حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ يَحْيَى، وَأَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ كِلاَهُمَا عَنْ أَبِي مُعَاوِيَةَ، قَالَ يَحْيَى أَخْبَرَنَا أَبُو مُعَاوِيَةَ، عَنِ الأَعْمَشِ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ مُرَّةَ، عَنِ الْبَرَاءِ بْنِ عَازِبٍ، قَالَ مُرَّ عَلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم بِيَهُودِيٍّ مُحَمَّمًا مَجْلُودًا فَدَعَاهُمْ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ " هَكَذَا تَجِدُونَ حَدَّ الزَّانِي فِي كِتَابِكُمْ " . قَالُوا نَعَمْ . فَدَعَا رَجُلاً مِنْ عُلَمَائِهِمْ فَقَالَ " أَنْشُدُكَ بِاللَّهِ الَّذِي أَنْزَلَ التَّوْرَاةَ عَلَى مُوسَى أَهَكَذَا تَجِدُونَ حَدَّ الزَّانِي فِي كِتَابِكُمْ " . قَالَ لاَ وَلَوْلاَ أَنَّكَ نَشَدْتَنِي بِهَذَا لَمْ أُخْبِرْكَ نَجِدُهُ الرَّجْمَ وَلَكِنَّهُ كَثُرَ فِي أَشْرَافِنَا فَكُنَّا إِذَا أَخَذْنَا الشَّرِيفَ تَرَكْنَاهُ وَإِذَا أَخَذْنَا الضَّعِيفَ أَقَمْنَا عَلَيْهِ الْحَدَّ قُلْنَا تَعَالَوْا فَلْنَجْتَمِعْ عَلَى شَىْءٍ نُقِيمُهُ عَلَى الشَّرِيفِ وَالْوَضِيعِ فَجَعَلْنَا التَّحْمِيمَ وَالْجَلْدَ مَكَانَ الرَّجْمِ . فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " اللَّهُمَّ إِنِّي أَوَّلُ مَنْ أَحْيَا أَمْرَكَ إِذْ أَمَاتُوهُ " . فَأَمَرَ بِهِ فَرُجِمَ فَأَنْزَلَ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ { يَا أَيُّهَا الرَّسُولُ لاَ يَحْزُنْكَ الَّذِينَ يُسَارِعُونَ فِي الْكُفْرِ} إِلَى قَوْلِهِ { إِنْ أُوتِيتُمْ هَذَا فَخُذُوهُ} يَقُولُ ائْتُوا مُحَمَّدًا صلى الله عليه وسلم فَإِنْ أَمَرَكُمْ بِالتَّحْمِيمِ وَالْجَلْدِ فَخُذُوهُ وَإِنْ أَفْتَاكُمْ بِالرَّجْمِ فَاحْذَرُوا . فَأَنْزَلَ اللَّهُ تَعَالَى { وَمَنْ لَمْ يَحْكُمْ بِمَا أَنْزَلَ اللَّهُ فَأُولَئِكَ هُمُ الْكَافِرُونَ} { وَمَنْ لَمْ يَحْكُمْ بِمَا أَنْزَلَ اللَّهُ فَأُولَئِكَ هُمُ الظَّالِمُونَ} { وَمَنْ لَمْ يَحْكُمْ بِمَا أَنْزَلَ اللَّهُ فَأُولَئِكَ هُمُ الْفَاسِقُونَ} فِي الْكُفَّارِ كُلُّهَا .
Бизга Яҳё ибн Яҳё ва Абу Бакр ибн Абу Шайба иккаласи Абу Муовиядан ривоят қилдилар. Яҳё деди: бизга Абу Муовия ал-Аъмашдан, у Абдуллаҳ ибн Муррадан, у ал-Баро ибн Озибдан хабар берди. У деди: «Пайғамбар соллаллаҳу алайҳи васаллам ёнидан юзи қораланган, қамчиланган бир яҳудий олиб ўтилди. У зот уларни чақириб: ‹Китобингизда зино қилувчининг ҳадини шундайми топасизлар?› деди. Улар: ‹Ҳа› дедилар. У зот уларнинг олимларидан бир кишини чақириб: ‹Мусога Тавротни нозил қилган Аллаҳ билан сенга қасам қилдириб сўрайман: китобингизда зино қилувчининг ҳадини шундайми топасизлар?› деди. У: ‹Йўқ, агар менга шу билан қасам қилдирмаганингда, сенга хабар бермас эдим. Биз уни тошбўрон деб топамиз. Лекин у бизнинг обрўлиларимиз орасида кўпайди, биз обрўли кишини олганимизда уни қўйиб юборардик, кучсизни олганимизда унга ҳад қўллардик. Биз: келинглар, обрўли ва паст кишига бирдек қўллайдиган бир нарсада бирлашайлик, дедик ва тошбўрон ўрнига юзни қоралаш ва қамчини жорий қилдик› деди. Шунда Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам: ‹Аллаҳим, улар Сенинг амрингни ўлдирганларида, мен уни тирилтирган биринчи кишидирман› деди. Сўнг у ҳақида буюрди-да, у тошбўрон қилинди. Сўнг Аллаҳ азза ва жалла: ‹Эй Расул, куфрга шошилаётганлар сени ғамгин қилмасин...› оятидан ‹агар сизга бу берилса, уни олинг› сўзигача нозил қилди. У: Муҳаммад соллаллаҳу алайҳи васаллам ҳузурига боринглар, агар у сизларга юзни қоралаш ва қамчини буюрса, уни олинг, агар тошбўрон деб фатво берса, эҳтиёт бўлинг, дейилади. Сўнг Аллаҳу таоло: ‹Ким Аллаҳ нозил қилган нарса билан ҳукм қилмаса, ана ўшалар кофирлардир›, ‹Ким Аллаҳ нозил қилган нарса билан ҳукм қилмаса, ана ўшалар золимлардир›, ‹Ким Аллаҳ нозил қилган нарса билан ҳукм қилмаса, ана ўшалар фосиқлардир› — барчасини кофирлар ҳақида — нозил қилди».