حَدَّثَنَا عُثْمَانُ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، حَدَّثَنَا جَرِيرٌ، عَنْ مَنْصُورٍ، حَدَّثَنِي سَعِيدُ بْنُ جُبَيْرٍ، أَوْ قَالَ حَدَّثَنِي الْحَكَمُ، عَنْ سَعِيدِ بْنِ جُبَيْرٍ، قَالَ أَمَرَنِي عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ أَبْزَى قَالَ سَلِ ابْنَ عَبَّاسٍ عَنْ هَاتَيْنِ الآيَتَيْنِ، مَا أَمْرُهُمَا {وَلاَ تَقْتُلُوا النَّفْسَ الَّتِي حَرَّمَ اللَّهُ } {وَمَنْ يَقْتُلْ مُؤْمِنًا مُتَعَمِّدًا} فَسَأَلْتُ ابْنَ عَبَّاسٍ فَقَالَ لَمَّا أُنْزِلَتِ الَّتِي فِي الْفُرْقَانِ قَالَ مُشْرِكُو أَهْلِ مَكَّةَ فَقَدْ قَتَلْنَا النَّفْسَ الَّتِي حَرَّمَ اللَّهُ، وَدَعَوْنَا مَعَ اللَّهِ إِلَهًا آخَرَ، وَقَدْ أَتَيْنَا الْفَوَاحِشَ. فَأَنْزَلَ اللَّهُ {إِلاَّ مَنْ تَابَ وَآمَنَ} الآيَةَ فَهَذِهِ لأُولَئِكَ وَأَمَّا الَّتِي فِي النِّسَاءِ الرَّجُلُ إِذَا عَرَفَ الإِسْلاَمَ وَشَرَائِعَهُ، ثُمَّ قَتَلَ فَجَزَاؤُهُ جَهَنَّمُ. فَذَكَرْتُهُ لِمُجَاهِدٍ فَقَالَ إِلاَّ مَنْ نَدِمَ.
Усмон ибн Абу Шайба бизга айтди, Жарир бизга айтди, Мансурдан, Саъид ибн Жубайр менга айтди — ёки: Ҳакам менга айтди, Саъид ибн Жубайрдан — у деди: Абдураҳмон ибн Абзо менга буюрди ва: «Ибн Аббосдан мана бу икки оят ҳақида — уларнинг иши (ҳукми) нима — сўра: {Ва Аллаҳ ҳаром қилган жонни ўлдирманглар} ва {Ким бир мўминни қасдан ўлдирса}», деди. Мен Ибн Аббосдан сўрадим, у: «Фурқондаги (оят) нозил бўлганида, Макка аҳлинин мушриклари: ‹Биз Аллаҳ ҳаром қилган жонни ўлдирдик, Аллаҳ билан бирга бошқа илоҳни (чақирдик) ибодат қилдик ва биз фоҳиш (ишлар) қилдик›, дедилар. Шунда Аллаҳ: {Фақат тавба қилиб, иймон келтирган кишидан бошқа} (оятини) нозил қилди. Бас, бу (оят) ўшалар (мушриклар) учун; Нисодаги (оят)га келсак — киши Исломни ва унинг шариатларини танигандан кейин (мўминни) ўлдирса, унинг жазоси жаҳаннамдир», деди. Мен буни Мужоҳидга зикр қилдим, у: «Фақат пушаймон бўлган кишидан (мустасно)», деди.