حَدَّثَنَا عَبْدُ الْعَزِيزِ بْنُ يَحْيَى أَبُو الأَصْبَغِ، حَدَّثَنِي مُحَمَّدٌ، - يَعْنِي ابْنَ سَلَمَةَ - عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ إِسْحَاقَ، عَنْ أَبَانَ بْنِ صَالِحٍ، عَنْ مُجَاهِدٍ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ، قَالَ إِنَّ ابْنَ عُمَرَ - وَاللَّهُ يَغْفِرُ لَهُ - أَوْهَمَ إِنَّمَا كَانَ هَذَا الْحَىُّ مِنَ الأَنْصَارِ - وَهُمْ أَهْلُ وَثَنٍ - مَعَ هَذَا الْحَىِّ مِنْ يَهُودَ - وَهُمْ أَهْلُ كِتَابٍ - وَكَانُوا يَرَوْنَ لَهُمْ فَضْلاً عَلَيْهِمْ فِي الْعِلْمِ فَكَانُوا يَقْتَدُونَ بِكَثِيرٍ مِنْ فِعْلِهِمْ وَكَانَ مِنْ أَمْرِ أَهْلِ الْكِتَابِ أَنْ لاَ يَأْتُوا النِّسَاءَ إِلاَّ عَلَى حَرْفٍ وَذَلِكَ أَسْتَرُ مَا تَكُونُ الْمَرْأَةُ فَكَانَ هَذَا الْحَىُّ مِنَ الأَنْصَارِ قَدْ أَخَذُوا بِذَلِكَ مِنْ فِعْلِهِمْ وَكَانَ هَذَا الْحَىُّ مِنْ قُرَيْشٍ يَشْرَحُونَ النِّسَاءَ شَرْحًا مُنْكَرًا وَيَتَلَذَّذُونَ مِنْهُنَّ مُقْبِلاَتٍ وَمُدْبِرَاتٍ وَمُسْتَلْقِيَاتٍ فَلَمَّا قَدِمَ الْمُهَاجِرُونَ الْمَدِينَةَ تَزَوَّجَ رَجُلٌ مِنْهُمُ امْرَأَةً مِنَ الأَنْصَارِ فَذَهَبَ يَصْنَعُ بِهَا ذَلِكَ فَأَنْكَرَتْهُ عَلَيْهِ وَقَالَتْ إِنَّمَا كُنَّا نُؤْتَى عَلَى حَرْفٍ فَاصْنَعْ ذَلِكَ وَإِلاَّ فَاجْتَنِبْنِي حَتَّى شَرِيَ أَمْرُهُمَا فَبَلَغَ ذَلِكَ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَأَنْزَلَ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ { نِسَاؤُكُمْ حَرْثٌ لَكُمْ فَأْتُوا حَرْثَكُمْ أَنَّى شِئْتُمْ } أَىْ مُقْبِلاَتٍ وَمُدْبِرَاتٍ وَمُسْتَلْقِيَاتٍ يَعْنِي بِذَلِكَ مَوْضِعَ الْوَلَدِ .
Бизга Абдулазийз ибн Яҳё Абул-Асбағ ривоят қилди: Менга Муҳаммад - яъни ибн Салама - Муҳаммад ибн Ишоқдан, у Абон ибн Солиҳдан, у Мужоҳиддан, у Ибн Аббосдан ривоят қилди. У айтди: Ибн Умар - Аллаҳ уни мағфират қилсин - адашибди. Бу иш шундай эди: Ансорлардан бўлган бу қабила - улар бутпараст эдилар - яҳудийлардан бўлган бу қабила билан бирга эдилар - улар китоб аҳли эдилар. Ансорлар илмда яҳудийларни ўзларидан устун деб билишарди ва уларнинг кўп ишларига эргашардилар. Китоб аҳлининг одати шу эдики, улар аёлларига фақат бир томонлама (бир ҳолатда) яқинлашардилар, бу аёл учун энг пардали ҳолат эди. Ансорлардан бўлган бу қабила улардан шу ишни олган эдилар. Қурайш қабиласидан бўлган бу қабила эса аёлларига турли хил номаъқул тарзда яқинлашар, улардан олдидан, орқасидан ва чалқанча ётган ҳолатда лаззатланардилар. Муҳожирлар Мадинага келганида, улардан бир киши ансорлардан бўлган бир аёлга уйланди ва у билан шундай қилмоқчи бўлди. Аёл буни инкор қилиб: ‹Бизга фақат бир томонлама келинарди, шундай қил, акс ҳолда мендан узоқлаш,› деди. Ниҳоят уларнинг иши авж олди ва бу Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламга етди. Шунда Аллаҳ азза ва жалла: ‹Аёлларингиз сизлар учун экинзордир, экинзорингизга хоҳлаган тарафдан келаверинглар,› оятини нозил қилди - яъни олдидан, орқасидан ва чалқанча ҳолатда, бунда фарзанд жойини (қинни) назарда тутиб айтди.