حَدَّثَنَا أَبُو الْيَمَانِ، أَخْبَرَنَا شُعَيْبٌ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، قَالَ أَخْبَرَنِي سَعِيدُ بْنُ الْمُسَيَّبِ، أَنَّ أَبَا هُرَيْرَةَ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ شَهِدْنَا خَيْبَرَ، فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم لِرَجُلٍ مِمَّنْ مَعَهُ يَدَّعِي الإِسْلاَمَ " هَذَا مِنْ أَهْلِ النَّارِ ". فَلَمَّا حَضَرَ الْقِتَالُ قَاتَلَ الرَّجُلُ أَشَدَّ الْقِتَالِ، حَتَّى كَثُرَتْ بِهِ الْجِرَاحَةُ، فَكَادَ بَعْضُ النَّاسِ يَرْتَابُ، فَوَجَدَ الرَّجُلُ أَلَمَ الْجِرَاحَةِ، فَأَهْوَى بِيَدِهِ إِلَى كِنَانَتِهِ، فَاسْتَخْرَجَ مِنْهَا أَسْهُمًا، فَنَحَرَ بِهَا نَفْسَهُ، فَاشْتَدَّ رِجَالٌ مِنَ الْمُسْلِمِينَ، فَقَالُوا يَا رَسُولَ اللَّهِ، صَدَّقَ اللَّهُ حَدِيثَكَ، انْتَحَرَ فُلاَنٌ فَقَتَلَ نَفْسَهُ. فَقَالَ " قُمْ يَا فُلاَنُ فَأَذِّنْ أَنَّهُ لاَ يَدْخُلُ الْجَنَّةَ إِلاَّ مُؤْمِنٌ، إِنَّ اللَّهَ يُؤَيِّدُ الدِّينَ بِالرَّجُلِ الْفَاجِرِ ". تَابَعَهُ مَعْمَرٌ عَنِ الزُّهْرِيِّ.
Абул-Ямон бизга айтди, Шуайб бизга хабар берди, у Зуҳрийдан: Саид ибн ал-Мусайяб менга хабар берди, Абу Ҳурайра розияллаҳу анҳу айтди: Биз Хайбарда ҳозир бўлдик. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам ўзи билан бирга бўлган, Исломни даъво қиладиган бир киши ҳақида деди: «Бу дўзах аҳлидандир.» Жанг бошланганида, ўша киши қаттиқ жанг қилди, ҳатто унга кўп яралар етди. Баъзи одамлар шубҳага тушишга оз қолди. Ўша киши яраларнинг оғриғини сезганда, қўлини ўқ садоғига (кинона) узатиб, ундан ўқлар чиқариб, улар билан ўзини бўғизлади. Шунда мусулмонлардан бир неча киши шошилиб (келиб) дедилар: «Эй Расулуллаҳ, Аллаҳ сенинг сўзингни рост чиқарди, фалончи ўзини бўғизлаб ўлдирди.» У деди: «Тур, эй фалончи, эълон қилки, жаннатга фақат мўмин киради. Албатта, Аллаҳ дийнни фожир (гуноҳкор) киши билан ҳам қўллаб-қувватлайди.» Унга Маъмар Зуҳрийдан ривоят қилиб мутобаъат қилди.