حَدَّثَنِي هَارُونُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ، حَدَّثَنَا أَبُو النَّضْرِ، هَاشِمُ بْنُ الْقَاسِمِ اللَّيْثِيُّ حَدَّثَنَا أَبُو مُعَاوِيَةَ، - يَعْنِي شَيْبَانَ - عَنْ مَنْصُورِ بْنِ الْمُعْتَمِرِ، عَنْ سَعِيدِ بْنِ جُبَيْرٍ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ،قَالَ نَزَلَتْ هَذِهِ الآيَةُ بِمَكَّةَ { وَالَّذِينَ لاَ يَدْعُونَ مَعَ اللَّهِ إِلَهًا آخَرَ} إِلَى قَوْلِهِ { مُهَانًا} فَقَالَ الْمُشْرِكُونَ وَمَا يُغْنِي عَنَّا الإِسْلاَمُ وَقَدْ عَدَلْنَا بِاللَّهِ وَقَدْ قَتَلْنَا النَّفْسَ الَّتِي حَرَّمَ اللَّهُ وَأَتَيْنَا الْفَوَاحِشَ فَأَنْزَلَ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ { إِلاَّ مَنْ تَابَ وَآمَنَ وَعَمِلَ عَمَلاً صَالِحًا} إِلَى آخِرِ الآيَةِ . قَالَ فَأَمَّا مَنْ دَخَلَ فِي الإِسْلاَمِ وَعَقَلَهُ ثُمَّ قَتَلَ فَلاَ تَوْبَةَ لَهُ .
Менга Ҳорун ибн Абдуллаҳ ривоят қилди, бизга Абу Назр Ҳошим ибн Қосим Лайсий ривоят қилди, бизга Абу Муовия (яъни Шайбон) ривоят қилди, у Мансур ибн Муътамирдан, у Саъид ибн Жубайрдан, у Ибн Аббосдан ривоят қилди, у деди: Бу оят Маккада нозил бўлди: ‹Улар Аллаҳ билан бирга бошқа илоҳга ибодат қилмайдилар› — то ‹хор бўлиб (қолади)› сўзигача. Шунда мушриклар: «Ислом бизга нима фойда беради, ҳолбуки биз Аллаҳга шерик келтирган, Аллаҳ ҳаром қилган жонни ўлдирган ва фаҳш (аҳлоқсизлик) ишларни қилганмиз?» дедилар. Шунда азиз ва жалил бўлган Аллаҳ: ‹Магар тавба қилган, иймон келтирган ва солиҳ амал қилганлар бундан мустасно› — оят охиригача — нозил қилди. (Ибн Аббос) деди: «Аммо Исломга кирган, уни англаган, сўнг (мўминни) ўлдирган киши учун тавба йўқдир».