حَدَّثَنَا حَجَّاجُ بْنُ الشَّاعِرِ، حَدَّثَنَا عَارِمُ بْنُ الْفَضْلِ، حَدَّثَنَا مُعْتَمِرُ بْنُ سُلَيْمَانَ، قَالَ سَمِعْتُ أَبِي يُحَدِّثُ، عَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ، قَالَ أَسَرَّ إِلَىَّ نَبِيُّ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم سِرًّا فَمَا أَخْبَرْتُ بِهِ أَحَدًا بَعْدُ . وَلَقَدْ سَأَلَتْنِي عَنْهُ أُمُّ سُلَيْمٍ فَمَا أَخْبَرْتُهَا بِهِ .
Бизга Ҳажжож ибн аш-Шоир ҳадис айтди, бизга Орим ибн ал-Фазл ҳадис айтди, бизга Муътамир ибн Сулаймон ҳадис айтиб деди: мен отамни Анас ибн Моликдан ҳадис айтаётганини эшитдим: Аллаҳ Набийси соллаллаҳу алайҳи васаллам менга бир сирни айтдилар, мен ундан кейин уни ҳеч кимга айтмадим. Умм Сулайм мендан у ҳақда сўради, мен унга ҳам айтмадим.