حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ عُثْمَانَ، حَدَّثَنَا شُرَيْحُ بْنُ مَسْلَمَةَ، حَدَّثَنَا إِبْرَاهِيمُ بْنُ يُوسُفَ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ أَبِي إِسْحَاقَ، قَالَ سَمِعْتُ الْبَرَاءَ، يُحَدِّثُ قَالَ ابْتَاعَ أَبُو بَكْرٍ مِنْ عَازِبٍ رَحْلاً فَحَمَلْتُهُ مَعَهُ قَالَ فَسَأَلَهُ عَازِبٌ عَنْ مَسِيرِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ أُخِذَ عَلَيْنَا بِالرَّصَدِ، فَخَرَجْنَا لَيْلاً، فَأَحْثَثْنَا لَيْلَتَنَا وَيَوْمَنَا حَتَّى قَامَ قَائِمُ الظَّهِيرَةِ، ثُمَّ رُفِعَتْ لَنَا صَخْرَةٌ، فَأَتَيْنَاهَا وَلَهَا شَىْءٌ مِنْ ظِلٍّ قَالَ فَفَرَشْتُ لِرَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَرْوَةً مَعِي، ثُمَّ اضْطَجَعَ عَلَيْهَا النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم فَانْطَلَقْتُ أَنْفُضُ مَا حَوْلَهُ، فَإِذَا أَنَا بِرَاعٍ قَدْ أَقْبَلَ فِي غُنَيْمَةٍ يُرِيدُ مِنَ الصَّخْرَةِ مِثْلَ الَّذِي أَرَدْنَا فَسَأَلْتُهُ لِمَنْ أَنْتَ يَا غُلاَمُ فَقَالَ أَنَا لِفُلاَنٍ. فَقُلْتُ لَهُ هَلْ فِي غَنَمِكَ مِنْ لَبَنٍ قَالَ نَعَمْ. قُلْتُ لَهُ هَلْ أَنْتَ حَالِبٌ قَالَ نَعَمْ. فَأَخَذَ شَاةً مِنْ غَنَمِهِ فَقُلْتُ لَهُ انْفُضِ الضَّرْعَ. قَالَ فَحَلَبَ كُثْبَةً مِنْ لَبَنٍ، وَمَعِي إِدَاوَةٌ مِنْ مَاءٍ عَلَيْهَا خِرْقَةٌ قَدْ رَوَّأْتُهَا لِرَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَصَبَبْتُ عَلَى اللَّبَنِ حَتَّى بَرَدَ أَسْفَلُهُ، ثُمَّ أَتَيْتُ بِهِ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم فَقُلْتُ اشْرَبْ يَا رَسُولَ اللَّهِ. فَشَرِبَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم حَتَّى رَضِيتُ، ثُمَّ ارْتَحَلْنَا وَالطَّلَبُ فِي إِثْرِنَا.
Аҳмад ибн Усмон бизга айтди, Шурайҳ ибн Маслама бизга айтди, Иброҳим ибн Юсуф бизга айтди, отасидан, Абу Исъҳоқдан, у деди: Барони ҳикоя қилаётганини эшитдим, у деди: Абу Бакр Озибдан бир эгар (раҳл) сотиб олди, мен уни у билан кўтардим. (Баро) деди: Озиб ундан Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг юриши (ҳижрати) ҳақида сўради. У: «Бизнинг (изимизга) посбонлар (кузатувчилар) қўйилди, биз кечаси чиқдик ва тунимиз ва кунимизни тезлик билан (юриб) ўтказдик, токи кун тиккага келди (пешин қоим бўлди). Сўнг бизга бир қоя кўтарилди (кўринди), биз унга келдик, унда бир оз соя бор эди. (Баро) деди: Мен Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам учун ўзим билан (бўлган) бир пўстак (чарм) ёздим, сўнг Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам унга ётди. Мен унинг атрофини қараб (пойлоб) кетдим, бирдан мен бир чўпон — бир неча қўй билан келаётганини (кўрдим), у қоядан биз хоҳлаган (сояни) хоҳлар эди. Мен ундан сўрадим: ‹Сен кимники(нг)сан, эй бола?› (дедим). У: ‹Мен фалонники› деди. Мен унга: ‹Қўйингда сут борми?› дедим. У: ‹Ҳа› деди. Мен унга: ‹Сен соғасанми?› дедим. У: ‹Ҳа› деди. У ўз қўйларидан бир қўйни олди. Мен унга: ‹Елинни (чангдан) қоқ› дедим. (Баро) деди: У бир оз сут соғди. Мен билан устида латтача бўлган сувли бир идиш (идова) бор эди — уни Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам учун (совутиб) тайёрлаган эдим. Мен сутга (сув) қуйдим, токи унинг ости совуди. Сўнг уни Набий соллаллаҳу алайҳи васалламга келтирдим ва: ‹Ич, эй Расулуллаҳ› дедим. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам ичди, токи мен рози бўлдим. Сўнг биз кўчдик, таъқибчи(лар) бизнинг ортимизда (эди)», деди.