حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ إِسْحَاقَ السُّرْمَارِيُّ، قَالَ حَدَّثَنَا عُبَيْدُ اللَّهِ بْنُ مُوسَى، قَالَ حَدَّثَنَا إِسْرَائِيلُ، عَنْ أَبِي إِسْحَاقَ، عَنْ عَمْرِو بْنِ مَيْمُونٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ، قَالَ بَيْنَمَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَائِمٌ يُصَلِّي عِنْدَ الْكَعْبَةِ، وَجَمْعُ قُرَيْشٍ فِي مَجَالِسِهِمْ إِذْ قَالَ قَائِلٌ مِنْهُمْ أَلاَ تَنْظُرُونَ إِلَى هَذَا الْمُرَائِي أَيُّكُمْ يَقُومُ إِلَى جَزُورِ آلِ فُلاَنٍ، فَيَعْمِدُ إِلَى فَرْثِهَا وَدَمِهَا وَسَلاَهَا فَيَجِيءُ بِهِ، ثُمَّ يُمْهِلُهُ حَتَّى إِذَا سَجَدَ وَضَعَهُ بَيْنَ كَتِفَيْهِ فَانْبَعَثَ أَشْقَاهُمْ، فَلَمَّا سَجَدَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَضَعَهُ بَيْنَ كَتِفَيْهِ، وَثَبَتَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم سَاجِدًا، فَضَحِكُوا حَتَّى مَالَ بَعْضُهُمْ إِلَى بَعْضٍ مِنَ الضَّحِكِ، فَانْطَلَقَ مُنْطَلِقٌ إِلَى فَاطِمَةَ ـ عَلَيْهَا السَّلاَمُ ـ وَهْىَ جُوَيْرِيَةٌ، فَأَقْبَلَتْ تَسْعَى وَثَبَتَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم سَاجِدًا حَتَّى أَلْقَتْهُ عَنْهُ، وَأَقْبَلَتْ عَلَيْهِمْ تَسُبُّهُمْ، فَلَمَّا قَضَى رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم الصَّلاَةَ قَالَ " اللَّهُمَّ عَلَيْكَ بِقُرَيْشٍ، اللَّهُمَّ عَلَيْكَ بِقُرَيْشٍ، اللَّهُمَّ عَلَيْكَ بِقُرَيْشٍ ـ ثُمَّ سَمَّى ـ اللَّهُمَّ عَلَيْكَ بِعَمْرِو بْنِ هِشَامٍ، وَعُتْبَةَ بْنِ رَبِيعَةَ، وَشَيْبَةَ بْنِ رَبِيعَةَ، وَالْوَلِيدِ بْنِ عُتْبَةَ، وَأُمَيَّةَ بْنِ خَلَفٍ، وَعُقْبَةَ بْنِ أَبِي مُعَيْطٍ، وَعُمَارَةَ بْنِ الْوَلِيدِ ". قَالَ عَبْدُ اللَّهِ فَوَاللَّهِ لَقَدْ رَأَيْتُهُمْ صَرْعَى يَوْمَ بَدْرٍ، ثُمَّ سُحِبُوا إِلَى الْقَلِيبِ قَلِيبِ بَدْرٍ، ثُمَّ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " وَأُتْبِعَ أَصْحَابُ الْقَلِيبِ لَعْنَةً ".
Аҳмад ибн Ишоқ Сурморий бизга айтди: Убайдуллаҳ ибн Мусо бизга айтди: Исроил бизга айтди, Абу Ишоқдан, у Амр ибн Маймундан, у Абдуллаҳдан: У деди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам Каъба ёнида туриб намоз ўқиётганларида, Қурайш жамоаси ўз мажлисларида ўтирган эди. Улардан бири: ‹Мана бу риёкорга қарамайсизми? Қайсибирингиз туриб фалон хонадоннинг сўйилган туясига бориб, унинг гўнги, қони ва ҳомила пардасини олиб келади, сўнг кутиб туриб, у (Муҳаммад) сажда қилганида уни елкалари орасига қўяди?› деди. Уларнинг энг бахтсизи (Уқба ибн Абу Муъайт) ўрнидан турди. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам сажда қилганларида уни у зотнинг елкалари орасига қўйди. Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам саждада қолдилар (бошларини кўтармадилар). Улар кулишди, ҳатто кулгидан бир-бирларига эгилиб кетдилар. Бир киши Фотима алайҳассаломнинг олдига — у ўша пайтларда ёш қизча эди — борди. У югуриб келди, Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам саждада эдилар, у ўша (нажосатни) устларидан олиб ташлади ва уларга (мушрикларга) юзланиб сўка бошлади. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам намозни тугатганларида: «Аллаҳим, Қурайшни (жазола) Сенга ҳавола; Аллаҳим, Қурайшни Сенга ҳавола; Аллаҳим, Қурайшни Сенга ҳавола — сўнг ном олдилар — Аллаҳим, Амр ибн Ҳишом, Утба ибн Робиа, Шайба ибн Робиа, Валид ибн Утба, Умайя ибн Халаф, Уқба ибн Абу Муъайт ва Умора ибн Валидни (жазола)», дедилар. Абдуллаҳ деди: Аллаҳга қасамки, мен уларни Бадр куни ўлик ҳолда йиқилган, сўнг Бадр қудуғига судралганини кўрдим. Сўнг Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Қудуқ аҳлига лаънат эргаштирилди», дедилар.