حَدَّثَنَا أَبُو نُعَيْمٍ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، عَنِ ابْنِ جُرَيْجٍ، عَنْ عَمْرِو بْنِ دِينَارٍ، عَنْ أَبِي مَعْبَدٍ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ ـ رضى الله عنهما ـ قَالَ جَاءَ رَجُلٌ إِلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ، إِنِّي كُتِبْتُ فِي غَزْوَةِ كَذَا وَكَذَا، وَامْرَأَتِي حَاجَّةٌ. قَالَ " ارْجِعْ فَحُجَّ مَعَ امْرَأَتِكَ ".
Абул-Ямон бизга айтди, Шуъайб бизга хабар берди, Зуҳрийдан; (яна) Маҳмуд ибн Ғайлон менга айтди, Абдураззоқ бизга айтди, Маъмар бизга хабар берди, Зуҳрийдан, Ибнул-Мусайябдан, Абу Ҳурайра розияллаҳу анҳудан, у деди: Биз Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам билан (жангда) ҳозир бўлдик. У Исломни даъво қиладиган кишилардан бири ҳақида: «Бу дўзах аҳлидандир», деди. Жанг бошланганида, ўша киши қаттиқ жанг қилди, унга жароҳат етди. «Эй Расулуллаҳ, сен ‹дўзах аҳлидандир› деган киши — бугун қаттиқ жанг қилди ва ўлди», дейилди. Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Дўзахга (кетди)», деди. Шунда баъзи одамлар деярли шубҳага тушдилар. Улар шу ҳолатда турганларида, бирдан: «У ўлмади, лекин унда қаттиқ жароҳат бор», дейилди. Кечаси бўлганда, у жароҳатга сабр қила олмади ва ўзини ўлдирди. Бу Набий соллаллаҳу алайҳи васалламга хабар қилинди, у: «Аллаҳу акбар! Гувоҳлик бераманки, мен Аллаҳнинг бандаси ва Расулиман», деди. Сўнг Билолга буюрди, у одамларга жар солди: «Албатта, жаннатга фақат мусулмон жон киради, ва албатта, Аллаҳ бу динни фожир (гуноҳкор) киши билан ҳам қўллаб-қувватлайди».