حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ مُوسَى الْبَلْخِيُّ، حَدَّثَنَا أَبُو أُسَامَةَ، قَالَ مُجَالِدٌ أَخْبَرَنَا عَنْ عَامِرٍ، عَنْ جَابِرِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ، قَالَ جَاءَتِ الْيَهُودُ بِرَجُلٍ وَامْرَأَةٍ مِنْهُمْ زَنَيَا فَقَالَ ائْتُونِي بِأَعْلَمِ رَجُلَيْنِ مِنْكُمْ فَأَتَوْهُ بِابْنَىْ صُورِيَا فَنَشَدَهُمَا " كَيْفَ تَجِدَانِ أَمْرَ هَذَيْنِ فِي التَّوْرَاةِ " . قَالاَ نَجِدُ فِي التَّوْرَاةِ إِذَا شَهِدَ أَرْبَعَةٌ أَنَّهُمْ رَأَوْا ذَكَرَهُ فِي فَرْجِهَا مِثْلَ الْمِيلِ فِي الْمُكْحُلَةِ رُجِمَا . قَالَ " فَمَا يَمْنَعُكُمَا أَنْ تَرْجُمُوهُمَا " . قَالاَ ذَهَبَ سُلْطَانُنَا فَكَرِهْنَا الْقَتْلَ فَدَعَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم بِالشُّهُودِ فَجَاءُوا بِأَرْبَعَةٍ فَشَهِدُوا أَنَّهُمْ رَأَوْا ذَكَرَهُ فِي فَرْجِهَا مِثْلَ الْمِيلِ فِي الْمُكْحُلَةِ فَأَمَرَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم بِرَجْمِهِمَا .
Бизга Яҳё ибн Мусо ал-Балхий ривоят қилди, бизга Абу Усома ривоят қилди, Мужолид айтди: бизга Омирдан, у Жобир ибн Абдуллаҳдан хабар берди: У айтди: Яҳудийлар ўзларидан зино қилган бир эркак ва бир аёлни олиб келдилар. У: «Менга сиздан энг олим икки кишини келтиринглар», деди. Улар унга Суриёнинг икки ўғлини келтирдилар. У уларга қасам бериб: «Бу иккаласининг ишини Тавротда қандай топасиз?» деди. Улар: «Биз Тавротда топамизки, агар тўрт киши унинг закарини аёлнинг фаржида — сурма идишидаги мил каби — кўрганликларига гувоҳлик берса, тошбўрон қилинади», дейишди. У: «Уларни тошбўрон қилишингиздан сизни нима тўсади?» деди. Улар: «Ҳокимиятимиз кетди, шу сабабли ўлдиришни ёқтирмадик», дейишди. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам гувоҳларни чақирди. Тўрт киши келиб, унинг закарини аёлнинг фаржида сурма идишидаги мил каби кўрганликларига гувоҳлик бердилар. Шунда Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам иккаласини тошбўрон қилишни буюрди.