهِ، وَمَالَ الآخَرُونَ إِلَى عَسْكَرِهِمْ، وَفِي أَصْحَابِ رَسُولِ اللَّه�� صلى الله عليه وسلم رَجُلٌ لاَ يَدَعُ لَهُمْ شَاذَّةً وَلاَ فَاذَّةً إِلاَّ اتَّبَعَهَا يَضْرِبُهَا بِسَيْفِهِ، فَقَالَ مَا أَجْزَأَ مِنَّا الْيَوْمَ أَحَدٌ كَمَا أَجْزَأَ فُلاَنٌ. فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " أَمَا إِنَّهُ مِنْ أَهْلِ النَّارِ ". فَقَالَ رَجُلٌ مِنَ الْقَوْمِ أَنَا صَاحِبُهُ. قَالَ فَخَرَجَ مَعَهُ كُلَّمَا وَقَفَ وَقَفَ مَعَهُ، وَإِذَا أَسْرَعَ أَسْرَعَ مَعَهُ قَالَ فَجُرِحَ الرَّجُلُ جُرْحًا شَدِيدًا، فَاسْتَعْجَلَ الْمَوْتَ، فَوَضَعَ نَصْلَ سَيْفِهِ بِالأَرْضِ وَذُبَابَهُ بَيْنَ ثَدْيَيْهِ، ثُمَّ تَحَامَلَ عَلَى سَيْفِهِ، فَقَتَلَ نَفْسَهُ، فَخَرَجَ الرَّجُلُ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ أَشْهَدُ أَنَّكَ رَسُولُ اللَّهِ. قَالَ " وَمَا ذَاكَ ". قَالَ الرَّجُلُ الَّذِي ذَكَرْتَ آنِفًا أَنَّهُ مِنْ أَهْلِ النَّارِ، فَأَعْظَمَ النَّاسُ ذَلِكَ. فَقُلْتُ أَنَا لَكُمْ بِهِ. فَخَرَجْتُ فِي طَلَبِهِ، ثُمَّ جُرِحَ جُرْحًا شَدِيدًا، فَاسْتَعْجَلَ الْمَوْتَ، فَوَضَعَ نَصْلَ سَيْفِهِ فِي الأَرْضِ وَذُبَابَهُ بَيْنَ ثَدْيَيْهِ، ثُمَّ تَحَامَلَ عَلَيْهِ، فَقَتَلَ نَفْسَهُ. فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عِنْدَ ذَلِكَ " إِنَّ الرَّجُلَ لَيَعْمَلُ عَمَلَ أَهْلِ الْجَنَّةِ فِيمَا يَبْدُو لِلنَّاسِ، وَهْوَ مِنْ أَهْلِ النَّارِ، وَإِنَّ الرَّجُلَ لَيَعْمَلُ عَمَلَ أَهْلِ النَّارِ فِيمَا يَبْدُو لِلنَّاسِ، وَهْوَ مِنْ أَهْلِ الْجَنَّةِ ".
Қутайба бизга айтди, Яъқуб ибн Абдураҳмон бизга айтди, Абу Ҳозимдан, Саҳл ибн Саъд Соидий розияллаҳу анҳудан: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам у ва мушриклар тўқнашдилар ва жанг қилдилар. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам ўз лашкаргоҳига, бошқалар ўз лашкаргоҳига қайтганларида, Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг саҳобалари орасида бир киши бор эди — у (душмандан) биронта ажралиб чиққан ёки ёлғиз қолган кишини қўймас, уни таъқиб қилиб қиличи билан урар эди. (Кимдир): «Бугун биздан ҳеч ким фалончидек (жанг қилиб) фойда етказмади», деди. Шунда Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Аммо у дўзах аҳлидандир», деди. Қавмдан бир киши: «Мен унинг ёнида бўламан», деди. (Рови) деди: У у билан чиқди, ҳар қачон у тўхтаса, у ҳам тўхтар, у шошилса, у ҳам шошилар эди. (Рови) деди: Ўша киши қаттиқ яраланди ва ўлимни шошилтирди, қиличининг тиғини ерга, учини икки кўкраги орасига қўйиб, қиличи устига юкланди ва ўзини ўлдирди. Шунда у киши Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг олдига чиқиб: «Гувоҳлик бераманки, сен Аллаҳнинг Расулисан», деди. У: «Бу нима (дегани)?», деди. У: «Сен яқинда дўзах аҳлидан деб эслаган киши — одамлар буни улуғ (гап деб) билдилар. Мен: ‹Мен сизга уни (кузатишни) зиммамга оламан› дедим ва уни излаб чиқдим. Сўнг у қаттиқ яраланди, ўлимни шошилтириб, қиличининг тиғини ерга, учини икки кўкраги орасига қўйиб, устига юкланди ва ўзини ўлдирди», деди. Шунда Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Албатта, киши одамларга кўринганича жаннат аҳлининг амалини қилади, ҳолбуки у дўзах аҳлидандир; ва албатта, киши одамларга кўринганича дўзах аҳлининг амалини қилади, ҳолбуки у жаннат аҳлидандир», деди.