حَدَّثَنَا عَبْدُ بْنُ حُمَيْدٍ، حَدَّثَنَا رَوْحٌ، عَنْ عَبْدِ الْحَمِيدِ بْنِ بَهْرَامَ، عَنْ شَهْرِ بْنِ حَوْشَبٍ، قَالَ قَالَ ابْنُ عَبَّاسٍ رضى الله عنهما نُهِيَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَنْ أَصْنَافِ النِّسَاءِ إِلاَّ مَا كَانَ مِنَ الْمُؤْمِنَاتِ الْمُهَاجِرَاتِ قَالَ : ( لا يَحِلُّ لَكَ النِّسَاءُ مِنْ بَعْدُ وَلاَ أَنْ تَبَدَّلَ بِهِنَّ مِنْ أَزْوَاجٍ وَلَوْ أَعْجَبَكَ حُسْنُهُنَّ إِلاَّ مَا مَلَكَتْ يَمِينُكَ ) فَأَحَلَّ اللَّهُ فَتَيَاتِكُمُ الْمُؤْمِنَاتِ وَامْرَأَةً مُؤْمِنَةً إِنْ وَهَبَتْ نَفْسَهَا لِلنَّبِيِّ وَحَرَّمَ كُلَّ ذَاتِ دِينٍ غَيْرَ الإِسْلاَمِ ثُمَّ قَالَ : (ومَنْ يَكْفُرْ بِالإِيمَانِ فَقَدْ حَبِطَ عَمَلُهُ وَهُوَ فِي الآخِرَةِ مِنَ الْخَاسِرِينَ ) وَقَالَ : ( يا أَيُّهَا النَّبِيُّ إِنَّا أَحْلَلْنَا لَكَ أَزْوَاجَكَ اللاَّتِي آتَيْتَ أُجُورَهُنَّ وَمَا مَلَكَتْ يَمِينُكَ مِمَّا أَفَاءَ اللَّهُ عَلَيْكَ ) إِلَى قَوْلِهِ : ( خالِصَةً لَكَ مِنْ دُونِ الْمُؤْمِنِينَ ) وَحَرَّمَ مَا سِوَى ذَلِكَ مِنْ أَصْنَافِ النِّسَاءِ . قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ إِنَّمَا نَعْرِفُهُ مِنْ حَدِيثِ عَبْدِ الْحَمِيدِ بْنِ بَهْرَامَ . قَالَ سَمِعْتُ أَحْمَدَ بْنَ الْحَسَنِ يَقُولُ قَالَ أَحْمَدُ بْنُ حَنْبَلِ لاَ بَأْسَ بِحَدِيثِ عَبْدِ الْحَمِيدِ بْنِ بَهْرَامَ عَنْ شَهْرِ بْنِ حَوْشَبٍ .
Бизга Абд ибн Ҳумайд ривоят қилди, бизга Равҳ, Абдулҳамид ибн Баҳромдан, у Шаҳр ибн Ҳавшабдан (ривоят қилдики), у деди: Ибн Аббос (розияллаҳу анҳумо) деди: «Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га ҳижрат қилган мўмина аёллардан бўлганлардан бошқа ҳар турдаги аёллар (ни никоҳлаш) ман қилинди. (Аллаҳ) деди: «Бундан кейин сенга (бошқа) аёллар ҳалол бўлмас ва уларнинг гўзаллиги сени қизиқтирса-да, уларни бошқа хотинларга алмаштиришинг ҳам (ҳалол бўлмас), аммо қўлинг остидаги (чўрилар бундан мустасно).» (Аҳзоб сураси, 52). Шундай қилиб Аллаҳ мўмина чўриларингизни ва агар мўмина аёл ўзини Набийга ҳадя қилса (уни) ҳалол қилди ва Исломдан ўзга диндаги ҳар бир (аёл)ни ҳаром қилди. Сўнг (Аллаҳ) деди: «Ким имонга куфр келтирса, унинг амали беҳуда кетибди ва у охиратда зиён кўрувчилардандир.» (Моида сураси, 5). Ва (Аллаҳ) деди: «Эй Набий! Албатта, Биз сенга маҳрларини берган хотинларингни ва Аллаҳ сенга ўлжа қилиб берган, қўлинг остидаги (чўриларни) ҳалол қилдик...» (Аҳзоб сураси, 50) — то «(Бу) сен учун мўминлардан ўзга (фақат ўзингга) хосдир.» (Аҳзоб сураси, 50) — деган сўзигача. Ва (Аллаҳ) бундан ўзга ҳар турдаги аёлларни ҳаром қилди.» Абу Исо (Термизий) деди: «Бу ҳадис ҳасандир, биз уни фақат Абдулҳамид ибн Баҳромнинг ҳадиси орқали биламиз.» У деди: «Мен Аҳмад ибн ал-Ҳасаннинг шундай деётганини эшитдим: Аҳмад ибн Ҳанбал: «Абдулҳамид ибн Баҳромнинг Шаҳр ибн Ҳавшабдан (ривоят қилган) ҳадисида зарар йўқ,» деди.»