حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ بْنُ سَعِيدٍ، - فِي آخَرِينَ - قَالُوا حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ سُلَيْمٍ، عَنْ إِسْمَاعِيلَ بْنِ كَثِيرٍ، عَنْ عَاصِمِ بْنِ لَقِيطِ بْنِ صَبْرَةَ، عَنْ أَبِيهِ، لَقِيطِ بْنِ صَبْرَةَ قَالَ كُنْتُ وَافِدَ بَنِي الْمُنْتَفِقِ - أَوْ فِي وَفْدِ بَنِي الْمُنْتَفِقِ - إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ فَلَمَّا قَدِمْنَا عَلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَلَمْ نُصَادِفْهُ فِي مَنْزِلِهِ وَصَادَفْنَا عَائِشَةَ أُمَّ الْمُؤْمِنِينَ قَالَ فَأَمَرَتْ لَنَا بِخَزِيرَةٍ فَصُنِعَتْ لَنَا قَالَ وَأُتِينَا بِقِنَاعٍ - وَلَمْ يَقُلْ قُتَيْبَةُ الْقِنَاعَ وَالْقِنَاعُ الطَّبَقُ فِيهِ تَمْرٌ - ثُمَّ جَاءَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ " هَلْ أَصَبْتُمْ شَيْئًا أَوْ أُمِرَ لَكُمْ بِشَىْءٍ " . قَالَ قُلْنَا نَعَمْ يَا رَسُولَ اللَّهِ . قَالَ فَبَيْنَا نَحْنُ مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم جُلُوسٌ إِذْ دَفَعَ الرَّاعِي غَنَمَهُ إِلَى الْمُرَاحِ وَمَعَهُ سَخْلَةٌ تَيْعَرُ فَقَالَ " مَا وَلَّدْتَ يَا فُلاَنُ " . قَالَ بَهْمَةً . قَالَ فَاذْبَحْ لَنَا مَكَانَهَا شَاةً . ثُمَّ قَالَ لاَ تَحْسِبَنَّ - وَلَمْ يَقُلْ لاَ تَحْسَبَنَّ - أَنَّا مِنْ أَجْلِكَ ذَبَحْنَاهَا لَنَا غَنَمٌ مِائَةٌ لاَ نُرِيدُ أَنْ تَزِيدَ فَإِذَا وَلَّدَ الرَّاعِي بَهْمَةً ذَبَحْنَا مَكَانَهَا شَاةً . قَالَ قُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنَّ لِي امْرَأَةً وَإِنَّ فِي لِسَانِهَا شَيْئًا يَعْنِي الْبَذَاءَ . قَالَ " فَطَلِّقْهَا إِذًا " . قَالَ قُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنَّ لَهَا صُحْبَةً وَلِي مِنْهَا وَلَدٌ . قَالَ " فَمُرْهَا - يَقُولُ عِظْهَا - فَإِنْ يَكُ فِيهَا خَيْرٌ فَسَتَفْعَلُ وَلاَ تَضْرِبْ ظَعِينَتَكَ كَضَرْبِكَ أُمَيَّتَكَ " . فَقُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَخْبِرْنِي عَنِ الْوُضُوءِ . قَالَ " أَسْبِغِ الْوُضُوءَ وَخَلِّلْ بَيْنَ الأَصَابِعِ وَبَالِغْ فِي الاِسْتِنْشَاقِ إِلاَّ أَنْ تَكُونَ صَائِمًا " .
Бизга Қутайба ибн Саид — бошқалар билан бирга — ривоят қилди, улар деди: бизга Яҳё ибн Сулайм ривоят қилди, у Исмоил ибн Касийрдан, у Осим ибн Лақийт ибн Сабрадан, у отаси Лақийт ибн Сабрадан ривоят қилди, у деди: «Мен Бану ал-Мунтафиқ элчиси эдим — ёки Бану ал-Мунтафиқ элчилари ичида эдим — Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам ҳузурига. Биз Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам ҳузурига келганимизда, У зотни манзилида топмадик, балки Оиша — мўминлар онасини топдик. У бизга хазийра буюрди, у бизга тайёрланди. Бизга бир лаганда хурмо келтирилди — Қутайба ‹лаган› демади, лаган эса ичида хурмо бўлган товоқдир — сўнг Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам келди ва деди: ‹Бирор нарса едингизми ёки сизларга бирор нарса буюрилдими?› Биз дедик: ‹Ҳа, ё Расулуллаҳ.› Сўнг биз Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам билан ўтирган пайтимизда, чўпон қўйларини қўтонга ҳайдаб келди, у билан бирга маъраб турган бир қўзичоқ бор эди. У зот деди: ‹Нима туғди, эй фалон?› У: ‹Эркак қўзичоқ› деди. У зот деди: ‹Бизга унинг ўрнига бир қўй сўй.› Сўнг деди: ‹Сен асло ўйлама биз уни сен учун сўйдик деб. Бизнинг юзта қўйимиз бор, кўпайтиришни хоҳламаймиз. Чўпон бир қўзичоқ туғдирса, биз унинг ўрнига бир қўй сўямиз.› Мен дедим: ‹Ё Расулуллаҳ, менинг бир хотиним бор ва унинг тилида бир нарса бор› — яъни сўкишни назарда тутиб. У зот деди: ‹Ундай бўлса, уни талоқ қил.› Мен дедим: ‹Ё Расулуллаҳ, у билан бирга яшаганман ва ундан фарзандим бор.› У зот деди: ‹Ундай бўлса, унга буюр — яъни насиҳат қил — агар унда яхшилик бўлса, қилади. Хотинингни чўрингни ургандек урма.› Мен дедим: ‹Ё Расулуллаҳ, менга таҳорат ҳақида хабар беринг.› У зот деди: ‹Таҳоратни мукаммал қил, бармоқлар орасини хилоллаб сув етказ ва бурунга сувни яхшилаб торт, фақат рўзадор бўлсанг бундан мустасно.›»