حَدَّثَنِي مَحْمُودٌ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ، أَخْبَرَنَا مَعْمَرٌ، وَحَدَّثَنِي نُعَيْمٌ، أَخْبَرَنَا عَبْدُ اللَّهِ، أَخْبَرَنَا مَعْمَرٌ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، عَنْ سَالِمٍ، عَنْ أَبِيهِ، قَالَ بَعَثَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم خَالِدَ بْنَ الْوَلِيدِ إِلَى بَنِي جَذِيمَةَ، فَدَعَاهُمْ إِلَى الإِسْلاَمِ فَلَمْ يُحْسِنُوا أَنْ يَقُولُوا أَسْلَمْنَا. فَجَعَلُوا يَقُولُونَ صَبَأْنَا، صَبَأْنَا. فَجَعَلَ خَالِدٌ يَقْتُلُ مِنْهُمْ وَيَأْسِرُ، وَدَفَعَ إِلَى كُلِّ رَجُلٍ مِنَّا أَسِيرَهُ، حَتَّى إِذَا كَانَ يَوْمٌ أَمَرَ خَالِدٌ أَنْ يَقْتُلَ كُلُّ رَجُلٍ مِنَّا أَسِيرَهُ فَقُلْتُ وَاللَّهِ لاَ أَقْتُلُ أَسِيرِي، وَلاَ يَقْتُلُ رَجُلٌ مِنْ أَصْحَابِي أَسِيرَهُ، حَتَّى قَدِمْنَا عَلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَذَكَرْنَاهُ، فَرَفَعَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم يَدَهُ فَقَالَ " اللَّهُمَّ إِنِّي أَبْرَأُ إِلَيْكَ مِمَّا صَنَعَ خَالِدٌ ". مَرَّتَيْنِ.
Маҳмуд менга айтди, Абдурраззоқ бизга айтди, Маъмар бизга хабар берди; ва Нуайм менга айтди, Абдуллаҳ бизга хабар берди, Маъмар бизга хабар берди, у Зуҳрийдан, у Солимдан, у отасидан: У айтди: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам Холид ибн ал-Валидни Бану Жазиймага юборди. У уларни Исломга даъват қилди, лекин улар «Асламно (Ислом келтирдик)» дейишни яхши (тўғри) айта олмадилар, «Сабаъно, сабаъно» дея бошладилар. Холид улардан ўлдира ва асир ола бошлади. Бизнинг ҳар биримизга ўз асирини топширди. Бир кун бўлганда, Холид ҳар биримизга ўз асирини ўлдиришни буюрди. Мен дедим: «Валлаҳи, мен асиримни ўлдирмайман, шерикларимдан ҳам ҳеч ким асирини ўлдирмайди.» То Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг олдига келиб, буни унга зикр қилгунча. Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам қўлини кўтариб деди: «Аллаҳумма, мен Сенга Холид қилган ишдан безорман» — икки марта.