حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ يَحْيَى، حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ، أَخْبَرَنَا مَعْمَرٌ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، قَالَ حَدَّثَنَا رَجُلٌ، مِنْ مُزَيْنَةَ ح وَحَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ صَالِحٍ، حَدَّثَنَا عَنْبَسَةُ، حَدَّثَنَا يُونُسُ، قَالَ قَالَ مُحَمَّدُ بْنُ مُسْلِمٍ سَمِعْتُ رَجُلاً، مِنْ مُزَيْنَةَ مِمَّنْ يَتَّبِعُ الْعِلْمَ وَيَعِيهِ - ثُمَّ اتَّفَقَا - وَنَحْنُ عِنْدَ سَعِيدِ بْنِ الْمُسَيَّبِ فَحَدَّثَنَا عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ - وَهَذَا حَدِيثُ مَعْمَرٍ وَهُوَ أَتَمُّ - قَالَ زَنَى رَجُلٌ مِنَ الْيَهُودِ وَامْرَأَةٌ فَقَالَ بَعْضُهُمْ لِبَعْضٍ اذْهَبُوا بِنَا إِلَى هَذَا النَّبِيِّ فَإِنَّهُ نَبِيٌّ بُعِثَ بِالتَّخْفِيفِ فَإِنْ أَفْتَانَا بِفُتْيَا دُونَ الرَّجْمِ قَبِلْنَاهَا وَاحْتَجَجْنَا بِهَا عِنْدَ اللَّهِ قُلْنَا فُتْيَا نَبِيٍّ مِنْ أَنْبِيَائِكَ - قَالَ - فَأَتَوُا النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم وَهُوَ جَالِسٌ فِي الْمَسْجِدِ فِي أَصْحَابِهِ فَقَالُوا يَا أَبَا الْقَاسِمِ مَا تَرَى فِي رَجُلٍ وَامْرَأَةٍ زَنَيَا فَلَمْ يُكَلِّمْهُمْ كَلِمَةً حَتَّى أَتَى بَيْتَ مِدْرَاسِهِمْ فَقَامَ عَلَى الْبَابِ فَقَالَ " أَنْشُدُكُمْ بِاللَّهِ الَّذِي أَنْزَلَ التَّوْرَاةَ عَلَى مُوسَى مَا تَجِدُونَ فِي التَّوْرَاةِ عَلَى مَنْ زَنَى إِذَا أُحْصِنَ " . قَالُوا يُحَمَّمُ وَيُجَبَّهُ وَيُجْلَدُ - وَالتَّجْبِيَةُ أَنْ يُحْمَلَ الزَّانِيَانِ عَلَى حِمَارٍ وَتُقَابَلَ أَقْفِيَتُهُمَا وَيُطَافَ بِهِمَا - قَالَ وَسَكَتَ شَابٌّ مِنْهُمْ فَلَمَّا رَآهُ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم سَكَتَ أَلَظَّ بِهِ النِّشْدَةَ فَقَالَ اللَّهُمَّ إِذْ نَشَدْتَنَا فَإِنَّا نَجِدُ فِي التَّوْرَاةِ الرَّجْمَ . فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " فَمَا أَوَّلُ مَا ارْتَخَصْتُمْ أَمْرَ اللَّهِ " . قَالَ زَنَى ذُو قَرَابَةٍ مَعَ مَلِكٍ مِنْ مُلُوكِنَا فَأَخَّرَ عَنْهُ الرَّجْمَ ثُمَّ زَنَى رَجُلٌ فِي أُسْرَةٍ مِنَ النَّاسِ فَأَرَادَ رَجْمَهُ فَحَالَ قَوْمُهُ دُونَهُ وَقَالُوا لاَ يُرْجَمُ صَاحِبُنَا حَتَّى تَجِيءَ بِصَاحِبِكَ فَتَرْجُمَهُ فَاصْطَلَحُوا عَلَى هَذِهِ الْعُقُوبَةِ بَيْنَهُمْ . فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " فَإِنِّي أَحْكُمُ بِمَا فِي التَّوْرَاةِ " . فَأَمَرَ بِهِمَا فَرُجِمَا . قَالَ الزُّهْرِيُّ فَبَلَغَنَا أَنَّ هَذِهِ الآيَةَ نَزَلَتْ فِيهِمْ { إِنَّا أَنْزَلْنَا التَّوْرَاةَ فِيهَا هُدًى وَنُورٌ يَحْكُمُ بِهَا النَّبِيُّونَ الَّذِينَ أَسْلَمُوا } كَانَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم مِنْهُمْ .
Бизга Муҳаммад ибн Яҳё ривоят қилди, бизга Абдурраззоқ ривоят қилди, бизга Маъмар аз-Зуҳрийдан хабар берди, у айтди: бизга Музайна қабиласидан бир киши ривоят қилди (ҳ); ва бизга Аҳмад ибн Солиҳ ривоят қилди, бизга Анбаса ривоят қилди, бизга Юнус ривоят қилди, у айтди: Муҳаммад ибн Муслим айтди: мен Музайна қабиласидан илмни эргашиб, уни яхши англайдиган бир кишини эшитдим — сўнг иккаласи мувофиқ келди — биз Саъийд ибн ал-Мусайябнинг олдида эдик, у бизга Абу Ҳурайрадан ривоят қилди — бу Маъмарнинг ҳадиси, у тўлиқроқдир — у айтди: Яҳудийлардан бир эркак ва бир аёл зино қилди. Улар бир-бирларига: «Бизни бу Набийнинг олдига олиб боринглар, чунки у енгиллик билан юборилган набийдир. Агар бизга тошбўрондан бошқа фатво берса, уни қабул қиламиз ва Аллаҳ ҳузурида унга далил келтириб: ‹Бу Сенинг набийларингдан бири набийнинг фатвосидир› деймиз», дейишди. Сўнг улар Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг олдига келдилар. У масжидда ашоблари орасида ўтирган эди. Улар: «Эй Абулқосим, зино қилган эркак ва аёл ҳақида нима дейсан?» дейишди. У уларга бир оғиз сўз айтмади, то уларнинг мадрасасига (Байт ал-Мидросга) келгунча. Эшик олдида туриб: «Тавротни Мусога нозил қилган Аллаҳ билан қасам бериб сўрайман: муҳсан (уйланган) бўлиб зино қилган киши ҳақида Тавротда нимани топасиз?» деди. Улар: «Юзи қорага бўялади, шарманда қилинади ва дарра урилади — ат-тажбия: икки зинокорни эшакка миндириб, уларнинг энсаларини бир-бирига қаратиб, айлантириб юришдир», дейишди. У айтди: Улардан бир йигит сукут сақлади. Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам унинг сукут сақлаганини кўриб, унга қасамни қаттиқ қистади. У: «Аллаҳим, модомики бизга қасам бердинг, биз Тавротда тошбўронни топамиз», деди. Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Аллаҳнинг амрини биринчи бўлиб қачон енгиллаштирдингиз?» деди. У: «Бизнинг подшоҳларимиздан бири билан қариндош бўлган киши зино қилди, ундан тошбўрон қолдирилди. Кейин одамлардан бир оилада бир киши зино қилди, уни тошбўрон қилмоқчи бўлди, лекин унинг қавми тўсиб туриб: ‹Бизнинг соҳибимиз тўғрингиздаги соҳибингизни келтириб тошбўрон қилмагунингча тошбўрон қилинмайди› дейишди. Шундай қилиб бу жазода ўзаро келишдилар», деди. Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Мен Тавротда бор нарса билан ҳукм қиламан», деди. Сўнг буюрди ва иккаласи тошбўрон қилинди. Зуҳрий айтди: Бизга етишича, бу оят улар ҳақида нозил бўлган: ‹Албатта, Биз Тавротни нозил қилдик, унда ҳидоят ва нур бор, у билан Исломга бўйсунган набийлар ҳукм қиладилар›. Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам ҳам улардан эди.