حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ، حَدَّثَنَا يَعْقُوبُ، عَنْ أَبِي حَازِمٍ، عَنْ سَهْلِ بْنِ سَعْدٍ السَّاعِدِيِّ ـ رضى الله عنه ـ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم الْتَقَى هُوَ وَالْمُشْرِكُونَ فَاقْتَتَلُوا، فَلَمَّا مَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم إِلَى عَسْكَرِهِ، وَمَالَ الآخَرُونَ إِلَى عَسْكَرِهِمْ، وَفِي أَصْحَابِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم رَجُلٌ لاَ يَدَعُ لَهُمْ شَاذَّةً وَلاَ فَاذَّةً إِلاَّ اتَّبَعَهَا، يَضْرِبُهَا بِسَيْفِهِ، فَقِيلَ مَا أَجْزَأَ مِنَّا الْيَوْمَ أَحَدٌ كَمَا أَجْزَأَ فُلاَنٌ. فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " أَمَا إِنَّهُ مِنْ أَهْلِ النَّارِ ". فَقَالَ رَجُلٌ مِنَ الْقَوْمِ أَنَا صَاحِبُهُ. قَالَ فَخَرَجَ مَعَهُ كُلَّمَا وَقَفَ وَقَفَ مَعَهُ، وَإِذَا أَسْرَعَ أَسْرَعَ مَعَهُ ـ قَالَ ـ فَجُرِحَ الرَّجُلُ جُرْحًا شَدِيدًا، فَاسْتَعْجَلَ الْمَوْتَ، فَوَضَعَ سَيْفَهُ بِالأَرْضِ وَذُبَابَهُ بَيْنَ ثَدْيَيْهِ، ثُمَّ تَحَامَلَ عَلَى سَيْفِهِ، فَقَتَلَ نَفْسَهُ، فَخَرَجَ الرَّجُلُ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ أَشْهَدُ أَنَّكَ رَسُولُ اللَّهِ قَالَ " وَمَا ذَاكَ ". قَالَ الرَّجُلُ الَّذِي ذَكَرْتَ آنِفًا أَنَّهُ مِنْ أَهْلِ النَّارِ، فَأَعْظَمَ النَّاسُ ذَلِكَ، فَقُلْتُ أَنَا لَكُمْ بِهِ. فَخَرَجْتُ فِي طَلَبِهِ، ثُمَّ جُرِحَ جُرْحًا شَدِيدًا، فَاسْتَعْجَلَ الْمَوْتَ، فَوَضَعَ نَصْلَ سَيْفِهِ فِي الأَرْضِ وَذُبَابَهُ بَيْنَ ثَدْيَيْهِ، ثُمَّ تَحَامَلَ عَلَيْهِ، فَقَتَلَ نَفْسَهُ. فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عِنْدَ ذَلِكَ " إِنَّ الرَّجُلَ لَيَعْمَلُ عَمَلَ أَهْلِ الْجَنَّةِ، فِيمَا يَبْدُو لِلنَّاسِ، وَهْوَ مِنَ أَهْلِ النَّارِ، وَإِنَّ الرَّجُلَ لَيَعْمَلُ عَمَلَ أَهْلِ النَّارِ، فِيمَا يَبْدُو لِلنَّاسِ، وَهْوَ مِنْ أَهْلِ الْجَنَّةِ ".
Қутайба бизга айтди, Яъқуб бизга айтди, у Абу Ҳозимдан, у Саҳл ибн Саъд ас-Соидий розияллаҳу анҳудан: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам мушриклар билан тўқнашди, жанг қилдилар. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам ўз лашкаргоҳига чекинганда, наригилар ҳам ўз лашкаргоҳига чекиндилар. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг саҳобалари ичида бир киши бор эдики, улардан (мушриклардан) бирорта ажралиб ёки ёлғиз қолганини қолдирмай, унинг ортидан бориб қиличи билан урарди. Дейилди: «Бугун биздан ҳеч ким фалончидай фойда келтирмади.» Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам деди: «Аслида у дўзах аҳлидандир.» Қавмдан бир киши деди: «Мен унинг ҳамроҳиман (ортидан бораман).» У айтди: У у билан чиқди, у қачон тўхтаса, у ҳам тўхтарди, тезласа, тезларди. У айтди: Ўша киши қаттиқ яраланди ва ўлимни тезлатди. У қиличини ерга, тиғини кўкраклари орасига қўйиб, кейин қиличига босилди ва ўзини ўлдирди. Шунда ўша (кузатувчи) киши Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг олдига чиқиб деди: «Гувоҳлик бераманки, сен Аллаҳнинг Расулисан.» У деди: «Бу нима?» Киши деди: «Сен ҳозиргина дўзах аҳлидан деб айтган ўша одам — одамлар буни улкан (ғалати) кўрдилар, мен: «Мен сизларга уни (текшириб) олиб келаман» дедим. Унинг ортидан чиқдим. Кейин у қаттиқ яраланди, ўлимни тезлатди, қиличининг тиғини ерга, учини кўкраклари орасига қўйди, кейин унинг устига босилиб ўзини ўлдирди.» Шунда Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам деди: «Албатта, бир киши одамларга кўринганича жаннат аҳлининг амалини қилади, лекин у дўзах аҳлидандир. Ва бир киши одамларга кўринганича дўзах аҳлининг амалини қилади, лекин у жаннат аҳлидандир.»