حَدَّثَنَا عَبْدُ الْعَزِيزِ بْنُ يَحْيَى أَبُو الأَصْبَغِ الْحَرَّانِيُّ، قَالَ حَدَّثَنِي مُحَمَّدٌ، - يَعْنِي ابْنَ سَلَمَةَ - عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ إِسْحَاقَ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، قَالَ سَمِعْتُ رَجُلاً، مِنْ مُزَيْنَةَ يُحَدِّثُ سَعِيدَ بْنَ الْمُسَيَّبِ عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، قَالَ زَنَى رَجُلٌ وَامْرَأَةٌ مِنَ الْيَهُودِ وَقَدْ أُحْصِنَا حِينَ قَدِمَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم الْمَدِينَةَ وَقَدْ كَانَ الرَّجْمُ مَكْتُوبًا عَلَيْهِمْ فِي التَّوْرَاةِ فَتَرَكُوهُ وَأَخَذُوا بِالتَّجْبِيَةِ يُضْرَبُ مِائَةً بِحَبْلٍ مَطْلِيٍّ بِقَارٍ وَيُحْمَلُ عَلَى حِمَارٍ وَجْهُهُ مِمَّا يَلِي دُبُرَ الْحِمَارِ فَاجْتَمَعَ أَحْبَارٌ مِنْ أَحْبَارِهِمْ فَبَعَثُوا قَوْمًا آخَرِينَ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَالُوا سَلُوهُ عَنْ حَدِّ الزَّانِي . وَسَاقَ الْحَدِيثَ قَالَ فِيهِ قَالَ وَلَمْ يَكُونُوا مِنْ أَهْلِ دِينِهِ فَيَحْكُمَ بَيْنَهُمْ فَخُيِّرَ فِي ذَلِكَ قَالَ { فَإِنْ جَاءُوكَ فَاحْكُمْ بَيْنَهُمْ أَوْ أَعْرِضْ عَنْهُمْ } .
Бизга Абдулазиз ибн Яҳё Абул-Асбағ ал-Ҳарроний ривоят қилди, у айтди: менга Муҳаммад — яъни ибн Салама — Муҳаммад ибн Ишоқдан, у аз-Зуҳрийдан ривоят қилди: У айтди: Мен Музайна қабиласидан бир киши Саъийд ибн ал-Мусайябга Абу Ҳурайрадан ривоят қилаётганини эшитдим: У айтди: Яҳудийлардан бир эркак ва бир аёл — иккаласи муҳсан (уйланган) эди — Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам Мадинага келган пайтда зино қилдилар. Тошбўрон Тавротда уларга ёзилган эди, лекин улар уни тарк этиб, ат-тажбияни олишганди: смола суртилган арқон билан юз марта уриларди, эшакка юзи эшакнинг орқасига қаратиб миндириларди. Уларнинг аҳборларидан (дин олимларидан) бир гуруҳи йиғилиб, бошқа одамларни Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг олдига юбориб: «Ундан зинокорнинг жазоси ҳақида сўрангиз», дейишди. Ва у ҳадисни келтириб, унда айтди: У айтди: Улар унинг динидан эмас эдилар, шунинг учун ораларида ҳукм қилиши шарт эмасди, балки бунда у ихтиёрли қилинди. Аллаҳ: ‹Агар улар сенга келсалар, ораларида ҳукм қил ёки улардан юз ўгир› деди.