حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ يُونُسَ، حَدَّثَنَا زُهَيْرٌ، حَدَّثَنَا أَبُو الزُّبَيْرِ، عَنْ جَابِرٍ، ح وَحَدَّثَنَاهُ يَحْيَى بْنُ يَحْيَى، أَخْبَرَنَا أَبُو خَيْثَمَةَ، عَنْ أَبِي الزُّبَيْرِ، عَنْ جَابِرٍ، قَالَ بَعَثَنَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَأَمَّرَ عَلَيْنَا أَبَا عُبَيْدَةَ نَتَلَقَّى عِيرًا لِقُرَيْشٍ وَزَوَّدَنَا جِرَابًا مِنْ تَمْرٍ لَمْ يَجِدْ لَنَا غَيْرَهُ فَكَانَ أَبُو عُبَيْدَةَ يُعْطِينَا تَمْرَةً تَمْرَةً - قَالَ - فَقُلْتُ كَيْفَ كُنْتُمْ تَصْنَعُونَ بِهَا قَالَ نَمَصُّهَا كَمَا يَمَصُّ الصَّبِيُّ ثُمَّ نَشْرَبُ عَلَيْهَا مِنَ الْمَاءِ فَتَكْفِينَا يَوْمَنَا إِلَى اللَّيْلِ وَكُنَّا نَضْرِبُ بِعِصِيِّنَا الْخَبَطَ ثُمَّ نَبُلُّهُ بِالْمَاءِ فَنَأْكُلُهُ قَالَ وَانْطَلَقْنَا عَلَى سَاحِلِ الْبَحْرِ فَرُفِعَ لَنَا عَلَى سَاحِلِ الْبَحْرِ كَهَيْئَةِ الْكَثِيبِ الضَّخْمِ فَأَتَيْنَاهُ فَإِذَا هِيَ دَابَّةٌ تُدْعَى الْعَنْبَرَ قَالَ قَالَ أَبُو عُبَيْدَةَ مَيْتَةٌ ثُمَّ قَالَ لاَ بَلْ نَحْنُ رُسُلُ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَفِي سَبِيلِ اللَّهِ وَقَدِ اضْطُرِرْتُمْ فَكُلُوا قَالَ فَأَقَمْنَا عَلَيْهِ شَهْرًا وَنَحْنُ ثَلاَثُ مِائَةٍ حَتَّى سَمِنَّا قَالَ وَلَقَدْ رَأَيْتُنَا نَغْتَرِفُ مِنْ وَقْبِ عَيْنِهِ بِالْقِلاَلِ الدُّهْنَ وَنَقْتَطِعُ مِنْهُ الْفِدَرَ كَالثَّوْرِ - أَوْ كَقَدْرِ الثَّوْرِ - فَلَقَدْ أَخَذَ مِنَّا أَبُو عُبَيْدَةَ ثَلاَثَةَ عَشَرَ رَجُلاً فَأَقْعَدَهُمْ فِي وَقْبِ عَيْنِهِ وَأَخَذَ ضِلَعًا مِنْ أَضْلاَعِهِ فَأَقَامَهَا ثُمَّ رَحَلَ أَعْظَمَ بَعِيرٍ مَعَنَا فَمَرَّ مِنْ تَحْتِهَا وَتَزَوَّدْنَا مِنْ لَحْمِهِ وَشَائِقَ فَلَمَّا قَدِمْنَا الْمَدِينَةَ أَتَيْنَا رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَذَكَرْنَا ذَلِكَ لَهُ فَقَالَ " هُوَ رِزْقٌ أَخْرَجَهُ اللَّهُ لَكُمْ فَهَلْ مَعَكُمْ مِنْ لَحْمِهِ شَىْءٌ فَتُطْعِمُونَا " . قَالَ فَأَرْسَلْنَا إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مِنْهُ فَأَكَلَهُ .
Бизга Аҳмад ибн Юнус ривоят қилди, бизга Зуҳайр ривоят қилди, бизга Абуз-Зубайр Жобирдан ривоят қилди, (ҳ) яна буни бизга Яҳё ибн Яҳё ривоят қилди, бизга Абу Хайсама Абуз-Зубайрдан, у Жобирдан хабар берди. У деди: «Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам бизни жўнатди ва устимизга Абу Убайдани амир қилди — биз Қурайш карвонини кутиб олишимиз учун. У бизга биздан бошқа нарса топмагани учун бир халта хурмони озуқа қилиб берди. Абу Убайда бизга биттадан-биттадан хурмо бериб турарди.» Мен: «Уни қандай ер эдинглар?» дедим. У: «Бола сўрганидек сўрар эдик, сўнг устидан сув ичар эдик, шу бизга кунимиздан кечгача кифоя қиларди. Таёқларимиз билан (дарахт) баргини қоқар, сўнг уни сувда ҳўллаб ер эдик» деди. У деди: «Биз денгиз соҳили бўйлаб юрдик, денгиз соҳилида бизга катта қум тепасидек бир нарса кўринди. Унинг олдига келдик, мана, у анбар деб аталадиган бир ҳайвон экан.» У деди: Абу Убайда: «Ўлик (жасад)» деди, сўнг: «Йўқ, балки биз Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг элчиларимиз ва Аллаҳ йўлидамиз, сизлар заруратга қолдингиз — енглар» деди. У деди: «Биз унинг олдида бир ой турдик, биз уч юз киши эдик, ҳатто семириб кетдик. Мен ўзимизни унинг кўзи косасидан кўзалар билан ёғ олаётганимизни ва ундан ҳўкиздек — ёки ҳўкиз ҳажмида — бўлаклар кесиб олаётганимизни кўрдим. Абу Убайда биздан ўн уч кишини олиб, уларни унинг кўзи косасига ўтқазди, қовурғаларидан бирини олиб тиклади, сўнг биз билан бирга бўлган энг катта туяга эгар урди ва у (туя) унинг остидан ўтиб кетди. Биз унинг гўштидан қовурилган бўлаклар (озуқа) тайёрладик. Мадинага келганимизда, Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг олдига келдик ва буни унга айтдик. У: ‹У Аллаҳ сизлар учун чиқарган ризқдир. Унинг гўштидан сизларда бирор нарса борми, бизга ҳам едирсангиз?› деди.» У деди: «Биз Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламга ундан жўнатдик, у еди.»