حَدَّثَنِي مُحَمَّدُ بْنُ بَشَّارٍ، حَدَّثَنَا غُنْدَرٌ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ أَبِي إِسْحَاقَ، عَنْ عَمْرِو بْنِ مَيْمُونٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ بَيْنَا النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم سَاجِدٌ وَحَوْلَهُ نَاسٌ مِنْ قُرَيْشٍ جَاءَ عُقْبَةُ بْنُ أَبِي مُعَيْطٍ بِسَلَى جَزُورٍ، فَقَذَفَهُ عَلَى ظَهْرِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم، فَلَمْ يَرْفَعْ رَأْسَهُ فَجَاءَتْ فَاطِمَةُ ـ عَلَيْهَا السَّلاَمُ ـ فَأَخَذَتْهُ مِنْ ظَهْرِهِ، وَدَعَتْ عَلَى مَنْ صَنَعَ فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " اللَّهُمَّ عَلَيْكَ الْمَلأَ مِنْ قُرَيْشٍ أَبَا جَهْلِ بْنَ هِشَامٍ، وَعُتْبَةَ بْنَ رَبِيعَةَ، وَشَيْبَةَ بْنَ رَبِيعَةَ، وَأُمَيَّةَ بْنَ خَلَفٍ ـ أَوْ أُبَىَّ بْنَ خَلَفٍ ". شُعْبَةُ الشَّاكُّ ـ فَرَأَيْتُهُمْ قُتِلُوا يَوْمَ بَدْرٍ، فَأُلْقُوا فِي بِئْرٍ غَيْرَ أُمَيَّةَ أَوْ أُبَىٍّ تَقَطَّعَتْ أَوْصَالُهُ، فَلَمْ يُلْقَ فِي الْبِئْرِ.
Муҳаммад ибн Башшор менга айтди, Ғундар бизга айтди, Шуъба бизга айтди, Абу Исъҳоқдан, Амр ибн Маймундан, Абдуллаҳ розияллаҳу анҳудан, у деди: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам сажда қилган пайтда, атрофида Қурайшдан одамлар бор эди, Уқба ибн Абу Муайт бир туянинг ҳомила пардасини (ёки ич-човоғини) келтирди ва уни Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг орқасига ташлади, (Набий) бошини кўтармади (саждадан). Шунда Фотима алайҳассалом келди ва уни орқасидан олди ва буни қилган кимсага (қарши) дуо қилди. Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Эй Аллаҳ, Қурайшнинг мана бу котта(жамоа)си — Абу Жаҳл ибн Ҳишом, Утба ибн Робиа, Шайба ибн Робиа ва Умайя ибн Халаф — ёки Убай ибн Халаф — Сенга (ҳавола)дир», деди — Шуъба шак қилувчидир. Мен уларнинг Бадр куни ўлдирилганини кўрдим ва улар бир қудуққа ташланди — Умайя ёки Убайдан бошқа, унинг аъзолари (бўғинлари) узилиб кетди, шунга қудуққа ташланмади.