حَدَّثَنِي عَبْدُ اللَّهِ بْنُ هَاشِمٍ، وَعَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ بِشْرٍ الْعَبْدِيُّ، قَالاَ حَدَّثَنَا يَحْيَى، - وَهُوَ ابْنُ سَعِيدٍ الْقَطَّانُ - عَنِ ابْنِ جُرَيْجٍ، حَدَّثَنِي الْقَاسِمُ بْنُ أَبِي بَزَّةَ، عَنْ سَعِيدِ بْنِ جُبَيْرٍ، قَالَ قُلْتُ لاِبْنِ عَبَّاسٍ أَلِمَنْ قَتَلَ مُؤْمِنًا مُتَعَمِّدًا مِنْ تَوْبَةٍ قَالَ لاَ . قَالَ فَتَلَوْتُ عَلَيْهِ هَذِهِ الآيَةَ الَّتِي فِي الْفُرْقَانِ { وَالَّذِينَ لاَ يَدْعُونَ مَعَ اللَّهِ إِلَهًا آخَرَ وَلاَ يَقْتُلُونَ النَّفْسَ الَّتِي حَرَّمَ اللَّهُ إِلاَّ بِالْحَقِّ} إِلَى آخِرِ الآيَةِ . قَالَ هَذِهِ آيَةٌ مَكِّيَّةٌ نَسَخَتْهَا آيَةٌ مَدَنِيَّةٌ { وَمَنْ يَقْتُلْ مُؤْمِنًا مُتَعَمِّدًا فَجَزَاؤُهُ جَهَنَّمُ خَالِدًا} . وَفِي رِوَايَةِ ابْنِ هَاشِمٍ فَتَلَوْتُ هَذِهِ الآيَةَ الَّتِي فِي الْفُرْقَانِ{ إِلاَّ مَنْ تَابَ}
Менга Абдуллаҳ ибн Ҳошим ва Абдурраҳмон ибн Бишр Абдий ривоят қилдилар, улар дедилар: бизга Яҳё (яъни Ибн Саъид Қаттон) ривоят қилди, у Ибн Журайждан, менга Қосим ибн Абу Базза ривоят қилди, у Саъид ибн Жубайрдан ривоят қилди, у деди: Мен Ибн Аббосга: «Мўминни қасддан ўлдирган киши учун тавба борми?» дедим. У: «Йўқ», деди. (Саъид) деди: Шунда мен унга Фурқон (сураси)даги бу оятни ўқиб бердим: ‹Улар Аллаҳ билан бирга бошқа илоҳга ибодат қилмайдилар ва Аллаҳ ҳаром қилган жонни ҳақсиз ўлдирмайдилар› — оят охиригача. У: «Бу Маккий (Маккада нозил бўлган) оятдир, уни Маданий (Мадинада нозил бўлган) оят насх қилган: ‹Ким бир мўминни қасддан ўлдирса, унинг жазоси абадий қоладиган жаҳаннамдир›», деди. Ибн Ҳошимнинг ривоятида: «Шунда мен Фурқон (сураси)даги бу оятни ўқиб бердим: ‹Магар тавба қилган киши бундан мустасно›» (дейилган).